W niniejszej pracy chciałbym przedstawić, czym jest samo bezpieczeństwo militarne, jak wygląda struktura systemu militarnego w Polsce, a także chciałbym wymienić podstawowe wyzwania i zagrożenia bezpieczeństwa militarnego oraz podstawy prawne. Oprócz tego w mojej pracy znajdzie się aspekt bezpieczeństwa w sojuszach NATO i Unii Europejskiej. System bezpieczeństwa państwa dzieli się na 3 podsystemy – podsystem militarny, który razem z pozamilitarnym sa ogniwami wykonawczymi, w którego skład wchodzą Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, a także wszelkie sojusze, w tym z NATO oraz ONZ i UE oraz wszelkie koncepcje strategiczne; podsystem niemilitarny, w którego skład wchodzą wszystkie pozostałe, poza siłami zbrojnymi, organy struktury państwowej, a także podsystem kierowania obronnością, którego składowymi sa organy państwowe oraz samorządowe, na których ciążą obowiązki zadań obronnych. DEFINICJA BEZPIECZEŃSTWA MILITARNEGO Bezpieczeństwo militarne to „stan uzyskany w rezultacie utrzymywania odpowiednio zorganizowanych i wyposażonych sił zbrojnych oraz zawartych sojuszów wojskowych, a także posiadania koncepcji strategicznej wykorzystania będących w dyspozycji sił, stosownie do zaistniałej sytuacji”.1 Jak wiec możemy zauważyć, z definicji wynika, ze zasadnicze elementy bezpieczeństwa militarnego to:

1. Siły zbrojne, ich organizacja i wyposażenie.

2. Zawarte Sojusze militarne i inne organizacje.

3. Koncepcja strategiczna wykorzystania wszelkich sił. SILY ZBROJNE RP Jednym z podstawowych elementów podsystemu militarnego sa Siły Zbrojne. Sa one podstawowym elementem obronności państwa. Ich przeznaczeniem jest ochrona i obrona interesów państwa, w tym przypadku Rzeczypospolitej Polskiej, sa także traktowane jako czynnik odstraszania, wymuszania i utrzymania pokoju lub w razie konieczności do prowadzenia walki zbrojnej. W RP wojska sa dzielone w zależności od charakteru prowadzonych działań a także struktury organizacyjnej na wojska operacyjne oraz wojska obrony terytorialnej, natomiast ze względu na środowisko w jakim prowadza operacje na wojska lądowe, których komponent liczy 47000 żołnierzy, siły powietrzne, która liczą 16000 żołnierzy, marynarkę wojenna liczącą ok. 8000 żołnierzy a także wojska specjalne w liczbie 2500 żołnierzy. Ponadto odrębną jednostka jest Dowódca Garnizonu Warszawa oraz Żandarmeria Wojskowa, która jest organem ścigania wszelkich złamań prawa w strukturach wojskowych, dba także o dyscyplinę wojskowa. Służba Kontrwywiadu Wojskowego i Służba Wywiadu Wojskowego formalnie nie należą do struktur SZ RP, jednak w razie ogłoszenia powszechnej lub częściowej mobilizacji oraz w razie wojny te instytucje wliczają się jako składowe Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Narodowe Siły Rezerwowe teoretycznie tez można wliczyć do struktur SZ RP, jednak one bardziej skupiają się na szkoleniu przyszłych żołnierzy zawodowych.

                                        REFORMA SIL ZBROJNYCH 
   

W roku 2013 podjęto się zreformowania Sil Zbrojnych RP. Plan dotyczy lat od 2013 do roku 2022. Głównymi priorytetami reformy były : konsolidacja organizacyjna wyższego szkolnictwa wojskowego, reforma systemu kierowania i dowodzenia Silami Zbrojnymi RP, doskonalenie obrony powietrznej, w czym zawiera się także budowa obrony przeciwrakietowej, rozwój zinformatyzowanych systemów walki i wsparcia a także zwiększenie mobilności wojsk lądowych, głównie śmigłowcowej. Teraz, w obliczu kryzysu krymskiego i potencjalnego zagrożenia dla naszego kraju ta reforma nabiera jeszcze większego znaczenia. Natomiast od 1 stycznia 2014 reformę kierowania i dowodzenia wprowadzono w życie. Utworzono inspektoraty poszczególnych rodzajów sil zbrojnych, które podlegają Dowódcy Generalnemu Rodzajów Sil Zbrojnych, którego głównymi obowiązkami sa : realizowanie programów rozwoju sil zbrojnych, a także ich szkolenie; szkolenie rezerw na potrzeby użycia w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej albo stanu wojny; realizowanie zadań które dotyczą logistyki wojskowej a także współpracy z innymi podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa. Dowódca Generalny Rodzajów SZ oraz Dowódca Operacyjny Rodzajów SZ podlegają ministrowi właściwemu ds. obrony narodowej, który podlega prezydentowi RP będącemu zwierzchnikiem SZ. Obowiązkami Dowódcy Operacyjnego sa : planowanie i dowodzenie wojskami w czasie pokoju, kryzysu i wojny, szkolenie organów dowodzenia oraz przygotowanie stanowiska Naczelnego Dowódcy Sil Zbrojnych, ponadto wykonywanie zadań w zakresie obrony powietrznej granicy państwowej oraz realizowanie zadań wynikających z uczestnictwa SZ w SAR. Organem pomocniczym w kierowaniu i dowodzeniu SZ w czasie pokoju, kryzysu i wojny Ministerstwa Obrony Narodowej jest Szef Sztabu Generalnego RP. Do jego głównych obowiązków należy : planowanie strategicznego użycia SZ, programowanie ich rozwoju, nadzór nad ogólną i operacyjna działalnością a także doradzanie ministrowi w sprawach dotyczących SZ RP. Swoje zadania wykonuje przy pomocy Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Minister Obrony Narodowej jest odpowiedzialny za kierowanie całokształtem działalności Sil Zbrojnych RP w czasie pokoju, kryzysu i wojny, swoje obowiązki wykonuje przy pomocy Szefa Sztabu Generalnego i Sztabu Generalnego WP oraz innych komórek organizacyjnych MON.

CELE I ZADANIA SZ RP Główne cele i zadania SZ RP to : ochrona konstytucyjnych wartości, takich jak : niepodległość, suwerenność, nienaruszalność granic czy integralność terytorialna przed wszelkimi zagrożeniami; zapewnienie warunków do realizacji powyższego interesu narodowego. Szczegółowe cele będą obejmowały głównie : zapewnienie obrony terytorium RP przed agresją zbrojną poprzez zbudowanie silnego podsystemu bezpieczeństwa militarnego, zapewnienie bezpieczeństwa obywateli przez ich przygotowanie ( kiedyś odbywało się to poprzez zasadnicza służbę wojskowa), przysposobienia i szkolenia obronnego studentów, szkolenia żołnierzy rezerwy, czy patriotyczne wychowanie młodzieży do militarnej obrony kraju. Podsystem militarny pełni kilka podstawowych funkcji. Najważniejsze z nich to : funkcja wewnętrzna polegająca na kreowaniu bezpieczeństwa państwa jako instytucji w stosunkach międzynarodowych a także ogólnie na arenie międzynarodowej oraz w otoczeniu sąsiadów. Ma się to odbywać głównie poprzez zapobieganie wszelkim zagrożeniom, najczęściej militarnym, wykrywanie ich źródeł, lokalizowanie oraz prowadzenie działalności polityczno-dyplomatycznej. Siły Zbrojne maja pełnić funkcje odstraszającą; funkcja zewnętrzna sprowadza się do przeciwstawienia się wyzwaniom i zagrożeniom polityczno-militarnym.