Różne sposoby mówienia o miłości w poezji renesansu. Przeanalizuj zagadnienie wykorzystując wnioski z interpretacji podanych utworów Francesca Petrarki i Jana Kochanowskiego.

Dominującym stylem pisania o miłości w epoce renesansu stał się petrarkizm. Koncepcja miłości wywodzi się z tradycji platońskiej, czyli miłości traktowanej jako uczucie duchowe. W tak rozumianej miłości nieuduchowienie miłości jest ważniejsze od spełnienia fizycznego. Wybór między idealizmem a zmysłowością prowadzi do cierpienia oraz rodzi bogate wnętrze kochanka. Wybranka serca charakteryzuje się ,, anielskim duchem ‘’, jest adorowana i kochana. Ma piękny wygląd, złote włosy, rozpuszczone, piękne słodkie loki. Piękno jej wyglądu odzwierciedla piękno duszy.

Sonet składa się z 14 rymowanych wersów , które tworzą cztery strofy. Dwie pierwsze to czterowersowe kwartyny mające charakter opisowy, dwie kolejne trzywersowe tercyny wyróżniają się refleksyjnością .

Jan Kochanowski należy do prekursorów w Polsce liryki miłosnej, tworząc swoje wiersze nawiązywał do twórczości Francesca Petrarki. Wzorował się na cyklu sonetów swojego mistrza poezji uduchowionej. Poeta odwołuje się też do antycznych wzorców, a szczególnie poezji Horacego. W erotykach Kochanowskiego można odnaleźć antyczne motywy.