Jednym przykładem, który pragnę przytoczyć jest opowiadanie Tadeusza Borowskiego pt. „Pożegnanie z Marią”. Motyw rozstania rzadko bywa pierwszoplanowy w literaturze współczesnej. Jest najczęściej powiązany z innymi tematami, dominującymi w XXw. W tym przypadku jednym z nich jest wojna i wszelkie jej konsekwencje, w tym rozstania ludzi. Rozdzielała ich wojenna zawierucha. Tragiczne losy były tych, którzy trafili do obozu lub łagru, wzięli udział w powstaniu, ponieśli śmierć. Obraz rozstania opowiadania Borowskiego jest wyjątkowy: Tadeusz widzi Marię odjeżdżającą niemieckim transportem do obozu koncentracyjnego. Nie może nic zrobić, widzi jak oddala się samochód z jeńcami, a wraz z nim ukochana, z którą miał się spotkać. Końcowa scena pokazuję Marię, która stoi obok żołnierza wśród innych, których złapano. Tadeusz rozumie, że już na zawsze żegna się z ukochaną i że jest bezradny w tej sytuacji. Maria została zagazowana w Stuthoffie. To opowiadanie ma wymowę symboliczną. Pożegnanie Marii to nie tylko pożegnanie bliskiej osoby, ale również pożegnanie z młodością, beztroską i miłością. Motyw rozstania był stale obecny w czasach II Wojny Światowej, każdego dnia ludzie byli rozdzielani już na zawsze, przez śmierć lub okupanta, który umieszczał ich w gettach, obozach, gdzie człowiek by uratować własne człowieczeństwo musiał zrezygnować z zasad moralnych.