Doktor Tomasz Judym to główny bohater powieści Stefana Żeromskiego pt. „Ludzie bezdomni”. Był on synem biednego szewca- alkoholika. Nie wychował się jednak u niego. Swoje dzieciństwo i młodość spędził u zamożnej ciotki, która swojego majątku dorobiła się na nierządzie. Tomasz nie miał u niej lekkiego życia. Był pomywaczem, sprzątaczem i chłopcem na posyłki. Poza tym ciotka go często obrażała i biła. Dzięki niej jednak mógł uczęszczać do szkoły. Kiedy ją ukończył, poszedł na studia medyczne a następnie odbywał praktykę lekarską w Paryżu. Człowiek ten całe swoje życie poświęcił pomagając innym. Zrezygnował z tego powodu z osobistego szczęścia. Nigdy nie odwrócił się do żadnego potrzebującego plecami. Kiedy wnikliwie przestudiujemy jego życiorys, to od razu nasunie nam się pewne bardzo trudne pytanie. Czy człowiek ten wygrał czy przegrał swoje życie? Moim skromnym zdaniem ten wielkoduszny i dobry człowiek mimo że pomógł wielu ludziom, życie to przegrał. Przestawie teraz kilka argumentów potwierdzających moje zdanie.