Epilog epopei autorstwa Adama Mickiewicza stanowi liryczną wypowiedź narratora, która wyjaśnia motywy powstania dzieła. Sam epilog wydrukowany po raz pierwszy został w 1834 roku. Jest w nim mowa o odsunięciu się Mickiewicza od rozbitej emigracji w Paryżu, a jednocześnie autor wyraża chęć znalezienia się w ojczystej Litwie. Pogrążony w nostalgii Mickiewicz, buduje wizję bezpowrotnie utraconego kraju szczęśliwego, w którym, człowiek żyje w zgodzie z przyrodą. W tym “raju utraconym” z każdej rzeczy emanuje piękno i dobro. “Ach! gdybym kiedy dożył tej pociechy…” . Prawie idylla, pochodzi z Opowiadań Stefana Żeromskiego z 1895 roku. Jest parafrazą Epilogu Mickiewicza - “Istna idylla…-chłopi przy książce!”. Fragment epopei Mickiewicza i opowiadanie poety Młodej Polski zestawiono również dlatego, że przedstawiają literaturę, która dociera do wszystkich ludzi - ekonomów, gospodarzy czy chłopów. We fragmencie Epilogu występuje narrator pierwszoosobowy. Można utożsamić go z autorem. Jest artystą, chce docierać do większej rzeszy ludzi ze swoją twórczością. Skupia się również na ludziach prostych. Podobnie jest w opowiadaniu Żeromskiego - również występuje narracja pierwszoosobowa. Przedstawia on świat, z wręcz drobiazgową dokładnością. Druga część tytułu “Prawie idylla” można odbierać jako ironię ukazanego świata i ludzi. Oba teksty mówią o postrzeganiu literatury, szerzeniu jej wśród ludzi prostych. U Mickiewicza chcą być oni sławni, czytają “pod lipą na trawie”, u Żeromskiego czytają “Pana Tadeusza” , “na trawniku, pod lipą”. Dzieło poety młodopolskiego jest pierwowzorem Epilogu. Oba teksty zestawiono na zasadzie analogii, artystów przedstawiono podobnie. Zarówno w dziele Mickiewicza jak i opowiadaniu Żeromskiego, literatura trafia do wszystkich ludzi.