Celem naszych roważań będzie ustalenie, czy możliwe jest granie w gry łamiąc reguły konstytutywne. Sama czynność, aby mogła zostać nazwana grą musi spełniać określone warunki. Granie w gry jest dobrowolną próbą pokonania niekoniecznych przeszkód. Jej niezbędnymi i koniecznymi elementami są: gracze, reguły gry, świat gry oraz jej realne podłoże. Zawodnicy muszą być zdolni do znajomości i przestrzegania reguł gry. Są oni zobowiązani do aktywnego uczestnictwa w świecie gry, stają się jej elementem, kreują wygląd tego świata. Kolejnym niezbędnym substratem (podłożem) gry są wszystkie realne przedmioty związane z grą (zarówno materialne, np. piłka, strój sportowy, stadion jak i niematerialne, np. stan psychiczny zawodników, dźwięki dopingujących kibiców). Reguły gry wyznaczają to, co może stać się jej elementem. Znajomość reguł jest niezbędna do kreowania gry oraz do tego, by móc ją zdefiniować. Reguły konstytutywne są regułami, które zabraniają użycia najbardziej efektywnych środków osiągnięcia celu przed-ludycznego. Ustalają one warunki, jakie muszą być spełnione w graniu w grę. Gracz akceptuje obowiązujące reguły i tym samym zgadza się na nieużywanie najskuteczniejszych środków osiągnięcia celu, na rzecz tych mniej efektywnych. Dzięki temu aktywność umożliwiona przez takie działanie może w ogóle zaistnieć. Można więc powiedzieć, że reguły konstytutywne dotyczą działalności ludzkiej, bez których tej działalności nie ma. W związku z tym, jeśli weźmiemy za przykład grę w piłkę nożną, to istnieją pewne reguły – spalony jest „tym”, gol jest „tym”. Jeśli nie wiemy, co to jest gol, nie mamy reguły konstytutywnej, to nie mamy gry w piłkę nożną, tylko na boisku dzieje się coś dziwnego i nieokreślonego (widzimy ludzi biegających i kopiących piłkę). Część ludzkich działań, właśnie takich jak gry, ma odpowiednie, określone reguły konstytutywne. Reguły są nieodłączną częścią każdej gry, ponieważ sama definicja zakłada już, że muszą one istnieć, aby gra mogła być nazwana grą. Łamanie reguł konstytutywnych wiąże się z nieprzestrzeganiem reguł fair play, których akceptacja jest wymagana w momencie, kiedy ktoś decyduje się na uczestnictwo w grze. Za przykład może posłużyć zawodnik, który nieuczciwie zdobywa punkt w koszykówce biegnąc przez boisko bez kozłowania. Z drugiej jednak strony istnieją sytuacje w grach, kiedy reguły konstytutywne nie są do końca przestrzegane, ale nie powoduje to, że te czynności przestają być nazywane grami. Może to być związane z błędami lub niedopatrzeniami sędziów. W piłce nożnej zdarzają się sytuacje, kiedy jeden zawodnik fauluje przeciwnika, a zdarzenie to umuka uwadze któremuś z sędziów. Dochodzi do naruszania reguł, ale nie powoduje to zaprzestania istnienia gry. Kolejną sytuacją, w której reguły konstytuwtyne mogą być przekraczane są rozgrywki przeprowadzane na płaszczyznach innych, niż te profesjonalne, np. Mistrzostwa Świata, gdzie reguły są ściśle określone i sformalizowane, tak, że zawodnicy decydujący się na uczestnictwo w takich zawodach deklarują akceptacje obowiazujących przepisów. Inny wymiar mają rozgrywki amatorów, laików, czy dzieci. Tam reguły ustalane są przez grupę, która w danym czasie i miejscu podejmuje się uczestnictwa w grze. Przykładowo gra w piłkę nożną na podwórku, gdzie gracze naciagają, zmieniają i modyfikują zasady: „lotni” bramkarze, gra bez autów, ręka „nabita”. Zmiany te nie powodują, że czynności podejmowanych przez tą młodzież nie możemy nazwać grą. Podsumowując nasze rozważania dochodzimy do wnoisku, że nie można jednoznacznie stwierdzić, czy gry mogą istnieć przy łamaniu reguł konstytutywnych czy też nie. Wpływ na stwierdzenie tego faktu ma wiele czynników, takich jak: perspektywa, z której patrzymy, ranga danych rozgrywek, przestrzeganie przez zawodników reguł fair play, popełnianie przez sędziego błędów, czy też celu, dla którego gracz podejmuje się rozgrywki (medal, rozrywka, poprawa kondycji, rozładowanie stresu).