1. Teoretyczne podstawy militarnego systemu bezpieczeństwa Bezpieczeństwo możemy zdefiniować pod względem wielu podmiotów. W mniemaniu osoby nie mającej bezpośredniego styku z bezpieczeństwem narodowym stan bezpieczeństwa będzie opierał się głównie na chęci zachowania podstawowych potrzeb z piramidy Maslowa, a mianowicie uregulowanie potrzeb fizjologicznych, zapewnienie dachu nad głową itp. Natomiast w mniemaniu osoby związanej z bezpieczeństwem osoba taka wykracza poza standardową piramidę. Jest ona uświadomiona jakie zagrożenia występują i jak się do nich można odnieść. Bezpieczeństwo można podzielić na dwie wartości stan i proces. Pierwsza z nich informuje nas czy w danym momencie istnieje stan bezpieczeństwa oczywiście w odniesieniu do jednostki ponieważ każdy z nas bezpieczeństwo traktuje w innych kategoriach. Oraz drugi, który mówi o ciągu działań, które mają prowadzić do zachowania bezpieczeństwa. Wartości te można ze sobą scalić. Nasuwa się więc pytanie z czego wynika bezpieczeństwo. Otóż wynika z braku zagrożenia. W powszechnym rozumowaniu militarne zagrożenia bezpieczeństwa obejmują użycie siły bądź groźbę jej użycia przez państwa. Tezę tę potwierdzają zamachy terrorystyczne i zdolności państw do posługiwania się przemocą zbrojną. Państwa bądź organizacje terrorystyczne poprzez użycie przemocy ingerują bezpośrednio w interesy i wartości narodowe. Państwo od wielu setek lat jest uważana jako najdoskonalsza metoda ochrony jednostki. Stąd też ochrona interesów państwa jest priorytetem. Czym zatem jest militarne bezpieczeństwo państwa, to stan uzyskany w rezultacie utrzymywania odpowiednio zorganizowanych i wyposażonych sił zbrojnych oraz zawartych sojuszów wojskowych, a także posiadania koncepcji strategicznej wykorzystania będących w dyspozycji sił, stosownie do zaistniałej sytuacji. Z definicji można wywnioskować, że fundamentalnym czynnikiem zachowania bezpieczeństwa są siły zbrojne oraz sojusze międzynarodowe. Zachowanie na odpowiednim poziomie obu czynników często jest ciężkim wyzwanie dla państw. Dobrze wiemy z historii, że nie zawsze wszystko wychodzi tak jak być powinno. Często jednak decydującym czynnikiem usprawniającym bezpieczeństwo nie są same siły zbrojne czy sojusze, a system kierowania.

2. Siły zbrojne RP Czyli najważniejszy filar w obronie militarnej każdego kraju. Obecnie siły zbrojne RP są niedużą lecz dobrze wyspecjalizowaną armią na tle reszty świata. Niestety posiadamy jedynie przed epokowy sprzęt, który nie umożliwia nam rozwoju militarnego. W Polsce przeznacza sie średnio blisko 2% PKB na armię czyli ponad 30 Mld złotych, lecz połowa z tych pieniędzy nie trafia na unowocześnianie armii lecz na emerytury oraz pensje dla żołnierzy. W ostatnich latach świadomość Wojska Polskiego delikatnie wzrosła co przyczyniło się do zakupu kilkunastu sztuk F-16, obecnie powstał także prototyp PL-01 CONCEPT. Siły zbrojne RP zajmują się przede wszystkim obroną interesów Państwa i podjęcia działań zbrojnych w uzasadnionym momencie. Oczywiście armii nie można utożsamiać jedynie z działaniami militarnymi, ale wykorzystywane są także podczas klęsk żywiołowych. Siły Zbrojne RP aktywnie uczestniczą w misjach zwanych stabilizacyjnymi. Ze względu na odpowiednie wyszkolenie inne kraje z chęcią uczestniczą z polskimi żołnierzami w ćwiczeniach bądź też bezpośrednio w działaniach. W rankingu Global Firepower Polska zajęła 18 miejsce pod względem zdolności do prowadzenia działań wojennych. Jest to skok z 24 miejsca. To jest jeden z dowodów, który pokazuje nam, że siły zbrojne RP idą w dobrym kierunku lecz bardzo wolno. W skład sił zbrojnych wchodzą :

• marynarka wojenna,
• wojska lądowe,
• siły powietrzne,
• wojska specjalne. Łącznie nasza armia zajmuje koło 100 tyś żołnierzy, warto jednak pamiętać, że tylko blisko 30 tyś jest zdolnych do walki bezpośredniej. Reszta wojska są to osoby zasiadające w sztabach itp. bądź są osobami zmilitaryzowanymi. Wojska Lądowe stanowią trzon Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Przeznaczone są do zapewnienia obrony przed atakiem lądowo-powietrznym w dowolnym rejonie kraju, na każdym kierunku, w obliczu każdej formy zagrożenia militarnego. Ich struktura oparta jest na związkach taktycznych, oddziałach i pododdziałach. Zgodnie z wymogami współczesnego pola walki, Wojska Lądowe przystosowane są do wykonywania zadań operacyjnych i taktycznych w skomplikowanych warunkach meteorologicznych i bojowych. Dysponują dużą siłą ognia, manewrowością, ruchliwością i odpornością na uderzenia przeciwnika. Siły Powietrzne przeznaczone są głównie do obrony przestrzeni powietrznej kraju, prowadzenia operacji mających na celu utrzymanie przewagi w powietrzu oraz wspierania innych rodzajów wojsk w operacjach połączonych. Ponadto odpowiadają za polski wkład do zintegrowanego systemu obrony powietrznej NATO - NATINADS. Marynarka Wojenna przeznaczona jest do obrony interesów państwa na polskich obszarach morskich, morskiej obrony wybrzeża oraz udziału w lądowej obronie wybrzeża we współdziałaniu z innymi rodzajami sił zbrojnych w ramach strategicznej operacji obronnej. Zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi Marynarka Wojenna utrzymuje zdolności do realizacji zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa zarówno w obszarze Morza Bałtyckiego jak i poza nim. Podstawowym zadaniem Marynarki Wojennej jest obrona i utrzymanie morskich linii komunikacyjnych państwa podczas kryzysu i wojny oraz niedopuszczenie do blokady morskiej kraju. Wojska Specjalne są przeznaczone do prowadzenia operacji specjalnych zarówno w kraju, jak i poza jego granicami w okresie pokoju, kryzysu i wojny. Prowadzone we współdziałaniu z siłami konwencjonalnymi lub samodzielnie zadania, mogą mieć znaczenie strategiczne lub operacyjne.

3. Sojusze Jest to układ o wspólnym działaniu, obejmujący dwa lub więcej państw, mający doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego celu. Sojusz obejmujący dwa państwa to sojusz dwustronny, trzy to sojusz trójstronny, więcej niż trzy to sojusz wielostronny. Polska aktywnie uczestniczy we wspólnej polityce międzynarodowej. Na przestrzeni lat robi się o nas coraz głośniej co oczywiście wpływa na nasz głos na arenie międzynarodowej. Udział Polski w organizacjach międzynarodowych może mieć swoje zalety jak i wady. Zacznijmy od NATO, punkt piąty traktatu waszyngtońskiego mówi nam o tym, że każde z państw członkowskich ma obowiązek pomóc, ale pomoc będzie taka jaką dane państwo ustali za stosowną, ponad to nie zapominajmy, że Polska jako gospodarz musi spełnić podstawowe założenia HNS, więc nawet w przypadku udzielenia pomocy przez inne państwa, wojska staną na granicy i będą czekać na rozmieszczenie wewnątrz państwa. Plusy jednak także są stosunkowo dużo ponieważ sama świadomość sojuszu działa odstraszająco na agresora. Wspólne ćwiczenia wojskowe także wpływają pozytywnie zwłaszcza szkolenia naszych żołnierzy oraz uświadamianie społeczności jak ważną rolę odgrywa poziom bezpieczeństwa naszego kraju. Unia Europejska poza zależnościami od siebie państw ekonomicznych czy politycznych od 2003 roku odgrywa ważną rolę pod względem bezpieczeństwa. Mianowicie w 2003 roku przyjęto przez rade europejską Strategię Bezpieczeństwa. Została ona stworzona aby usprawnić walkę z terroryzmem, aby ograniczyć rozpowszechnianie się broni masowego rażenia, aby zapobiegać rozpadowi państwowości oraz likwidować przestępczość zorganizowaną.

4. Ocena ogólna Polska jako kraj, który jeszcze stosunkowo w niedalekiej przeszłości został całkowicie zrujnowany w miarę dynamicznie podchodzi do bezpieczeństwa militarnego. Poprzez aktywne uczestnictwo w działaniach militarnych jak i politycznych jest w stanie aktywnie modernizować armie chociażby poprzez pomoc zagranicznych sojuszników.

Piotr M. Akademia Obrony Narodowej