Maria Konopnicka z domu Wasiłowska, na świat przyszła 23 maja 1842 roku w Suwałkach. Pochodziła ze szlacheckiej rodziny. Dzieciństwo i lata młodzieńcze spędziła w Kaliszu. Mając dwadzieścia lat zawarła związek małżeński z Jarosławem Konopnickim. Tuż po ślubie przeniosła się wraz z mężem do Bronowa. Gdy wybuchło powstanie styczniowe w roku 1863 Maria i Jarosław zmuszeni zostali do ucieczki z owładniętego wojną kraju. Wracają z powrotem w roku 1865. W kilka lat później, mianowicie w 1872 roku przenoszą się do Gusina. Był to efekt zarówno carskich represji, jak i wynik niezaradności Konopnickiego. Już wówczas Konopniccy mieli sześcioro potomstwa. W roku 1876 Maria zdecydowała się na samodzielne życie bez męża i wraz ze swoimi dziećmi przeniosła się do Warszawy.

Jeszcze przed wyjazdem z Gusina, Konopnicka już debiutowała w lokalnym czasopiśmie. A swoje wiersze w roku 1876 wydrukowała na łamach warszawskiego ,,Bluszczu" oraz w ,,Tygodniku Ilustrowanym". Wówczas o jej poezji wypowiadał się w bardzo przyjaznym tonie Henryk Sienkiewicz. Z czasem nawiązywała coraz liczniejsze znajomości. Przyjaźnią darzyła Konopnicką m.in. Eliza Orzeszkowa. Po śmiałym wystąpieniu Konopnickiej w obronie wykorzystywanych, do tej pory pozytywnie nastawiona względem jej osoby krytyka literacka, zupełnie zmieniła nastawienie do artystki. Z czasem krytyka zaakceptowała jej odważne podejście do opisywanej rzeczywistości.

Konopnickiej nie żyło się lekko. Swoją ciężką pracą utrzymywała i edukowała dzieci, jak również wciąż pracowała nad swoim warsztatem pisarskim. Nie mogła liczyć na jakąkolwiek pomoc, była skazana tylko na własne siły. W latach 1884 - 1886 stała na czele redakcji czasopisma ,,Świt". Rozpoczęła także swoje wyjazdy poza zabór carski, mianowicie w latach 80. odwiedziła Czechosłowację, Austrię, Włochy, Niemcy, Szwajcarię, jak również i Francję.

W roku 1890 wyjeżdża już na stałe z Warszawy. Poza krajem całkowicie zaangażowała się w akcje charytatywne, niosąc pomoc najuboższym obywatelom świata. Należała do współorganizatorów międzynarodowego protestu w związku z prześladowaniem polskich dzieci we Wrześni w latach 1901-1902. To w tym okresie powstała niezwykle popularna ,,Rota", a także rozmaite wiersze i odezwy.

Konopnicka nigdy nie była obojętna na krzywdę i cierpienia ludzi żyjących obok niej. Za pomoc i wrażliwość pisarki ofiarowano jej w roku 1903 dworek w Żarnowcu, który kupiono za pieniądze pochodzące ze składek społecznych.

Organizowała pomoc dla ofiar carskiego aparatu terroru w okresie 1905-1907. Przez kilka ostatnich lat zmagała się z ciężką chorobą serca. Zmarła w roku 1910.