W języku polskim oprócz wyrazów rodzimych mamy wiele wyrazów obcych, zapożyczonych z innych języków. Niektóre z tych wyrazów zadomowiły się w polszczyźnie tak mocno, że dziś nie odczuwa się ich obecności. Zapożyczenia wyrazów obcych jest jednym ze sposobów wzbogacenia i odnawiania słownictwa. Najdawniejsze zapożyczenia łączą się z procesem chrystianizacji ziem polskich. Potrzeba wzbogacenia słownictwa była oczywista. Przyjęcie chrztu pociągnęło za sobą wzmocnienie państwa i rozwój Kościoła, początki nauk i piśmiennictwa. Wszystko to wymagało nowych wyrazów. Weszły wówczas do języka wyrazy pochodzenia łacińskiego. Sporo śladów pozostawiła w polszczyźnie kolonizacja na prawie niemieckim np. bruk, burmistrz, ratusz. W języku polskim odnaleźć można zapożyczenia z języka węgierskie np.: dobosz, giermek, hajduk. W XVI wieku m.in. za sprawą królowej Bony, napłynęło wiele zapożyczeń włoskich np.: kalafior, sałata, szparagi, szpinak. Na wiek XVII przypada ekspansja języka francuskiego, który opanował życie dworskie, modę, politykę, kulturę stąd np.: dama, fryzjer, bilet, bukiet. A od wieku XIX zaznaczył się w języku polskim wpływ angielszczyzny, początkowo dość słaby z czasem coraz silniejszy np.: boks, hokej, komputer. Na współczesną polszczyzne oddziałowuje również język rosyjski z którego pochodzą wyrazy barachło, mierzawiec, spulnik. Przypomnieliśmy historię zapożyczeń w polszczyźnie, by wyraźnie uświadomić sobie, że żaden język, żadna kultura nie mogą funkcjonować w izolacji, że zapożyczanie wyrazów towarzyszy po prostu dzieją każdej kultury. Nie ma tym samym języków bez zapożyczeń, a zapożyczanie jest nieuchronne. W celu dokładnego omówienia tematu należy wyjaśnić znaczenie słowa zapożyczanie. Termin zapożyczanie oznacza nic innego jak przejmowania przez język obcych słów, wyrażeń, struktur. Zapożyczenia możemy klasyfikować według kilku podstawowych kryteriów: podmiotu zapożyczenia, stopnia przyswojenia, przyczyny wprowadzenia, pochodzenia, drogi przedostania się do języka.