• Miasta europejskie – ich centrum zajmuje „starówka” o zwartej budowie, wąskich ulicach z rynkiem, przy których znajduje się ratusz. Do niej przylegają młodsze dzielnice o cechach śródmiejskich. Najbardziej za zewnątrz położone są osiedla mieszkaniowe i dzielnice przemysłowe. System komunikacyjne nawiązuje zazwyczaj do przebiegu dawnych dróg i topografii terenu. • Miasto muzułmańskie – centrum zajmuje arabska mediana z muzułmańską architekturą domów mieszkalnych, meczetami i minaretami. Ulice są tu wąskie, kręte i często kończące się ślepo. Domy mieszkalne nie posiadają okien od strony ulicy. Charakterystyczne jest rozbicie miasta na dzielnice społeczne, wyznaniowe i narodowościowe. • Miasto kolonialne – w Australii i anglosaskiej części Ameryki Płn. są bardzo rozległe miasta o niskiej zabudowie typu podmiejskiego. Plan tych miast jest regularny – szachownicowy. Centrum zajmuje niewielkie powierzchniowo, budowane wzwyż city z nagromadzeniem kilkusetmetrowych „drapaczy chmur”. Na kolonizowanych przez Hiszpanów obszarach Ameryki Łacińskiej powstawały miasta, w których centralne miejsce zajmował duży, prostokątny rynek, przy którym stał kościół i budynki administracyjne. Ulice miały kształt regularnej szachownicy, a zabudowa rozluźniała się w miarę oddalania od rynku. • Miasto afrykańskie – bardzo wyraźnie oddzielone są poszczególne dzielnice funkcjonalne – przemysłowa, handlowa, administracyjna. Cechą charakterystyczną są różnice tkwiące w zabudowie dzielnic mieszkalnych ludności białej i czarnej. • Miasta wschodniej i południowo-wschodniej Azji – widoczne są niektóre cechy miast amerykańskich m.in. nowoczesne dzielnice śródmiejskie – city, kontrastujące z zabytkową zabudową historycznych części miasta. Nowe tereny rozbudowuje się zgodnie z koncepcją regularnego, szachownicowego planu ulic