Obraz „ Powiśle ” Aleksandra Gierymskiego powstał w 1883 roku, został namalowany techniką oleju. Malarz jest wybitnym polskim malarzem, prekursorem impresjonizmu polskiego w malarstwie.

     Artysta przedstawił portową dzielnicę warszawy Powiśle na tle życia jej mieszkańców. Warszawa to ulubiony   temat obrazów artysty, który kochał to miasto, przede wszystkich zachwycała go różnorodność społeczna oraz odrębność różnych klas społecznych.  Warszawiacy z dumą pokazywali swoje bogate dzielnice, nie zważając, że obok znajdują  się te najbiedniejsze, gdzie życie kojarzy  się raczej z wegetacją i walką o przeżycie kolejnego dnia.  Obraz ma charakter realistyczno- naturalistyczny. Malarz  pokazuje rzeczywistość z całą  prawdą, bez zakłamań, bez ucieczki od trudnych tematów.

     Bohaterami obrazu są mieszkańcy Powiśla, między innymi mieszczanka próbująca zapędzić gęś do stada, Żyd, czy dziewczyna napełniająca dzban z wodą. Na obrazie  zostały przedstawione postacie  w sposób statyczny : stojący Żyd w centralnej części obrazu czy  siedzący na drewnianej belce jeden  mieszkańców  Powiśla , który obserwuje dziewczynę.  Malarz uchwycił jedną chwilę z ich życia mieszkańców  portowej dzielnicy Warszawy.  Obraz przedstawia ludzi w codziennym życiu. W porównaniu z opisem  Bolesława Prusa dzieło nie przeraża odbiorców obrazu, raczej usypia  ciemnymi kolorami. Kolor jest wyznacznikiem uczuć artysty, podkreśla biedę tego miejsca, postacie, woda, domy czy drewniane budowle zostały namalowane w ciemnych brązowo – czarnych barwach. Taka kolorystyka podkreśla mrok tego miejsca.