Główną postacią utworu Adama Mickiewicza “Pan Tadeusz” jest Jacek Soplica. Po przeczytaniu tej książki nasuwa się pytanie, czy był on postacią pozytywną, czy raczej negatywną. Na to pytanie trudno jest odpowiedzieć. Będę mimo wszystko skłaniał się ku dobrej ocenie tego bohatera.

Soplica to człowiek popularny na Litwie. W młodych latach jego życia szlachta lubiła go i poważała. Dowodem na to może być fakt, iż mógł manipulować ich głosami na sejmikach. Jednakże ważniejsze jest jego działanie pod wpływem emocji. Poza tym można użyć wobec niego określenia warchoł. Był porywczy, miał gwałtowny charakter, który najbardziej ujawniał się podczas pijackich, szlacheckich biesiad, które zazwyczaj kończyły się kłótnią. Jacek dochodził swoich racji wyłącznie szablą. Istniała opinia, że prowadząc takie życie działa dla swojej władzy, sławy popularności.

Ten młody człowiek, oprócz wielu wad, miał również cechy usposobienia płynące z głębi serca. Takim przykładem była niewinna, a zarazem szczera miłość do Ewy - córki magnata Horeszki. Wierzył, że przyjaźń ze Stolnikiem jest bezinteresowna. Ewa odwzajemniała głębokie uczucie Jacka, lecz jej ojciec, uważając go za niższego stanu, nie zgodził się oddać ręki swojej córki. To był początek nieszczęścia młodych… Soplica poślubił pierwszą, napotkaną kobietę, która urodziła syna i wkrótce zmarła.

Dalsze losy Soplicy niestety nie są optymistyczne. Urażona ambicja, duma, pycha szlachecka doprowadziły do krwawej zemsty. Stolnik został zabity. Ta zbrodnia popełniona w afekcie była fatalnym zbiegiem okoliczności. Opisywane wydarzenie spowodowało przełom w życiu bohatera. Uważano go za stronnika Moskali. Najbardziej bolesne było nazywanie go zabójcą, a także zdrajcą narodu. Wszystko to przyczyniło się do upadku moralnego, nędzy i nieszczęścia młodego człowieka.

Argumentem na to, że Soplica był postacią pozytywną jest radykalna przemiana po dokonaniu zbrodni. Z dumnego warchoła przeistoczył się w cichego i pokornego zakonnika. Swój szlachecki strój zmienił na bernardyński habit. Zanim jednak to nastąpiło, Jacek poświęcił się patriotycznej działalności dla kraju. W walkach u boku generała wyróżnił się bohaterstwem i ofiarnością. Był kilka razy ranny i aresztowany. Dopiero później wrócił na Litwę pod postacią księdza. Od tego momentu nie dbał już o sławę, lecz działał bezimiennie i bezinteresownie. Pragnął dobrymi czynami zmazać grzechy młodości. Dążył do swojej rehabilitacji przez patriotyzm i poświęcenie dla kraju. Jego działalność miała być uwieńczona poprzez przygotowania do powstania na Litwie. Poza tym uratował życie Hrabiemu oraz stał się troskliwym opiekunem Zosi.

Moim zdaniem postać księdza Robaka to postać pozytywna, która budzi podziw, współczucie i uznanie. W młodości dokonał zbrodni. W późniejszych latach postanowił zmazać błędy. I udało mu się. Odkupił swoje winy i uzyskał przebaczenie największego wroga.