Cisza, Mrok i wszechobecna Pustka panowały niegdyś na polach rozległego królestwa zwanego Wszechświatem. Te trzy potężne byty , których moc przekraczała wszystko, co człowiek ówczesny jest sobie w stanie wyobrazić, pomimo pozornego podobieństwa, toczyły ze sobą ciągłe spory. Powodem ich był brak równowagi pomiędzy spokojem, który obejmował całość stworzenia, a chaosem, którego ślady były ledwie widoczne we Wszechświecie. Prawdą jest, że każda, nawet najpotężniejsza istota dąży do równowagi, toteż nikt bez niej nie mógłby żyć w pełnej harmonii. Wszystkie trzy byty, których zażyłości nie pozwalały na łagodne rozwiązanie problemów zadecydowały, że nadadzą świadomość cechom spokoju oraz chaosu i złączą je w jedną spójną całość, tworząc tym samym istotę ludzką, której umysł winien być trzeźwy i wolny od wszelkich sporów. Istota ludzka, nazwana później człowiekiem, miała za zadanie utrzymywać spokój pomiędzy trzema zwaśnionymi frakcjami. Aby upewnić się, że żadna z potężnych istot nie będzie ingerowała w ród ludzi, we Wszechświecie wydzielona została specjalna przestrzeń, w której skład wchodzić miały trzy objekty: Słońce - żródło energii i ciepła, Księżyc - który miał przypominać o ludzkiej słabości wobec otaczającego świata, Ziemia - miejsce, które miało służyć człowiekowi za schronienie. Ziemią musiał zawładnąć ktoś, kto mógły utrzymać porządek we wciąż rosnącej i rozwijającej się populacji. Tak powstałem ja, odbarzony wielkimi mocami półbóg, który wolą trzech potężnych bytów miał sprawować pieczę nad poczynaniami ludzkości i reprezentować ich we Wszechświecie. Ludność Grecka, bo tak nazywali siebie ludzie, czciła mnie jako swego boga - Zeusa. Odtąd frakcje Ciszy, Mroku i Pustki musiały liczyć się z wciąż rosnącą siłą, siłą, która na zawsze miała utrzymywać równowagę w królestwie Wszechświata.