Konspekt zajęć z elementami dramy

Data: 3.06.2014 Prowadzący: Ilona Sylwestrzak Temat: Empatia Grupa wiekowa: 8-10 lat Czas trwania: 60 min

Cel główny: • Rozwijanie umiejętności przedstawiania scenek sytuacyjnych za pomocą technik darmowych i pantomimy • Kształcenie wrażliwości uczniów; • Wyrażanie stanów psychicznych, uzewnętrznianie uczuć; • Panowanie nad emocjami, koncentracja, współdziałanie w grupie; • Doskonalenie mimiki, ekspresji, operowania ciałem; • Rozwijanie fantazji, pobudzanie do aktywności, • ćwiczenie ekspresji i plastyki ciała. • Kształtowanie osobowości, wrażliwości, ekspresji i uczuciowości dziecka

Cele szczegółowe: • Dzieci umieją współpracować w grupie, • Dzieci poznają samego siebie i swoje możliwości. • Uczeń poznaje różne techniki dramowe • Dzieci uczą się przekazu treści ruchem ciała, gestami, mimiką twarzy

Metody pracy: • drama, • improwizacje, • słowna Forma pracy: • indywidualna • zbiorowa • grupowa

PRZEBIEG ZAJĘĆ:

1. „Powitanie” Dzieci ustawiają się w kółku. Każde z nich w kolejności wychodzi na środek i wita się z pozostałymi uczestnikami zajęć za pomocą gestu opisującego jego samopoczucie. Pozostałe dzieci odgadują jak czuje się osoba stojąca w środku.

2. ”Młynek” Dzieci poruszają się swobodnie po Sali. Na hasło określające jakąś postać, dzieci zatrzymują się i zastygają w odpowiedniej pozycji. Na przykład: drwal, tancerz, piosenkarka, woźna, nauczyciel.

3. „Pociąg” Dzieci łączą się w 3 osobowe grupy na podstawie łączących ich ze sobą cech. Dwie pierwsze osoby mają zamknięte oczy i są lokomotywą, trzecia osoba jest maszynistą, ma otwarte oczy i prowadzi lokomotywę tak, aby nie zderzyła się z inną lokomotywą.

4. „Pająki i muchy” Dzielimy dzieci na 2 grupy. Jedna z grup to pająki a druga muchy. Muchy stoją nieruchomo, pająki na nie polują – mogę rozśmieszać muchy. Gdy któraś z „much” się poruszy, zostaje oplątana przez pajęczą sieć odpada.

5. Powstawanie z niczego” Dzieci stoją w kółku, nauczyciel wybiera jedną osobę i podaje jej scenkę, którą musi przekazać swoim kolegom za pomocą wyłącznie gestów. Dzieci odgadują pokazywaną stację. (np. Jesteś ziarenkiem, które kiełkuje rośniesz i wyrasta z Ciebie kwiat; jesteś pisklakiem wykluwającym się z jajka; jesteś statkiem, który wypłynął i napotkał na sztorm; jesteś ptakiem, który chce wyfrunąć z gniazda, ale się boi)

6. „Zła wróżka” Dzieci pozostając w kółku. Każde z nich na kartce zapisuje 4 słowa. Następnie dzieci rozpraszają się po sali i na hasło prowadzącego dobierają się w pary. Nauczyciel mówi, że jest on złą wróżką i zabiera im prawo głosu, lecz mogą się ze sobą porozumieć jedynie za pomocą tych słów, które mają zapisane na kartce. Dzieci w parach odgrywają scenki, dogadują się, na jaki temat mogą porozmawiać przy wykorzystaniu tylko 4 słów. Na koniec dzieci dyskutują o trudnościach, jakie napotkały podczas tego ćwiczenia.

7. „Prowadzenie niewidomego” Jedna osoba z pary oprowadza drugą – pozwalając jej dotykać różne powierzchnie, osoba z zasłoniętymi oczami opowiada o swoich wrażeniach, mówi jakie to jest. Następnie obie piszą opowiadanie rozpoczynające się słowami: „ było ciemno, a ja nie miałem latarki …” Odczytywanie opowiadań.

8. . „Co widzę na fotografii? Nauczyciel przedstawia dzieciom kilka fotografii ludzi znajdujących się w różnych sytuacjach (np. płacząca kobieta, elegancka para przebiegająca przez ulicę, dziecko na przystanku). Zadaniem dzieci jest stworzenie jak największej ilości możliwości wytłumaczenia zachowań osób znajdujących się na zdjęciach.

9. ”Maska uczuć” Nauczyciel dzieli dzieci na dwie grupy.. Na znak nauczyciela maski: strach, złość, szczęście, znudzenie,

10. „Stop klatka” Każde z dzieci ma za zadanie ożywić rekwizyt, który wskazuje mu nauczyciel: (stary parasol, drewniana kukiełka, szmaciana lalka, chwast, bryła lodu.) Dziecko wychodzi na środek i przyjmuję pozę – zastyga. Następnie kolejne dziecko „uruchamia” ją za pomocą wciśnięcia przycisku na jej ciele (każde dziecko indywidualnie go wymyśla) Uczeń ożywia rekwizyt do momentu, kiedy nie zostanie on zatrzymany poprzez ponowne naciśnięcie przycisku, a przedmiot nie zostanie odgadnięty.

11. „Ślepy traf” Grupa podzielona jest na pary.Dzieci staja parami na przeciwko siebie i zamykają oczy. Ręce szukają rąk. Za pomocą dotyku uczestnicy utrwalają w pamięci kształt i temperaturę dotykanych dłoni. Na znak prowadzącego pary rozchodzą się, tracąc kontakt. Nauczyciel ustawia dzieci w rządku. Następnie każde dziecko szuka „swojej” pary rąk.

12. „Pożegnanie” Dzieci ustawiają się w rzędzie. Każde z nich po kolei żegna się w inny sposób, odpowiedni do jego nastroju po zajęciach.