Święty Bonawentura, a właściwie Jan Fidanza-Bonawentura z Bagnoregio. Urodził się około 1217r. w Bagnoregio(Włochy), jego ojciec był prawdopodobnie lekarzem, w dzieciństwie ciężko zachorował i został cudownie uzdrowiony dzięki św. Franciszkowi, od tego czasu miał on szczególny stosunek do świętego z Asyżu. . Był teologiem, filozofem, doktorem Kościoła, biskupem, kardynałem oraz generałem franciszkanów. W 1243r. Będąc w Paryżu wstąpił do franciszkanów, mając wówczas 25 lat. W roku 1248 nauczał jako bakałarz biblijny i w tym samym czasie studiuje teologię. Sześć lat później, czyli w 1254r. zdobywa licencjat z teologii, tego samego roku rozpoczyna wyjaśniać Piotra Lombarda. Bonawentura zakończył swoje nauczanie w 1257r., gdyż zostaje wybrany generałem zakonu, miał wtedy 40 lat. Pełniąc tę funkcję okazało się, iż Bonawentura jest dobrym, prawdziwym wychowawcą dla braci, pisze również dwie biografie św. Franciszka. Następnie w 1273r. Zostaje kardynałem. Umiera w 1274r., zaraz po zakończeniu obrad II Soboru w Lyonie. Bonawentura w swoim życiu napisał wiele dzieł, dzięki nim pozyskał wielu uczniów. W latach 1882-1902 została wydana „Opera omnia” Bonawentury, składała się z 10 tomów, najważniejszy jest tom ósmy, z tego względu iż zawiera on wszystkie mistyczne pisma, które dotyczą zakonu. Przy biografii św. Bonawentury możemy znaleźć pojęcie bonawenturianizmu, które oznacza, że święty jako teolog i filozof posiadał swoje źródła, można wyróżnić źródła augustyńskie, dzięki temu swoje problemy teologiczne oraz filozoficzne rozwiązywał we właściwy i poprawny sposób, ponadto miał wypracowaną własną syntezę teologiczną, filozoficzną a także teologiczno-mistyczną. W syntezie bonawenturiańskiej wyróżnia się św. Augustyn. Dla św. Bonawentury to właśnie on był największym autorytetem, jeśli chodzi o teologów i filozofów. Jak twierdził święty, Arystoteles był człowiekiem wiedzy, Platon mądrości, a Augustynowi dana została wiedza i mądrość jednocześnie. Jako fundamentalną idee Bonawentury można przytoczyć tą, która dotyczy Jezusa: „Po Objawieniu Jezusa Chrystusa w odpowiedzi na trudne problemy życia nie można odłączyć rozumu od wiary, ani w teorii, a tym mniej w praktyce. Dlatego nie uważa filozofii za autonomiczną i samowystarczalną w relacji do objawienia.” Św. Bonawentura był również mistykiem, co więcej Leon XIII określił go ‘księciem mistyki’. Nosił taki tytuł z racji dzieł o nauce mistycznej, które zwierały oryginalne koncepcje, na przykład trzy drogi do doskonałości-droga oczyszczenia, droga oświecenia i droga zjednoczenia. W swoich dziełach zawarł środki i cele tych dróg, rozważania o męce Jezusa Chrystusa oraz relacje do stworzeń. Można również dodać, iż on sam osiągnął szczyt przeżyć mistycznych. Święty twierdził, że teologia mistyczna naucza człowieka dróg i środków, które prowadzą go do tak zwanego nadzwyczajnego zjednoczenia i miłości ekstatycznej. Twierdził również, że celem aktywności ascetycznej jest właśnie miłość ekstatyczna bądź też kontemplacja wlana, która może być porównywana z doskonałością. Miłość jest korzeniem, formą, celem, dopełnieniem oraz węzłem wszelkiej doskonałości chrześcijańskiej. Doskonałość również możemy podzielić, na trzy stopnie, najniższy polega na tym, aby człowiek po prostu zachowywał i dostosowywał się do przykazań, stopień pośredni dotyczy wypełniania rad ewangelicznych, zaś najwyższy polega na czerpaniu radości z doznawania słodyczy wiecznych. Bonawentura uważa ubóstwo jako radę zasadniczą i główny fundament, ponieważ jak głosił, nasze wyrzeczenie zaczyna się od dóbr ziemskich i to nas przygotowuje do kontemplacji, kończy się na posłuszeństwie i nadaje doskonałości ewangelicznej-najwyższe i najdoskonalsze dopełnienie.