Trudno dokładnie określić co w chodzi w skład infrastruktury krytycznej. Oczywiście zostało to pojęcie ogólnie sformułowane, jednak jest ono na tyle elastyczne, by można pozwolić na dowolną interpretację. Początkowo termin infrastruktury krytycznej odnosił się do dróg, mostów, transportów, systemów wodnych etc. Stanowiących elementy planu obronnego. Zmieniło się to wraz z początkiem ataków terrorystycznych pod koniec lat 90’ XX w. Do podstawowej definicji infrastruktury krytycznej zaczęto dodawać coraz to nowe elementy, które mogłyby być potencjalnym celem ataków, a od których zależało funkcjonowanie społeczeństwa w obszarze bezpieczeństwa, ekonomii oraz społecznym. Wyszczególniono w końcu 7 sektorów: telekomunikacji i łączności, elektryczność składowanie i transport gazu oraz ropy, bankowość i finanse, systemy dostawy wody, służby ratownicze i porządkowe, obszary funkcjonowania władzy i administracji. (Wójtowicz) Od tego czasu nie wiele się zmieniło, gdyż Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym art. 3 pkt. 2, obejmuje następujące systemy infrastruktury krytycznej: a) zaopatrzenia w energię, surowce energetyczne i paliwa, b) łączności, c) sieci teleinformatycznych, d) finansowe, e) zaopatrzenia w żywność, f) zaopatrzenia w wodę, g) ochrony zdrowia, h) transportowe, i) ratownicze, j) zapewniające ciągłość działania administracji publicznej, k) produkcji, składowania, przechowywania i stosowania substancji chemicznych i promieniotwórczych (w tym rurociągi substancji niebezpiecznych