Temat: Bezpieczeństwo człowieka a bezpieczeństwo społeczne i bezpieczeństwo państwa. 1.Bezpieczeństwo to kategoria, którą można rozmaicie rozumieć. Przez człowieka, grupy społeczne, a także społeczność międzynarodową postrzegana jest jako naczelna wartość we współczesnym świecie. W koncepcjach psychologicznych, szczególnie w psychoanalizie i psychologii humanistycznej, wskazuje się na podstawowe znaczenie zaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania jednostki oraz grup społecznych. Tworzenie się związków społecznych takich jak: rodzina, ród czy plemię przyczyniało się do postrzegania bezpieczeństwa jako zjawiska społecznego. Ponieważ państwo jest jedną z bardziej rozwiniętych form rozwoju społecznego, zagadnienie bezpieczeństwa stało się integralną częścią realizowanych przez nie funkcji.

2.Bezpieczeństwo społeczne z ang. social security Stwierdzenie bezpieczeństwo nie jest wszystkim, ale wszystko bez bezpieczeństwa jest niczym świadczy tylko, iż istotą, główną osnową instytucji państwa jako przymusowej organizacji wyposażonej w atrybuty władzy zwierzchniej jest to, by ochraniać przed zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi ład, zapewniany zasiedlającej jego terytorium społeczności. Po raz pierwszy termin został użyty oficjalnie w ustawodawstwie amerykańskim, konkretnie w ustawie „Bezpieczeństwo społeczne” z 1935 r. (ustawa miała za przedmiot pomoc osobom starym, inwalidom i bezrobotnym) Najbardziej znaną definicją social security jest definicja Ilo (International Labour Organization ) z 1984: jest to ochrona, którą dostarcza społeczeństwo swoim członkom poprzez zapobieganie ekonomicznej i społecznej nędzy, która może być powodowana redukcją zarobków, chorobą, macierzyństwem, dyskryminacją w sektorze zatrudnienia, bezrobociem, niepełnosprawnością, podeszłym wiekiem i śmiercią. Dostarcza opiekę zdrowotną i ochronę dla rodzin z dziećmi.

3.Relacja jednostka a społeczeństwo Relacja człowiek – społeczeństwo w praktyce życia społecznego rozpatrywana była przez wielu myślicieli w kategoriach „pochłaniania” jednostki przez społeczeństwo. W koncepcjach personalistycznych stanowiących podbudowę filozoficzną współczesnych demokracji skonsolidowanych wskazuje się na prymat jednostki nad społeczeństwem. Podstawowymi zasadami regulującymi relacje pomiędzy jednostką a społecznością i pomiędzy różnego rodzaju społecznościami jest zasada dobra wspólnego i zasada pomocniczości. W tym ujęciu kreują bezpieczeństwo społeczne wszelkie wysiłki zmierzające do stworzenia społeczeństwa otwartego, służącego jednostce i jej wolności, a zagrażają – dążenia do utworzenia społeczeństwa zamkniętego, totalnego; Wśród czynników oddziaływania państwa na bezpieczeństwo społeczne niewątpliwie dużą rolę do odegrania ma polityka społeczna rozumiana nie tylko jako przeciwdziałanie określonym zagrożeniom, ale przede wszystkim w kategoriach kreowania godnego społeczeństwa i państwa będącego prawdziwą ojczyzną dla wszystkich jego obywateli. Najogólniej rozumiane jako ochrona egzystencjalnych postaw życia ludzi, zapewnienie możliwości zaspokajania indywidualnych potrzeb (materialnych i duchowych) oraz realizacji aspiracji życiowych przez tworzenie warunków do pracy i nauki, ochronę zdrowia oraz gwarancje emerytalne. Obejmuje całokształt działań prawnych, organizacyjnych i wychowawczych realizowanych przez podmioty rządowe (narodowe i międzynarodowe), pozarządowe oraz samych obywateli, które mają na celu zapewnienie pewnego poziomu życia osobom, rodzinom, grupom społecznym oraz niedopuszczenie do ich marginalizacji i wykluczenia społecznego.

4.Bezpieczeństwa społeczne państwa W demokratycznych strukturach społecznych bezpieczeństwo państwa, które coraz częściej określane jest jako bezpieczeństwo narodowe, ma swój wewnętrzny wymiar wyrażający się w określonej kondycji społeczeństwa, to państwo stanowiącego. Przez stan zagrożenia tak rozumianego bezpieczeństwa narodowego można rozumieć sytuacje, w wyniku której: • zostają zagrożone podstawowe interesy narodu; • instytucje państwa w ich dotychczasowym kształcie nie są w stanie w sposób zadawalający rozwiązać stojących przed nimi problemów; • ujemne zjawiska o charakterze ogólnospołecznym znajdują odbicie w osłabieniu zdolności obronnych państwa; • w sposób wyraźny zmniejsza się prawdopodobieństwo zrealizowania historycznych aspiracji narodu, zagrożona jest jego pozycja w ramach wspólnoty międzynarodowej.

5.Zagrożenia społeczne We współczesnym świecie oprócz tradycyjnych zagrożeń bezpieczeństwa pojawiały się zagrożenia społeczne, które realnie zagrażają społeczeństwom, a które nie są jeszcze do końca zidentyfikowane i zdefiniowane. W literaturze przedmiotu zagrożenia te zostały nazwane zagrożeniami społecznymi, w odrębie których można wyróżnić zagrożenia socjalne i psychospołeczne. Zagrożenia te w istotny sposób wpływają na jakość i standard życia społecznego, a tym samym na poziom rozwoju cywilizacyjnego nie tylko danego państwa, ale również społeczności międzynarodowych, wśród których w dobie globalizacji, istnieje nie tylko swobodny przepływ dóbr i usług, ale również wszelkiego rodzaju zagrożeń, z AIDS, narkomanią, handlem ludźmi i ich organami na czele. Niepokojącym zjawiskiem jest również gwałtowny spadek wartości rodziny, jako podstawowej komórki społecznej.

6.AIDS/ HIV Oficjalne dane podają, że w ciągu minionych 20 lat wirusem HIV zaraziło się ok. 60 mln ludzi, a na AIDS zmarło 20 mln, czyli dwukrotnie więcej, niż zginęło w czasie I wojny światowej. Każdego dnia choroba ta zabija 8 tys. ludzi – niemal trzy razy więcej niż zginęło w zamachu terrorystycznym z dnia 11 września 2001 r. Zdaniem byłego sekretarza stanu USA Colina Powella, HIV i AIDS to najsilniejsza broń masowego rażenia.

7.Zagrożenia dla bezpieczeństwa społecznego

1. Zagrożenie bytu związane z brakiem dostępu do odpowiedniej wody, brakiem żywności, chorobami w wyniku niedożywienia czy dziećmi urodzonymi z wyraźną niedowagą.
2. Zagrożenie schronienia (w skrajnym przypadku bezdomność) lub mieszkanie, które nie chroni przed normalnymi warunkami pogodowymi, także mieszkanie bez odpowiednich urządzeń sanitarnych, przeludnione i położone w niebezpiecznym miejscu.
3. Zagrożenie pracy, bezrobocie, w tym szczególnie długotrwałe (rok bez pracy), długookresowe (powyżej trzech lat)i masowe, ryzyko utraty pracy, każde zajęcie zawodowe podważające autonomię pracownika oraz zagrożenia wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi.
4. Zagrożenie środowiska związane z życiem na obszarze o wysokim stopniu zanieczyszczenia lub wysokim poziomie hałasu.
5. Zagrożenie zdrowia, utrudniony dostęp do opieki zdrowotnej, zagrożenie chorobami, zwiększona umieralność niektórych grup społecznych oraz zagrożenie epidemiami oraz niepełnosprawnością.
6. Zagrożone dzieciństwo, w tym szczególnie dzieci porzucone, zaniedbane, będące ofiarami przemocy, wychowujące się w rodzinach patologicznych oraz wychowujące się w niedostatku i ubóstwie.
7. Zagrożenie osamotnieniem, czyli brak bliskich, zażyłych relacji z innymi, brak wsparcia w rodzinie, brak wsparcia w trudnych sytuacjach życiowych, samotna starość i marginalizacja społeczna.
8. Zagrożenie ekonomiczne, bezwzględne ubóstwo, brak odpowiedniego zabezpieczenia materialnego w przypadku określonych zdarzeń losowych.
9. Zagrożenie fizyczne, czyli wzrost przestępstw przeciwko zdrowiu, zabójstwa, przemoc, terroryzm.
10. Zagrożenie rozwoju, czyli utrudniony dostęp do szkół, niski poziom kształcenia, niedobór wyższego wykształcenia, brak dostępu do placówek upowszechniania kultury i zacofanie kulturalne.

8.Zadania państwa w zakresie bezpieczeństwa Państwo, aby zapewnić korzystne warunki funkcjonowania jednostkom i grupom społecznym dające im poczucie szansy rozwoju oraz braku zagrożeń, prowadzi określoną politykę społeczną. Jest to działalność podmiotów ustawodawczych, wykonawczych oraz kontrolnych państwa, a także organizacji pozarządowych, zmierzająca do kształtowania odpowiednich warunków pracy, pożądanych struktur społecznych oraz stosunków społeczno-kulturowych. Polityka społeczna - jest to działalność państwa, samorządu i organizacji pozarządowych, której celem jest poprawa życia materialnego, zapobieganie zagrożeniom życiowym i wyrównywanie szans życiowych grup społecznych socjalnie i ekonomicznie najsłabszych Obszary polityki społecznej: polityka demograficzna (ludnościowa) i polityka rodzinna polityka edukacyjna (oświatowa) polityka kulturalna polityka ochrony zdrowia polityka mieszkaniowa polityka migracyjna polityka zatrudnienia (przeciwdziałanie bezrobociu, kształtowanie płac i warunków bezpieczeństwa pracy) polityka zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej polityka ochrony środowiska naturalnego polityka prewencji i zwalczania zjawisk patologii