Literatura średniowieczna tak bardzo go zafascynowała, że z czasem zaczął upodabniać się do bohaterów utworów, które czytał. Zamykając oczy podczas czytania uciekał w świat marzeń, w którym widział walecznych rycerzy i piękną księżniczkę. W wieku 50 lat zaczął realizować swoje marzenia, mimo że dla innych one wydawały się bardzo dziwaczne. Nikt z otoczenia nie traktował Don Kichota poważnie. Bohater wymyślił sobie własny świat, w którym czuł się dobrze. Realizację marzeń rozpoczął od naprawy starej zardzewiałej zbroi oraz znalezieniu konia, którym była przeraźliwie chuba szkapina nie mające nawet siły unieść własnego rycerza. Giermkiem został okrągły jak melon Sanczo Pansa. Najdłużej zajęło Don Kichotowi wybranie pani swojego serca, którą w końcu została tęga wiejska dziewczyna o imieniu Alonza. Z czasem została nazwana Dulcyneą z Toboso. Don Kichot jako błędny rycerz postanowił wyruszyć na wyprawę swojego życia. Podczas drogi napotkał na wiatraki, jednak wyobraźnia bohatera była tak wielka, że uderzenie skrzydłem wiatraka potraktował jako przegraną walkę z olbrzymami. Don Kichot jest człowiekiem, który przez swoje postępowanie reprezentuje świat fantazji. Bardzo różni się od świata rzeczywistego, który w tej powieści ukazany jest przez oblicze giermka, dla którego liczyły się tylko dobra materialne.