Artysta przedstawił portową dzielnicę warszawy Powiśle na tle życia jej mieszkańców. Warszawa to ulubiony temat obrazów artysty, który kochał to miasto, przede wszystkich zachwycała go różnorodność społeczna oraz odrębność różnych klas społecznych. Warszawiacy z dumą pokazywali swoje bogate dzielnice, nie zważając, że obok znajdują się te najbiedniejsze, gdzie życie kojarzy się raczej z wegetacją i walką o przeżycie kolejnego dnia. Obraz ma charakter realistyczno- naturalistyczny. Malarz pokazuje rzeczywistość z całą prawdą, bez zakłamań, bez ucieczki od trudnych tematów. Bohaterami obrazu są mieszkańcy Powiśla, między innymi mieszczanka próbująca zapędzić gęś do stada, Żyd, czy dziewczyna napełniająca dzban z wodą. Na obrazie zostały przedstawione postacie w sposób statyczny : stojący Żyd w centralnej części obrazu czy siedzący na drewnianej belce jeden mieszkańców Powiśla , który obserwuje dziewczynę. Malarz uchwycił jedną chwilę z ich życia mieszkańców portowej dzielnicy Warszawy. Obraz przedstawia ludzi w codziennym życiu. W porównaniu z opisem Bolesława Prusa dzieło nie przeraża odbiorców obrazu, raczej usypia ciemnymi kolorami. Kolor jest wyznacznikiem uczuć artysty, podkreśla biedę tego miejsca, postacie, woda, domy czy drewniane budowle zostały namalowane w ciemnych brązowo – czarnych barwach. Taka kolorystyka podkreśla mrok tego miejsca.