‘Ludzie bezdomni’ tytuł powieści Stefana Żeromskiego, w pierwszej chwili przychodzi na myśl obraz ludzi, którzy zostali bez dachu nad głową, nie mają pieniędzy na to żeby normalnie żyć. Ale pod tym pojęciem autor ukrył inne znaczenie, że bezdomność to również tęsknota za stabilizacją, brak stałego miejsca zamieszkania przez ciągłą przeprowadzkę, zmienianie miejsca pracy. Bezdomnymi są ludzie, którzy nie potrafią ‘zaaklimatyzować’ się w świecie. Należał do nich również główny bohater Tomasz Judym. Walczy on między swoimi celami, czyli pomocą dla innych a osobistym szczęściem. Czy jego bezdomność może wynikać z jego słabości? Myślę, że tak. Doktor Judym to człowiek słaby o dobrych intencjach.

Tomasz Judym był lekarzem z powołania, i jego celem było leczyć i nieść pomoc tym, którzy tego najbardziej potrzebują, niezależnie od statusu czy narodowości. Niestety na swojej drodze napotykał wiele przeszkód, z którymi nie potrafił sobie poradzić. Chciał między innymi poprawić sytuację biedoty miejskiej w Warszawie. Podczas spotkania u doktora Czernisza wygłaszając referat, nie zyskuje uznania wśród zebranych tam lekarzy. Judym przedstawia otoczeniu swoje zarzuty, jednak wyśmiany i skrytykowany bardzo szybko się zniechęca Zostaje odrzucony przez inteligencję i opuszcza Warszawę. Kolejną przeszkodę napotyka w Cisach. Jego chęć pomocy chłopom po raz kolejny nie zyskała poparcia. Tomasz chce osuszyć stawy, które powodują choroby wśród biedoty z pobliskich folwarków. Jednak zarząd się temu sprzeciwia. Judym reaguje bardzo nerwowo i impulsywnie, przez co traci pracę w Cisach. Nie potrafi doprowadzić do końca rozpoczętego zadania. Znowu nie udaje mu sie stawić czoła problemom, wiec od nich ucieka.

Tomasz przechodzil przez rozdarcie wewnętrzne pomiędzy swoją pracą a życiem inteligenckim. Początkowo chciał traktować organizowanie różnych imprez, zawodów itp. jako swój obowiązek, lecz ‘sam przedzierzgnął się, sam nie wiedział kiedy, w młodego franta,odzianego modnie i paplającego wesołe komunały’.

Świadczy to o tym, że Judym nie panował nad własnym życiem, nie potrafił oprzeć się pokusie ani oddać się w pełni wykonywanemu zadaniu.

„Doktor czuł w sobie ciągłą przeszkodę w staraniu około chorych i zwalczał ją za pomocą silnej pracy, ale skoro tylko zetknął się ze światem zabaw, ulegał mu w tym większą bezwładnością, im namiętniej pracował w szpitalu.”

Tomasz wiedział, w czym tkwi jego problem, więc postanowił z nim walczyć. Wyrzekł się własnego szczęścia, gdyż mogłoby mu przeszkadzać w niesieniu pomocy potrzebującym. Zerwał zaręczyny z Joanną Podborską, którą bardzo kochał. Wierzył, że musi się poświęcić dla wyższych idei. Bał się, że biorąc ślub zacznie większą wagę przywiązywać do dbania o swoją rodzinę niż o pracę na rzecz ubogich. Nie zastanawiał się przy tym jak bardzo rani Joasię. Judym był dobrym człowiekiem o głębokich intencjach, jednak jego słaba wola nie pozwoliła mu odnieść sukcesu. Całe swoje życie podporządkował pracy, ponieważ nauczono go, że tylko wysiłkiem może coś zdziałać. Symbol rozdartej sosny, który jest zamieszczony w końcu powieści jest odzwierciedlenie duszy Judyma. Jest to rozdarcie oznaczające cierpienie. Judym odniósł zwycięstwo moralne, ale w osobistym szczęściu się poddał.