Wstęp

Tematem niniejszej pracy jest przedstawienie elementów współpracy cywilno - wojskowej w działaniach Polskich Sił Zbrojnych na przełomie lat 2002 - 2012. W obecnych czasach prowadzenie działań nastawionych jedynie na część militarną to zdecydowanie za mało. Obecnie niezbędnym jest wprowadzanie elementów współpracy cywilno - wojskowej, mających na celu polepszenie życia ludności, stabilizacji sytuacji w kraju np. poprzez szkolenia policji oraz polepszenie odbudowa uszkodzonej infrastruktury. Zainteresowanie międzynarodowymi operacjami stabilizacyjnymi oraz samą współpraca cywilno - wojskowa jest na tyle duże iż skłoniło autora do napisania pracy na ten temat.
Głównym celem badawczym była analiza działań z dziedziny współpracy cywilno - wojskowej czyli wszystkich działań oraz procedur które pozwoliły ukazać istotę oraz efekty pracy CIMIC. Autor podjął próbę osiągnięcia celu badawczego na podstawie opisu działań z zakresu współpracy cywilno - wojskowej polskich grup CIMIC w latach 2002-2012. Istotnym elementem było ukazanie efektów uzyskanych poprzez realizacje projektów pomocowych wykonanych na terenie Afganistanu oraz Iraku.
Sformułowany problem badawczy: Określenie znaczenia działań współpracy cywilno-wojskowej w ujęciu całości działań sił zbrojnych polskich poza granicami państwa w latach 2002-2012. Na podstawie badań przedstawienie zasad działania i organizacji oraz struktur CIMIC a także jego kompetencji.	
Postawiona została Hipoteza: Nieoceniony wpływ współpracy cywilno-wojskowej w trakcie działań sił zbrojnych. Współpraca z lokalnymi społecznościami i władzami wraz z pakietami pomocowymi jako narzędzia wspomagające rozwój oraz wspomagające w zażegnywaniu kryzysów gospodarczych oraz wpływające pozytywnie na stabilizację i bezpieczeństwo w trakcie misji wojskowych.
W trakcie pisania pracy zostały wykorzystane następujące metody badawcze: kwerenda bibliograficzna, analiza, dedukcja, wnioskowanie, synteza. Dzięki wykorzystaniu tych metod autorowi udało się przedstawić główne zasady działania oddziałów CIMIC oraz efekty ich pracy, aby potwierdzić jak ważną funkcję odgrywa współpraca cywilno - wojskowa w działaniach Polskich Sił Zbrojnych
Autor podczas nakreślania ogólnego obrazu współpracy cywilno - militarnej bazował m. in. na: Doktrynie współpracy cywilno-wojskowej Sił Zbrojnych RP - DD9 ,  Doktrynie współpracy cywilno-wojskowej NATO - AJP-9 oraz Anna Antczak, Leszek Elak, "Żołnierze CIMIC i oficerowie prasowi w operacjach międzynarodowych - wybrane aspekty". W roli literatury uzupełniającej autor wykorzystał m. in. : Andrzej Dylong, Jacek Jędryczko,  "Centrum CIMIC na szczeblu operacyjnym. - (Doświadczenia"),   L. Zakrzewski, A Rozbicki, "Wybrane Zagadnienia współpracy cywilno-wojskowej (CIMIC) - kompendium", Dariusz Stanisław Kozerawski, "Międzynarodowe operacje pokojowe : planowanie, zadania, warunki i sposoby realizacji", Marian Cieślarczyk, Marek Chojnacki, Adam Radomyski,  "Współpraca cywilno-wojskowa (CIMIC) w Siłach Zbrojnych (SP) RP". Do opisania działań przeprowadzonych przez CIMIC w latach 2002 - 2012 wykorzystane zostały publikacje takie jak : M. Izodorczyk , "Trudny test dla NATO", Materiały z konferencji naukowej zorganizowanej 12 kwietnia 2007r. , "Afganistan Militarny i Pozamilitarny Wymiar Stabilizacji", Katarzyna Hołdak, Anna Konarzewska, "Raport Afganistan,Irak,Czad - Co mamy z misji. Bilans zysków i strat. Perspektywy." oraz materiały udostępnione przez Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych. Materiały te zawierały również rysunki do zilustrowania efektów działań CIMIC. 	Praca składa się z trzech rozdziałów merytorycznych, wstępu, zakończenia i bibliografii. W pracy zostały umieszczone rysunki ukazujące efekty działań grup CIMIC. Rozdział pierwszy skoncentrowany został na opisie grup CIMIC. W niniejszej części pracy autor skupił się na opisaniu historii CIMIC, zasad działania, organizacji, zadań  oraz struktur. 
W rozdziale drugim przedstawił efekty współpracy cywilno -wojskowej na terenie Afganistanu. W nim również zajął się opisem środowiska Afganistanu oraz potrzebach współpracy.
Rozdział trzeci opisuje Genezę oraz charakter operacji Iraqi Freedom oraz charakterystykę środowiska Iraku. Autor w tej części pracy ukazał również efekty realizacji projektów pomocowych na terenie Republiki Iraku.

1. Geneza, zasady oraz zadania CIMIC

2. Historia Polskiego CIMIC

   Współpraca cywilno-wojskowa od zawsze była nieodłącznym elementem każdej operacji wojskowej. Przyłączenie się Polski do NATO w 1999 roku skutkowało koniecznością standaryzacji dokumentacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z doktryną Paktu Północnoatlantyckiego. Jako że konflikt globalny i wojna mocarstw w dzisiejszych czasach nie są już uważane za najbardziej prawdopodobny scenariusz, pojawiły się nowe zagrożenia w postaci terroryzmu międzynarodowego, konfliktów na tle etnicznym oraz konflikty o zasięgu regionalnym. W związku z powyższym pojawiła się potrzeba rozwoju struktur i taktyk wojskowych. Współpraca cywilno-wojskowa stała się jednym z ważniejszych zadań, ponieważ w wielu przypadkach osiągnięcie celów wojskowych nie jest jednoznaczne z osiągnięciem oczekiwanego efektu politycznego. Z tego powodu prowadzenie współpracy cywilno-wojskowej jest istotnym narzędziem stosowanym przez dowódców kontyngentów wojskowych, ponieważ kontakty z lokalnymi władzami mogą skutkować efektywnym przekazaniem wszelkich funkcji oraz kompetencji. Dzięki temu ostatecznie może powstać możliwość wycofania sił zbrojnych z rejonu ogarniętym konfliktem z jednoczesnym oddaniem pełnej odpowiedzialności władzom cywilnym (patrz Rysunek 1.). Choć omawiane zagadnienie od zawsze było istotnym elementem działań wojsk, do roku 2003 nie udało sie skutecznie sformalizować struktur odpowiedzialnych za współpracę cywilno-wojskowej. Pracę nad dokumentem AJP zostały rozpoczęte przez NATO na początku 2001 roku, a jego ostateczną formę, w postaci dokumentu właściwego AJP-9 , przedstawiono we wrześniu 2003 roku. Polskim odpowiednikiem wyżej wymienionego dokumentu jest Doktryna DD/9 z sierpnia 2004 roku. Dokument, uwzględniając specyfikację Sił Zbrojnych RP, określa podstawy współpracy cywilno-wojskowej. Sam dokument z założenia jest trwały, lecz podobnie jak tematyka którą opisuje, ulega ciągłym modyfikacjom, aby odwzorować doświadczenia Sił Zbrojnych RP zdobyte w ramach ćwiczeń oraz różnego rodzajach misji, przede wszystkim zagranicznych.

Rysunek 1. Obszary Współpracy cywilno-wojskowej Źródło: Opracowanie Własne na postawie Materiałów z konferencji naukowej zorganizowanej 12 kwietnia 2007 r. “Afganistan Militarny i Pozamilitarny Wymiar Stabilizacji”, AON, Warszawa, 2007 r., s.101

Chociaż prace nad utworzeniem oddziału CIMIC rozpoczęły się już w roku 1999, to dopiero na przełomie roku 2000 i 2001 na szczeblu Dowództwa Wojsk Lądowych powstał oddział współpracy cywilno-wojskowej. W tym celu oficerowie zostali wysłani na międzynarodowe kursy, szkolenia oraz odprawy, które pozwoliły uzyskać konkretną wiedzę praktyczną oraz teoretyczną poprzez systematyzowanie informacji oraz doświadczeń innych państw. Docelowe prace nad przyszłą strukturą i zadaniami Jednostki Ogólnego Wsparcia Współpracy Cywilno-Wojskowej (JOWWC-W) rozpoczęły się w 2001 roku. Ich efektem było utworzenie jednostki Ogólnego Wsparcia Współpracy Cywilno-Wojskowej, której zadaniami były: monitorowanie sytuacji w różnych rejonach misji NATO, ONZ i OBWE; prowadzenie szkoleń dla personelu współpracy cywilno-wojskowej; wspieranie dowództwa misji; współpraca i koordynacja działań z lokalnymi władzami i organizacjami międzynarodowymi; rozwiązywanie problemów ludności lokalnej; planowanie i organizowanie szczegółowych działań; wprowadzanie ekspertów do utrzymania i odbudowy systemów administracji lokalnej w strefie odpowiedzialności misji. W 2004 r. JOWWC-W przekształcono w Centralną Grupę Wsparcia Współpracy Cywilno-Wojskowej, natomiast za docelowy termin osiągnięcia przez nią zdolności bojowej przyjęto datę 31 grudnia 2005 roku. Jednakże pierwsze poważne zadanie, które obejmowało sformowanie, przygotowanie i wysłanie Grupy Współpracy Cywilno-Wojskowej do II zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku wymogła przyspieszenie tego procesu. 

2.Zasady działania CIMIC

Pomimo tego, iż termin współpraca cywilno-militarna pojawia się juz od wielu lat nie udało się ustalić jednej wspólnej definicji. Z racji na to, iż każda operacja ma inny charakter, oraz każda organizacja ustala swoje cele oraz powierza różne zadania grupom CIMIC. Najprostszym stwierdzeniem jest, iż jest to ogół działań i środków przeznaczonych na wsparcie współpracy pomiędzy władzami wojskowymi operacji a lokalnymi władzami, ludnością oraz organizacjami znajdującymi się na obszarze, za które dowódca jest odpowiedzialny . W Doktrynie Współpracy Cywilno-Wojskowej Sił Zbrojnych RP CIMIC zostało określone, jako "zespół przedsięwzięć obejmujący koordynację i współdziałanie pomiędzy dowódcą wojskowym a podmiotami cywilnymi, przez które rozumie się ludność cywilną, władze lokalne oraz organizacje międzynarodowe, rządowe i pozarządowe, działające w obszarach ich kompetencji i odpowiedzialności."  
Aby CIMIC mógł w pełni wykonywać swe zadania "Centrum CIMC musi być postrzegane przez środowisko cywilne, jako atrakcyjne oraz funkcjonalne miejsce rozwiązywania problemów na styku z siłami militarnymi" . Centrum według regulacji doktrynalnych nie może znajdować się na bazy wojskowej, aby ułatwić dostęp dla jednostek cywilnych był ułatwiony, równocześnie Centrum musi znajdować się w takim miejscu, aby miało zapewnioną fizyczną ochronę obiektu a w szczególności ochronę personelu oraz osób przebywających na jego terenie. Przykładem jest centrum KCC  otwarte w 2004 roku 

w Kabulu, które miało znaleźć się na terenie budynku zajmowanego przez przedstawicielstwo United Nations Mission In Afganistan, lecz problemem było zabezpieczenie personelu podczas transportu z i do dowództwa ISAF. Ostatecznie centrum zlokalizowane zostało na terenie ochranianym przez żołnierzy Afgańskich w tak zwanym systemie out of wire, czyli poza terenem dowództwa NATO.
Ogólne zasady współpracy cywilno-wojskowej dzielą się na dwie kategorie:

• zasady dotyczące działalności wojskowej realizowanej przez CIMIC - zasady dotyczące kontaktów cywilno-wojskowych. Podczas działań na płaszczyźnie kontaktów cywilno-wojskowych gruby CIMIC muszą się kierować następującymi zasadami: Świadomość różnorodności kulturowej - personel CIMIC powinien zwracać szczególna uwagę na miejscowe obyczaje oraz sposób życia społeczeństwa z racji tego, iż najczęściej obszar, na którym wykonują zadania jest obszarem drażliwym politycznie, co za tym idzie złamanie jakichkolwiek praw, lub nieposzanowanie miejscowych tradycji może prowadzić do nieprzyjaznych reakcji w mediach, która skutkowała będzie utrudnieniem współpracy ze środowiskiem cywilnym Jawność informacji - Bardzo ważne jest, aby wszelkie prace, które realizowane są przez CIMIC były jawne, kompetentny i dążyły do zdobycia zaufania i szacunku ludności cywilnej występującej na terenie, na którym prowadzone są działania. Prowadzone w ten sposób działania pozawalają po pierwsze rozładować napięcia powstające podczas współpracy, dzięki czemu nie występują jakiekolwiek tarcia pomiędzy władzami wojskowymi a cywilnymi, co pozwala uniknąć jakichkolwiek przyszłych konfliktów, po drugie przekazując aktualne informacje władzom cywilnym możemy doprowadzić do rozwiązania problemu przez organizacje cywilne unikając przy tym wykorzystania sił zbrojnych. Wspólne Cele - pomimo tego, że różne podmioty posiadają własne odrębne doraźne cele, bardzo ważne jest ustalenie takich, które będą mogły realizować wspólnie siły zbrojne i organizacje cywilne z korzyścią dla obu stron, co skutkowało będzie polepszenieniem nawiązanej współpracy. Każda ze stron musi zrozumieć zobowiązania materialne oraz polityczne, które obowiązują na obszarze wspólnych działań. Dzięki takiej współpracy dowódca otrzymywał będzie porady, co do sposobów realizacji celów misji za pomocą współpracy cywilno-wojskowej. Porozumienie - utrzymywanie stałych, bezpośrednich kontaktów jest bardzo ważne i niekiedy ich brak może skutkować niepowodzenie całej operacji militarnej. Tak, więc należy podjąć wszelkie możliwe działania, aby organizacje cywilne na terenie operacji chciały dobrowolnie podjąć współprace z siłami zbrojnymi. Zmuszanie ludności cywilnej bardzo rzadko powoduje podjęcie współpracy, a często powoduje napięcia oraz prowadzi do konfliktów pomiędzy obiema stronami, Utrata kontaktów niekiedy z błahych przyczyn ulega zniszczeniu a proces jej odbudowy jest długi i trudny. Podział obowiązków - Dzięki pomocy analizy wspólnych celów personel CIMIC dąży do stworzenia w jak najkrótszym czasie jasno wytyczony zakres współpracy ze stroną cywilną, co ma skutkować stworzeniem i utrzymaniem wzajemnie korzystnych kontaktów oraz zacieśnienie współpracy pomiędzy siłami zbrojnymi a organizacjami cywilnymi. Komunikacja - Podstawą do utrzymania porozumienia i współpracy jest utrzymywanie stałych, bezpośrednich i otwartych kontaktów. Niektóre z organizacji mogą uznać, iż współpraca z wojskiem i utrzymanie swej organizacji, jako niezależnej wzajemnie się wykluczają, dlatego należy tworzyć jasne i czytelne kanały komunikacyjne z przedstawicielami organizacji cywilnych. Ponad młode organizacje cywilne, które dopiero powstały lub tez dopiero rozwijają się na terenie operacji należy zachęcać do współpracy oraz do dostosowania się do ustalonego już modelu współpracy.
  W kwestiach dotyczących aspektu militarnego CIMIC kieruje się następującymi zasadami : Prymat misji - Współpraca cywilno-wojskowa działa, jako wparcie misji militarnej, co za tym idzie jest funkcją wsparcia bojowego. Aby doszło do wyżej wymienionej współpracy niezbędny jest odpowiedni mandat, który umożliwia wspieranie Władź cywilnych na obszarze objętym operacją. Aby podjąć jakiekolwiek działania humanitarne należy uprzednio przeprowadzić skoordynowaną z władzami cywilnymi ocenę posiadanych środków. Kierowanie poprzez system dowodzenia - dowódca każdego szczebla musi zdawać sobie sprawę, iż jest on odpowiedzialny za koordynację i kontrole wszelkich działań. Muszą być także świadomi faktu, iż ich poczynania mają wpływ na środowisko cywilne. ich zadaniem jest nadawanie priorytetem danych zadań CIMIC w taki sposób, aby nie wywierały one wpływu na środowisko cywilne oraz uniemożliwienie im osiągnięcia własnych celów. Ukierunkowanie działań - wszelkie zadania wykonywane przez grupy CIMIC mają prowadzić do osiągnięcia celu wspólnego. Do obowiązków dowódcy należy zapewnienie integralności dowodzenia. Ekonomiczność - inaczej minimalizacja środków wojskowych używanych podczas wykonywania działań współpracy cywilno-wojskowej. Działania, które realizowane są w związku ze współpracą cywilno-wojskową następują, gdy ludność cywilna poprzez brak dostępu do niezbędnych dóbr oraz infrastruktur narażona jest na niebezpieczeństwo. Niemniej jednak należy unikać sytuacji gdzie długotrwała pomoc prowadzi do uzależnienie ludności cywilnej od środków wojskowych. W tym celu dowódcy muszą ustalić stopień zaangażowania wsparcia współpracy cywilno-wojskowej, jednocześnie dążąc do stopniowego jej zmniejszania. Należy jednak zaznaczyć, iż dowódca musi postępować bardzo ostrożnie, gdyż w niektórych sytuacjach ograniczenie bądź wycofanie pomocy sił zbrojnych, może doprowadzić do nieporozumień, lub obniżenia zaufania ludności cywilnej względem sił zbrojnych. Koncentracja - Wszelkie środki, oraz działania należy kierować w stronę zadań, które mają najwyższą szansę powodzenia. Zaletą takiego działania jest to, iż wojsko może pokazać jak bardzo zaangażowane jest w sprzyjanie interesom cywilnym, co skutkuje polepszeniem opinii sił zbrojnych wśród ludności cywilnej Zobowiązania, odpowiedzialność prawna oraz względy humanitarne - Każdy dowódca ma obowiązek dopilnowania, aby przepisy prawa międzynarodowego nie zostały złamane. W tym celu powinny zostać wypracowane procedury uzyskania zgodności decyzji z prawem międzynarodowym. W tym celu każdy dowódca powinien mieć do dyspozycji komórki organizacyjne zajmujące się opiniowaniem każdego zdarzenia na płaszczyźnie cywilno-wojskowej z racji tego, że organizacje cywilne również takowe komórki posiadają i gdy tylko dojdzie do przekroczenia, lub złamania przez wojsko swoich kompetencji czy praw, władze cywilne drogą sądową będą bronić swych, co pozwoli stronie cywilnej uzyskać korzyści dla własnej strony. Aby CIMIC mógł w pełni wykonywać swe zadania koniecznym jest posiadanie odpowiednich zdolności. Pierwszą z nich jest posiadanie odpowiedniego elementu koncepcyjnego, który zapewni sporządzenie odpowiedniej dokumentacji, dokumentów doktrynalnych oraz procedur. Kolejnym niezbędnym elementem jest komponent szkoleniowo-edukacyjny, który odpowiada za realizowanie kursów, szkoleń czy też seminariów. Ponad to odpowiedzialny jest za wyczulenie dowódców na zagadnienia dotyczące sfery kontaktów cywilno-wojskowych. Wyciąganie wniosków na podstawie szkoleń oraz obecnie trwających operacji jest niezbędne do odpowiedniego poziomu wyszkolenia personelu CIMIC. Trzecim i ostatnim czynnikiem jest powołanie odpowiednich struktur CIMIC oraz obsadzenie odpowiednich stanowisk specjalistami z tego zakresu. Komórki te powinny znajdować się w dowództwie szczebla strategicznego Sił Zbrojnych RP, strukturach dowództw rodzajów sił zbrojnych oraz dowództwach okręgów wojskowych i związków taktycznych Wojsk Lądowych

3. Zadania oraz struktura CIMIC

   W zależności od rodzaju prowadzonej operacji działania grup CIMIC będą zmienne. Jednakże istnieje pewien wzorzec działań na szczeblu taktycznym oraz operacyjnym. Dzieli się on na trzy fazy: Fazy Planowania (Przedoperacyjnej), Fazy Prowadzenia Operacji oraz Fazy Przejściowej. Zadania te najczęściej przenikają się w poszczególnych fazach, co można zauważyć na rysunku 2.

Rysunek 2. Fazy Realizacji Zadań CIMIC Źródło: Anna Antczak, Leszek Elak, “Żołnierze CIMIC i oficerowie prasowi w operacjach międzynarodowych - wybrane aspekty”, 2009, AON, Warszawa 2009, s. 51

Podczas fazy planowania następuje pomoc w przygotowaniu sił zbrojnych do działań w podczas operacji międzynarodowej. Faza ta obejmuje takie zagadnienia jak:

• Planowanie - zadaniem CIMIC jest umieszczanie zapisów w planie głównym operacji, związane są one naturalnie związane ze współpracą cywilno-wojskową. Bazują one na rozpoznaniu oraz ocenach środowiska, w którym odbywa się operacja. Głównymi czynnikami, które są brane pod uwagę będą, więc•: potrzeby ludności cywilnej, stan władź lokalnych i państwowych, nastawienie ludności cywilnej, mandaty organizacji międzynarodowych. • Edukacja personelu, CIMIC odpowiada szkolenie zarówno kadry dowódców oraz personelu CIMIC jak i wszystkich osób, które będą obejmowały stanowiska, które związane będą z CIMIC • Doradztwo - wszelkie analizy, propozycje oraz informacje związane z zagadnieniem współpracy cywilno-wojskowej na potrzeby dowódcy jest obowiązkiem grup CIMIC. Kolejnym etapem jest faza operacyjna, której głównym założeniem jest zapewnienie odpowiednich stosunków cywilno-wojskowych, które mają zapewnić pomoc podczas realizacji planu głównego. Aby wyżej wymienione zadanie zostało spełnione należy uwzględnić konkretne działania, których obszar obejmuje : Łączność - podstawowym elementem owocnej współpracy cywilno-wojskowej jest ciągła komunikacja na wszystkich szczeblach. Dowódca utrzymywał będzie komunikacje z przywódcami organizacji międzynarodowych oraz z władzami politycznymi. Kontakty te wspierane mogą być przez oficera łącznikowego. Utrzymywanie tych kontaktów jest tak ważne z racji tego, iż stanowią one postawę do wszelkich uzgodnień oraz wymiany stanowisk. Wymiana informacji - Jako że źródła cywilne są w posiadaniu informacji, które uważane za operacyjne istotne należy dążyć do współpracy w celu przekazania ich przez wyżej wymienione źródła władzom wojskowym. Obustronne przekazywanie informacji może się okazać bardzo korzystne, należy jednak zapamiętać o zachowaniu względów bezpieczeństwa Koordynacja działań - w celu zapewnienia zgodności celów doraźnych z celem głównym należy dokonywać ciągłej koordynacji działań z racji zróżnicowania podmiotów cywilnych pod względem posiadanych mandatów a także punktów widzenia. Porozumienia na potrzeby współpracy cywilno-wojskowej - na potrzeby prowadzenia współpracy cywilno-wojskowej personel CIMIC bierze udział w procesie sporządzania projektów oficjalnych umów i porozumień. Działania wojsk na rzecz środowiska cywilnego - Istnieje możliwość wystąpienia sytuacji braków w infrastrukturze lub służbach zapewniających, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania potrzeby. W takim wypadku wojsko musi podjąć działania, aby uzupełnić te braki. Wszystkie działania, które zostaną podjęte w tej materii będą przeprowadzane z myślą o przekazaniu ich w kolejnej fazie władzom lokalnym. Ocena sytuacji - wszystkie wymienione powyżej zadania wykonywane będą na bazie oceny sytuacji, której dokonuje personel CIMIC. Prowadzenie takiej oceny powinno skutkować wykazaniem skali i niedoboru w zaspokajaniu potrzeb ludności, a także sposobów ich likwidacji. Określenie organizacji zdolnych do przejęcia za to odpowiedzialności również należy do zadań CIMIC. Ostatnim z etapów jest Faza Przejściowa, w której następuje przekazanie władzy strukturom cywilnym zgodnie z zakresem ich kompetencji. Proces ten powinien odbywać sie stopniowo, w skoordynowany sposób .

Rysunek 3. Struktura Centralnej Grupy Wsparcia Współpracy Cywilno-Wojskowej w Kielcach

• FLR - Forces of Lower Readiness (siły o obniżonej gotowości), HRF - High Readiness Forces ( siły wysokiej gotowości) Źródło: Anna Antczak, Leszek Elak, “Żołnierze CIMIC i oficerowie prasowi w operacjach międzynarodowych - wybrane aspekty”, 2009, AON, Warszawa 2009, s. 53

Rysunek 4. Struktura Grupy Wsparcia CIMIC Źródło: Anna Antczak, Leszek Elak, “Żołnierze CIMIC i oficerowie prasowi w operacjach międzynarodowych - wybrane aspekty”, 2009, AON, Warszawa 2009, s. 54

• Grupy wsparcia CIMIC są to jednostki, które mogą stacjonować w regionie lub rejonie wspólnych działań, jako część kontyngentu lub połączonych sił sojuszniczych. Jej skład może być jedno lub wielonarodowy. Grupy te składać sie mogą z dowództwa grupy, kompani dowodzenia i kompani wsparcia CIMIC zdolnych do wsparcia łańcucha dowodzenia w regionie lub rejonie wspólnych działań. Głównym zadaniem grupy jest wsparcie systemu dowodzenia w wykonywaniu zadań CIMIC. Najprawdopodobniej będzie ona dysponowała lub będzie w stanie zebrać wiedzę fachową w następujących dziedzinach. • Specjaliści zatrudniani są w celu wykonania poszczególnych zadań. Ich liczba i dziedziny będą zróżnicowane ze względu na potrzeby i możliwości ich zatrudnienia. Będą oni zatrudniani tylko na czas trwania określonego zadania. Mogą być to specjaliści cywilni lub wojskowi. • Dowódca może wyznaczyć jednostki będące pod jego dowództwem do wykonywania zadań CIMIC. Podsumowanie rozdziału: Po przyłączeniu Polski do struktur NATO w 1999r. konieczne było przyjęcie oraz implementacja obowiązujących standardów międzynarodowych w trakcie współpracy sił wojskowych z siłami cywilnymi. Standaryzacja zarówno w zakresie zasad dotyczących działalności wojskowej realizowanej przez CIMIC ale również w zakresie zasad dotyczących kontaktów cywilno-wojskowych. Zdefiniowano wspólne cele, których realizacja zapewniona zostanie poprzez połączenie wojska oraz organizacji cywilnych skutkując korzyściami dla obu stron. Przyjęto wspólne struktury wewnętrzne oraz ciągła komunikacja i respektowanie prawa międzynarodowego mają zapewnić podstawę owocnej współpracy na wszystkich szczeblach. Prowadzano działania na rzecz środowiska cywilnego mające na celu pomoc, czy doraźną czy też długoterminową, przy udziale międzynarodowego zespołu specjalistów cywilnych i wojskowych dedykowanych do realizacji wspólnego zadania. Całość działań zarówno związanych z zapewnieniem potrzeb podstawowych lub odbudową, podejmowana byla z myślą o przekazaniu w dalszej perspektywie czasowej we władanie oraz pod odpowiedzialność władzom lokalnym.