Zbigniew Herbert - Nike, która się waha. Analiza i interpretacja

Zbigniew Herbert - Nike, która się waha Autorem wiersza „Nike, która się waha” jest współczesny poeta Zbigniew Herbert. Wiersz nawiązuje do mitu o greckiej bogini Nike. Była ona córką tytana Pallasa i bogini podziemnej rzeki Styks. Najczęściej przedstawiano ją w postaci skrzydlatej kobiety z gałązką oliwną w dłoni. Była symbolem zwycięstwa, dlatego stała się ozdobą pomników budowanych na cześć zwycięstw. Sam tytuł wskazuje nam, że Nike przedstawiona jest w momencie wahania, nie wie jak ma postąpić, czuje się niepewna.

Zbigniew Herbert - Nike, która się waha Autorem wiersza „Nike, która się waha” jest współczesny poeta Zbigniew Herbert. Wiersz nawiązuje do mitu o greckiej bogini Nike. Była ona córką tytana Pallasa i bogini podziemnej rzeki Styks. Najczęściej przedstawiano ją w postaci skrzydlatej kobiety z gałązką oliwną w dłoni. Była symbolem zwycięstwa, dlatego stała się ozdobą pomników budowanych na cześć zwycięstw. Sam tytuł wskazuje nam, że Nike przedstawiona jest w momencie wahania, nie wie jak ma postąpić, czuje się niepewna. Tematem wiersza jest śmierć w imię ojczyzny, gotowość do poświęcenia życia, kiedy przychodzi na to odpowiednia pora. Podmiotem lirycznym wiersza jest grecka bogini zwycięstwa, Nike. Jest to typ liryki opisowo refleksyjnej. W wierszu Nike przedstawiona jest, jako kobieta obdarzona ludzkimi emocjami. Wiersz jest budowy stychicznej, nie ma w nim podziału na strofy. Pozbawiony jest rymów, jest zbudowany z nierównej długości wersów, przez co wiersz pozbawiony jest rytmu. Według lirycznego „ja” Nike w momencie wahania się wygląda niezwykle pięknie. „Najpiękniejsza jest Nike w momencie, kiedy się waha” W wierszu istotne jest uczłowieczenie boskiej Nike, autor wyposaża ją w ludzkie uczucia. Dzięki temu staje się ona wrażliwą kobietą, a nie tylko zwykłą posągową boginią. Nike dostrzega młodego chłopca, podążającego na pole bitwy. Bogini wie już, że chłopak zostanie tam zabity, gdyż „szala z jego losem gwałtownie upada ku ziemi”. Przez chwilę ma ochotę go ocalić, wie jednak, że nie może pozwolić sobie na chwile ludzkiej słabości. Ma ochotę pocałować go w czoło, ale nie robi tego, bo boi się, że chłopak nie zaznając jeszcze pieszczot mógłby uciec z pola bitwy. Co prawda ocalenie chłopca nie miałoby wpływu na ostateczny przebieg zdarzeń, ale bogini nie może pozwolić sobie na odarcie z boskości. Postanawia pozostać w swojej odwiecznej pozie. Za pomocą metafory „cierpkim obolem ojczyzny pod drętwym językiem” pisarz nawiązuje do tradycji umieszczania monety dla Charona pod językiem zmarłego. W wierszu Herberta możemy doszukać się kontekstu historycznego, jakim jest udział młodych mężczyzn w walkach o wolność naszej ojczyzny np.: w powstaniu warszawskim. Utwór „Nike, która się waha” skłania nas do refleksji nad przekładaniem uczuć ponad dobro ojczyzny.