NARZĘDZIA WSPÓŁCZESNEJ FIZYKI

Akcelerator - urządzenie służące do przyspieszania cząstek naładowanych (np.  elektronów, protonów lub jonów). Akceleratory można klasyfikować ze względu na rodzaj przyspieszanych cząstek, metody przyspieszania, kształt toru przyspieszanych cząstek oraz osiągane energie. 

W akceleratorach wiązka przyspieszonych cząstek zderza się z tarczą (lub z przeciwbieżną wiązką w akceleratorach wiązek przeciwbieżnych). Analiza zjawisk zachodzących w trakcie zderzenia wykorzystywana jest do badań jądra atomowego lub cząstek elementarnych. Akceleratory wykorzystywane są również do produkcji izotopów promieniotwórczych i w terapii nowotworowej.

Światowa sieć komputerowa LHC (WLCG) - powstała w CERNie, gdy potrzeba było opracować duże ilości danych, które jednocześnie miały być dostępne dla naukowców na całym świecie. Stworzono system, w którym każdy użytkownik mógł opracować część danych, udostępniając wyniki swoich prac innym. Po pewnym czasie oprócz wspólnego opracowywania wyników sieć komputerowa umożliwiła także wspólny nadzór nad eksperymentami.

Fizyka materii skondensowanej. Nowe materiały i technologie - ten najobszerniejszy dział współczesnej fizyki zajmuje się badaniem makroskopowych właściwości fizycznych materii. Dzięki badaniom w zakresie fizyki materii skondensowanej, jesteśmy w stanie otrzymać coraz doskonalsze materiały, jak najlepiej spełniające swoje zadania. Gdyby nie ta dziedzina fizyki nie poznalibyśmy takich materiałów jak półprzewodniki i nadprzewodniki, które w dużym stopniu wpłynęły na zmiany w naszej cywilizacji. W badaniach tych bardzo ważne są profesjonalizm, niebywała staranność i dbałość o czystość, gdyż czasem domieszka rzędu jednej miliardowej masy ciała może płynąć na właściwości materiału.

Teleskopy optyczne - są to narzędzia do obserwacji odległych przedmiotów. Mogą składać się z obiektywu i soczewki, wtedy nazywamy je refraktorami, lub z obiektywu i zwierciadła, wtedy są to reklektory. Reflektory są teraz powszechniej stosowane, jednak refraktory wciąż używane są do obserwacji, w których ważna jest precyzyjna miara kąta. 

Teleskop Kosmiczny Hubble'a (HST) - obserwacje teleskopowe ograniczała atmosfera. Obraz po przejściu przez nią stawał się zniekształcony. Rozwiązaniem tego problemu okazał się Teleskop Kosmiczny Hubble'a, który jest dużym teleskopem optycznym umieszczonym w przestrzeni kosmicznej. Impulsy z HST przesyłane są na bieżąco na Ziemie drogą radiową.

HIPPARCOS - projekt Agencji Kosmicznej, mający na celu pomiar paralaks i ruchów własnych gwiazd przez satelitę Hipparcos. Dzięki pomiarom wykonanym w czasie tego przedsięwzięcia powstał katalog Hipparcos, będącym najdokładniejszym katalogiem odległości dzielących Ziemie od ponad 100 tysięcy gwiazd. 

Radioteleskop - jest to teleskop, w którym do obserwacji używa się fal radiowych. Radioteleskop umożliwia obserwację obiektów, których nie można oglądać przez teleskop optyczny ze względu na np. pyły, któe zaburzają obraz, ale nie wpływają na fale radiowe. Najbardziej dokładne pomiary można uzyskać dzięki układom radioteleskopów połączonych kablami światłowodowymi. Precyzja wyznaczania kątów przez takie układy jest lepsza od uzyskiwanej przez teleskop Hubble'a.