separacja magnetyczna poligradientowa

1.Wstęp teoretyczny. Separatory poligradientowe to separatory wysoko gradientowe służące do separacji różnych paramagnetyków od diamagnetyków oraz paramagnetyków o różnych podatnościach magnetycznych. Pracują one na mokro. Wykorzystywane są do rozdziału drobnych i bardo drobnych mieszanin zawierających składniki para i diamagnetyczne. Zasada działania separatora poligradientowego polega na filtrowaniu nadawy, w postaci zawiesiny wodnej, przez ferromagnetyczne wypełnienie przestrzeni roboczej. Wypełnienie to, w zależności od wielkości rozdzielanych ziaren, mogą stanowić kule, pręty, płyty rowkowane, wata stalowa i inne.

1.Wstęp teoretyczny. Separatory poligradientowe to separatory wysoko gradientowe służące do separacji różnych paramagnetyków od diamagnetyków oraz paramagnetyków o różnych podatnościach magnetycznych. Pracują one na mokro. Wykorzystywane są do rozdziału drobnych i bardo drobnych mieszanin zawierających składniki para i diamagnetyczne. Zasada działania separatora poligradientowego polega na filtrowaniu nadawy, w postaci zawiesiny wodnej, przez ferromagnetyczne wypełnienie przestrzeni roboczej. Wypełnienie to, w zależności od wielkości rozdzielanych ziaren, mogą stanowić kule, pręty, płyty rowkowane, wata stalowa i inne. Wypełnienie ferromagnetyczne wprowadzone w jednorodne pole magnetyczne koncentruje w sobie linie sił, tworząc w punktach styku obszary o bardzo wysokim gradiencie wektora natężenia pola H. Wielkość wypełnienia (np. średnica kul) decyduje o ilości takich obszarów i wartości występującej w nich siły magnetycznej. Jest to swego rodzaju wzmacniacz pola magnetycznego, a ściślej jego gradientu. 2.Przebieg ćwiczenia. Po przefiltrowaniu porcji nadawy przy włączonym zasilaniu elektromagnesu spłukiwaliśmy z kul frakcje magnetyczną (koncentrat) następnie wyłączaliśmy zasilanie elektromagnesu i spłukiwaliśmy pozostałość (odpady). Wykonaliśmy cztery próby o różnej wartości natężenia (15V,30V,45V,60V)Każdą z prób pozostawiliśmy do wysuszenia. Następnie wysuszony materiał zważyliśmy i poddaliśmy działaniu magnesu. W ten sposób odzieliśmy ilmenit i kwarc. Próbki zważyliśmy. 3.Bilans Natężenie 15V Natężenie 30V γ_k = 2,852/45,453 *100%= 6, 3 γ_k = 12,095/51,8 *100%= 23,4 γ_0 = 42,601/45,453 *100%=93,7 γ_0 = 39,679/51,8 *100%=76,6

β = 0,760/0.987100%=77,0 β = 0.302/0,46100%=65,7

ϑ= 0.991/2,102100%= 47,2 ϑ= 0.628/1,744100%= 36

γ_k* β+ γ_0* ϑ=100 α γ_k* β+ γ_0* ϑ=100 α 6,377,0+93,747,2=100 α 23,465,7+76,636=100α
485,1+4422,6=100 α α=42,9 4907,7=100 α α = 49,1 Natężenie 45V Natężenie 60V γ_k = 18,970/49,087 *100%= 38,6 γ_k = 22,013/48,5 *100%= 45,4 γ_0 = 30,117/49,087 *100%=61,4 γ_0 = 26,487/48,5 *100%=54,6

β = 1,174/1,351100%=86,9 β = 1,517/1,654100%=91,7

ϑ= 0,544/1,905100%= 28,6 ϑ= 0.730/4,434100%= 16,5 γ_k* β+ γ_0* ϑ=100 α γ_k* β+ γ_0* ϑ=100 α 38,686,9+61,4 28,6=100 α 45,491,7+54,616,5=100 α
3354,3+1756=100 α α=50,6 α = 51,1

4.Wnioski. Z wykresów wynika ,że największy wychód koncentratu uzyskaliśmy przy natężeniu 60V, a najmniejszy wychód koncentratu przy natężeniu 15V. Największy wychód odpadów otrzymaliśmy przy natężeniu 15V a najmniejszy przy 60V. Następnie wartość β przyjmuje największą wartość przy natężeniu 60V a najmniejszą przy 30V. Kolejną wartość jaką otrzymaliśmy jest ϑ, która największą wartość przyjmuje dla 15V a najmniejszą dla 60V. Z bilansu wyliczyliśmy wartość α która największą wartość przyjmuje dla 45V a najmniejszą dla 30V.