Obozy koncentracyjne łączą się nierozerwalnie w naszej świadomości z degradacją praw moralnych, skrajnym okrucieństwem i wyrachowaniem. Wystarczy wspomnieć słowa Zofii Nałkowskiej - “Ludzie ludziom zgotowali ten los”. Tadeusz Borowski: człowiek zlagrowany. Tadeusz Borowski w „Opowiadaniach" szkicuje portret „człowieka zlagrowanego" (od niem. lager - obóz). Nie jest to jednostka silna, pełna heroizmu, która potrafi przeciwstawić się złu, zachowując przy tym zasady moralne. Autor przedstawił człowieka jako pozbawionego godności i moralności, ze skazą na naturze ludzkiej. Ukazał pesymistyczną wizję jednostki ludzkiej: bezsilną, obojętną na cierpienie, łatwą do zmanipulowania, skłonną do przystosowania się do życia w każdych warunkach. Borowski zademonstrował, że człowiek potrafi się zmieniać wtedy, kiedy zmieniają się warunki jego życia i gdy musi walczyć o przetrwanie. Obowiązują wówczas inne zasady, inna etyka. ofiara staje się katem (przykład Andreja musztrującego Żydów, a następnie pozbawiającego ich życia, „Dzień na Harmenzach"), matka wyrzeka się dziecka („Proszę państwa do gazu"), syn prowadzi ojca do komory gazowej („U nas, w Auschwitzu…") ponadto kradzieże, oszustwa, bójki, gwałty są na porządku dziennym. Zmieniają się postawy ludzi, a celem jest zachowanie życia. Więzień, by przetrwać musi być pokorny wobec oprawców, nauczyć się „organizować" jedzenie, kłamać i kraść, co w normalnych warunkach byłoby niedopuszczalne i karygodne. Lecz obóz rządzi się własnymi prawami i takie postawy nie podlegają ocenie.