Jan Kochanowski fraszki tworzył przez całe swoje życie. Właściwie stworzył je w polskiej poezji wykorzystując twórczo wzory antyczne. Fraszek napisał ponad 300, rozszerzając ramy gatunku i wzbogacając o najrozmaitszą tematykę.

Podmiotem lirycznym nie jest Jan Kochanowski ale wrażliwy artysta i człowiek o specyficznym mądrym spojrzeniu na świat, które oświetla różne aspekty egzystencji ludzkiej. Ten podmiot liryczny jest z jednej strony zwykłym człowiekiem, a więc najważniejszy dla niego problem to życie i śmierć, znalezienie sposobu na życie i oswojenie śmierć. Sporo refleksji na te tematy znajdziemy właśnie we fraszkach Jana Kochanowskiego. Z jednej strony to twórca a więc lepszy, wiedzący lepiej a zatem pouczający i mający szansę na nieśmiertelność.

Refleksję o życiu znajdziemy w 2 fraszkach o tym samym tytule O ŻYWOCIE LUDZKIM. Jedna z nich FRASZKI TO WSZYSTKO COKOLWIEK MYŚLIMY, podkreśla znikomość i nietrwałość rzeczy ziemskich Są one fraszką ,,polną trawą,,. tymi błahostkami są ,, zacność, uroda, moc, pieniądze, sława,,

Śmieje się z naszych porządków Bóg,,-Wieczna Myśl,, z drugiej fraszki o żywocie ludzkim. Śmieje się jak widzi że ludzie biją się o ,,rozmaite świata tego sprawy,, , które muszą porzucić gdy przyjdzie śmierć. Poeta chce się nauczyć od Boga lekceważenia spraw ziemskich, bo myśli o innych wartościach, bo pragnie jak wyznaje we fraszce KU MUZOM:

,,….niech ze mną na raz me rymy nie giną,

ale kiedy umrę, ony niechaj słyną,,

Tymczasem ponieważ na świecie nie ma nic pewnego, trzeba z życia korzystać: śmiać się, bawić Tematyce tej poświęca poeta wiele uwagi we fraszkach: NA SWOJE KSIĘGI, DO DZIEWKI O MIŁOŚCI i innych.

Fraszka DO SNU jest oswajaniem się ze śmiercią. Sen wyzwala duszę z ciała, może wtedy ona znaleźć się wszędzie, gdzie zechce, jest wolna Śmierć jest trwałym wyzwoleniem duszy z niewoli ciała, a śpiąc uczymy się umierać.

Fraszki Kochanowskiego to swoista refleksja człowieka zastanawiającego się nad swoim życiem ale każdy może w nich znaleźć naukę dla siebie jak pogodzić się z sobą samym a siebie z otaczającym światem. Ta harmonia między różnymi potrzebami człowieka, ład panujący w świecie i miejsce w nim dla każdej istoty- to mądra i dobra recepta na życie.