2.Koran-jest to święta księga Islamu, powstała w latach 610-632. Objawiana fragmentami prorokowi islamu, Mohametowi przez Archanioła Dżibrila ( Gabriela ). Samo słowo „koran” oznacza recytację. Według Islamu i samego Koranu jego twórcą jest Allah. 3. dżihad oznacza wszelkie starania podejmowane w imię szerzenia i umacniania islamu: zarówno poprzez walkę zbrojną, nawracanie niewiernych, pokojowe propagowanie islamu, jak i wewnętrzne zmagania wyznawcy. Dzięki wyprawom wojennym islam stał się religią światową, ale także religią agresywną. W ostatnim roku swego życia Mohamet (632 rok) wydał apel do swych zwolenników o walkę z wrogami : “zabijajcie bałwochwalców, tam gdzie ich znajdziecie” (Koran IX, 5) W ciągu dziewięciu lat po śmierci Mahometa muzułmanie podbili tereny sąsiednich krajów chrześcijańskich: Syrię (636) i Egipt (641). W kolejnych dziesięcioleciach VII i VIII wieku ekspansja militarna islamu przybrała na sile wspierana pieniędzmi z podatków chrześcijan. Chrześcijańska Europa została osaczona muzułmańskim oskrzydleniem ze wschodu i zachodu. Widzimy zatem że w Islamie kreację bezpieczeństwa opierano na wojnie i działaniach militarnych. 4. Wraz z uznaniem przemocy za uprawniony środek do szerzenia posłannictwa Mahometa, islam zaczął rozwijać teologię wojny. Jednak Koran na temat wojny i pokoju zawiera wypowiedzi różnorodne i sprzeczne ze sobą, że na ich podstawie można udowodnić dowolny pogląd. W Koranie są zawarte teksty pozytywne : Sura II, 208 nawołuje: “O wy, którzy wierzycie! Chodźcie w pokoju wszyscy”. Więc widzimy że można odnaleźć fragmenty Koranu mówiące o pokoju, miłości i szacunku do drugiego człowieka. To jednak nie zmienia faktu że Koran i późniejszy Islam największy nacisk kładzie na dżihad jako walkę zbrojną. W Koranie g’Sihad pojawia się przede wszystkim w kontekście walki zbrojnej, nazwanej terminem qital. Już w pierwszych latach Islamu akceptowano walkę przeciw niewiernym, początkowo rozróżniano pojęcia qital i dżihad, lecz w czasach późniejszych pojęcie qital przeszło w na dżihad. 5.Patrząc na chronologię powstawania tekstu Koranu pierwsze akcenty militarne pojawiają się już w początkach objawień Mahometa, czyli w surach meksykańskich. Jednym z najbardziej drażliwych i często przemilczanych fragmentów Koranu jest sura VIII, 17, która jak twierdzą niektórzy badacze nie posiada żadnych punktów stycznych z Ewangelią: „To nie wy ich zabijacie, lecz Bóg ich zabijał. To nie ty rzuciłeś, kiedy rzuciłeś, lecz to Bóg rzucił; aby doświadczyć wiernych doświadczeniem pięknym” Ten fragment skomentował G.Minois pisząc, że choć nie brak w Koranie fragmentów “pełnych słodyczy”, nie można zapominać o koranicznych wezwaniach do przemocy. W Koranie można znaleźć też inne wezwania do przemocy: A kiedy miną święte miesiące, wtedy zabijajcie bałwochwalców, tam gdzie ich znajdziecie; chwytajcie ich, oblegajcie i przygotowujcie dla nich wszelkie zasadzki! (IX, 5). 6. Czy Islam jest religią pokoju ? Przecież sam Allah wypowiedział się w Koranie używając słów: „nie ma przymusu w religii” (Koran, II,256). Skoro więc nie ma przymusów w religii to dlaczego Allah nakazuję w swojej religii walkę zbrojną z innowiercami, używając siły ? Stwierdzenia że Islam jest religią pokoju często poruszają muzułmańscy aktywiści, uczeni, dziennikarze i urzędnicy. W dobie terroryzmu i agresywnego dżihadu nigdzie, jak twierdzą, Koran nie pozwala na walkę z niemuzułmanami tylko dlatego, że nie zgadzają się na przyjęcie religii Allaha – twierdzą muzułmanie. A więc w Koranie są zawarte tylko namiastki pokoju, w dużej części przeważa pojęcie wojny w imię Allaha, uzasadnionej wojny wpisami w Koranie. 7. Islam pozwala walczyć w obronie własnej, w obronie religii lub tych, którzy zostali siłą wysiedleni ze swych domów. Określono dokładnie zasady walki. Zawierają one zakaz uciskania cywilów, niszczenia upraw, drzew i trzody. Jak mawiają muzułmanie, bezprawie triumfowałoby na ziemi gdyby dobrzy ludzie nie byli przygotowani ryzykować swego życia w słusznej sprawie.

Czytamy w Koranie :

„Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę, Bóg nie lubi najeźdźców!” (Koran 2:190) „I zwalczajcie ich, aż ustanie prześladowanie i religia będzie należeć do Boga. A jeśli oni się powstrzymają, to wyrzeknijcie się wrogości, oprócz wrogości przeciw niesprawiedliwym!” (Koran 2;193) „A jeśli oni skłonią się do pokoju, to i ty się ku niemu skłoń i zaufaj Bogu! Zaprawdę, On jest Słyszący, Wszechwiedzący!” (Koran 8:61) Wojna jest zatem ostatnią ucieczką i podlega rygorystycznym warunkom narzuconym przez prawo islamskie. Często niezrozumiany i nadużywany termin dżihad oznacza „zmaganie” a nie „święta wojna” (termin, którego nie znajdziemy nigdzie w Koranie). Dżihad jako pojęcie związane z Islamem należy rozumieć na poziomie osobistym jako wewnętrzne zmaganie ze złem, zmaganiem o przyzwoitość i dobro, a na poziomie społecznym zmaganiem na polu bitwy jeśli zajdzie taka potrzeba. Wojna w dużej mierze przeważa nad pokojem w Islamie, ich religii wyznaniom. Według Islamu wojna ( święta wojna w imię Allaha) jest kreacją bezpieczeństwa i zapewnienia chwały swojemu krajowi. Tak więc wnioskując, stwierdzenie że Islam jest religią pokoju jest niesłuszne ponieważ nie ma prawa bytu w rzeczywistym odzwierciedleniu. W dzisiejszych czasach wielu muzułmanów oddaje życie za swoją religie i w imię swoich proroków zaczepiając bombę na siebie i umierając za Allaha, przy czym wykonując ogromne szkody i zabijając wiele niewinnych cywili.