Natura sielanka czy koszmar ? Rozważ problem na podstawie wybranych dzieł romantyzmu.

W literaturze romantycznej natura była częściej ukazywana jako koszmar niż jako sielanka. Natura była ważnym elementem romantycznej wizji. Romantycy stworzyli nowy sposób myślenia o niej, nową jej koncepcję. Odrzucili oświeceniowe poglądy traktujące naturę, jako wyregulowany mechanizm. Rozumieli ją natomiast jako byt pierwotny, jako twór tajemniczy, uduchowiony, wiecznie żywy. Odkryli tzw. "duszę natury". 
Pierwszym dziełem literackim, który potwierdza moją tezę jest ballada J. W. Goethe „Król Olch”. Utwór ten ilustruje przyrodę w typowo romantyczny, czyli tajemniczy i nieodgadniony. Ballada przedstawia ojca jadącego na koniu przez ciemny las wraz ze swoim chorym synem. Wokół panuje mrok, a jedynym źródłem światła jest przebijający się pomiędzy konarami drzew księżyc. Unosząca się w powietrzu mgła, świszczący wiatr, wyraźnie słyszalne echo i szeleszczące liście dodatkowo dopełniają obrazu koszmarnej, groźnej i nieprzyjacielskiej przyrody. Ciemność, mgły, drzewa, które we mgle przybierają dziwne kształty (elementy przestrzeni), wycie wiatru, odgłos końskich kopyt, szelest olszynowych liści (dźwięki). Taki krajobraz sprzyja wywołaniu nastroju niepokoju, tajemniczości, grozy. Natura w tym dziele jest bohaterem silnie oddziałującym na zmysły dziecka. Za sprawą tytułowego króla Olch przyroda ulega personifikacji oraz ukazuje swoją wielką siłę. Potrafi tak mocno zaangażować i zaabsorbować młodego chłopa, że aż umiera.  Natura w balladzie „Król Olch” ukazana jest jako potężna, groźna, dysponująca koszmarnymi ponadnaturalnymi możliwościami oraz pełniącą funkcję autonomicznego bohatera.