Zielono mam w głowie

Wierzyński Kazimierz Zielono mam w głowie Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną na klombach mych myśli sadzone za młodu Pod słońcem co dało mi duszę błękitną i które mi świeci bez trosk i zachodu. Rozdaję wokóło mój uśmiech, bukiety rozdaję wokoło i jestem radosną wichurą zachwytu i szczęścia poety co zamiast człowiekiem powinien być wiosną! Tytuł uworu wspazuje nam, że wiersz charakteryzuje sie młodzieńczą pogodą ducha i radością życia.

Wierzyński Kazimierz

Zielono mam w głowie

Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną na klombach mych myśli sadzone za młodu Pod słońcem co dało mi duszę błękitną i które mi świeci bez trosk i zachodu.

Rozdaję wokóło mój uśmiech, bukiety rozdaję wokoło i jestem radosną wichurą zachwytu i szczęścia poety co zamiast człowiekiem powinien być wiosną!

Tytuł uworu wspazuje nam, że wiersz charakteryzuje sie młodzieńczą pogodą ducha i radością życia. Utwór należy do liryki ( refleksyjnej) .Podmiot liryczny zachwyca się urodą najpiękniejszej według niego pory roku- wiosny. Podmiot wyraża podziw dla młodości i towarzyszącej jej niedojrzałości (mówiąc zaraz na początku utwory “zielono mam w głowie”.) Podmiot opisuje sam siebie jako człowieka młodego, pełnego radości i pomysłów. Porównuje swój umysł, do ogrodu, który dzięki sprzyjającym warunkom atmosferycznym, dobremu nasłonecznieniu, żyznej glebie kwitną fiołki. Fiołki te zostały posadzone za młodu w jego zyciu. Czyli jego umysł, jest już od dawna wykształcony i ma swoj swiatopogląd na otaczające życie. Jego serce – porównane jest w kolejnych linijkach do słońca - Jest ono pozbawione charakterystycznych dla wieku dojrzałego udręk i problemów. Podmiot jest bardzo pozytywnie nastawiony do życia. Pierwsza zwrotka opisuje życie Podmiotu lirycznego , natomiast druga zwrotka, opisuje jego pragnienia. podmiot jest swiadomy swojego szczęscia i chce się nim dzielić z innymi, z tego powodu cały czas się uśmiecha i rozdaje “fiołkowe bukiety” czyli poztywne nastawienie do świata. Podmiot pragnie rozprzestrzeniać swoją radość na innych, żyje wśród tłumów, a więc chce zarazić ludzi, czytelników entuzjazmem i radością: . Wierzyński przedstawia siebie jako zwykłego człowieka cieszącego się życiem, wychwalającego pozytywne myślenie, “radosna wichura zachwytu” . W ten sposób podkreśla swoją radość i liczbę pomysłów kłębiących się w jego głowie, z tego powodu porównuje się do budzącej świat do życia wiosny. Podmiot uważa ze powienien być wiosną a nie poetą, uważa ze inni poeci powinnie przekazywać w swoich wierszach takią poztywną energięi nastawienie do życia. PODSUMOWANIE: wiersz jest napisany w bardzo optymistycznym nastroju, jest pochwała poztywnego, radosnego nastawienia do życia i otoczenia. Podmiot uważa ze nalezy czerpać radość z pięknej przyrody która nas otacza i młodości która jego zdaniem jest darem natury.