W XXII księdze “Iliady” Homer opisuje pojedynek dwóch mężów -Achillesa i Hektora. Jeden stoi po stronie Trojan, drugi walczy na chwałę Grecji. Każdy nich ma inne przesłanki, jeden pragnie zemsty i chwały, drugi honoru i uznania, jednak obydwu przyświeca jeden cel - pokonanie przeciwnika.

Pewnego dnia los rzucił dwóch wielkich mężów do walki przeciw sobie, pod murami mitycznej Troi. Na początku widzimy jak zawsze opanowany Hektor czeka na swojego rywala, zastanawiając się nad przebiegiem czekającej go walki. Nieugięty na prośby matki i ojca chce stawić czoła Achillesowi, w walce o męstwo i honor. Jednak kiedy spostrzega niepokonanego, boskiego Greka opanowuje go ludzki strach. Zaczyna uciekać. Dwaj wojownicy trzy raz okrążają miasto, po czym Hektor za pomocą Apolla opanowuje swoją trwogę. Postanawia stanąć do pojedynku. Tutaj ukazuje nam się obraz bohatera, który znając przewagę przeciwnika idzie do walki. “Będę się bił walecznie- umrzesz lub ja zginę”. Za sprawę honoru uważał on stanąć twarzą w twarz z wrogiem. Czując jednak swoją nieuchronną przegraną prosi Achillesa o złożenie swojego ciała rodakom. Ten jednak odmawia, pokazując swoją zawziętość i bezwzględność. Impulsywnie odrzucając propozycję czuje się mocny, kieruje nim chęć zemsty, jest zawzięty, niewzruszony. Rozpętała się walka w której mimo wielkiej przewagi Achillesa, Hektor wykazuje się dzielnością i odwagą. Postanawia do końca heroicznie walczyć na chwałę ojczyzny, niedługo potem ponosi klęskę. Na łożu śmierci po raz ostatni prosi o uszanowanie jego ciała, lecz Achilles po raz wtóry odmawia. W tym miejscu odkrywamy jego nowe oblicze usposobienia. Ukazuje się on nam jako bezwzględny morderca, kierujący się jedynie chęcią zemsty i mordu. Targają nim emocje i żądze, a zła natura ludzka zaćmiewa rozsądek. Często podejmował on szybkie decyzje nie zważając na późniejsze konsekwencje.