Wyżej wymienione prace, z wyjątkiem ostatniej – czyli Wojny 19… roku, doczekały się już polskiego wydania w 1965 roku, które jednak od dawna jest dostępne już tylko w bibliotekach specjalistycznych. Było to jednak prawdopodobnie najbardziej kuriozalne tłumaczenie w dziejach polskich przekładów – cytując: „Tłumaczenie z przekładu rosyjskiego (…) skonfrontowane z przekładem francuskim”! Warto raz jeszcze przypomnieć, że książkę napisano oczywiście po włosku – więc jak ulał pasuje tu powiedzenie „gdzie Rzym, gdzie Krym”. W obecnym polskim tłumaczeniu bezpośrednio z języka włoskiego obok wszystkich najważniejszych prac Giulia Douheta znalazła się też przedmowa gen. bryg. (rez.) pil. dr. Zenona Smutniaka. Pierwszą część książki, obok wstępu pióra marszałka włoskiego lotnictwa Italo Balbo, stanowią obie księgi (z 1921 i 1926 roku) Panowania w powietrzu. Podczas gdy druga, znacznie krótsza, nie ma wewnętrznych podziałów, to pierwsza podzielona jest na cztery części traktujące kolejno o: nowej formie wojny wynikającej z pojawienia się lotnictwa, elementach wchodzących w skład przyszłej armii powietrznej, samej wojnie w powietrzu oraz ogólnej organizacji lotnictwa zarówno wojskowego, jak i cywilnego. Drugą część książki zawiera pracę Giulio Douheta pt. Przypuszczalne formy przyszłej wojny, opublikowaną w kwietniu 1928 roku w czasopiśmie „Quaderni dell’Istituto Nazionale Fascista di Cultura”. Całość zamyka, opublikowana w „Rivista Aeronautica” w marcu 1930 roku, już po śmierci autora, praca „Wojna 19… roku”, której nie zawierało poprzednie wydanie polskie. Jest to obszerne, 75-stronicowe przedstawienie hipotetycznego konfliktu między dwoma państwami, z których jedno miałoby rozwijać silne wojska lądowe oraz marynarkę wojenną, a którego lotnictwo spełniałoby tylko zadania „pomocnicze”, podczas gdy drugie skupiłoby się na rozbudowie silnej bombowej floty powietrznej, odpowiadającej ideom Giulia Doheta. Ponieważ prace Douheta wywierały olbrzymi wpływ na wielu, a może nawet wszystkich ważniejszych teoretyków i praktyków wojny powietrznej, nie można interesować się tą tematyką, nie znając tej niewątpliwie podstawowej publikacji. Wobec wyżej wymienionych poważnych wad wcześniejszego polskiego wydania oraz jego faktycznej niedostępności, należy się bardzo cieszyć, że „załatano” kolejną lukę, jedną z ostatnich, w polskich wydaniach klasycznych prac teoretyczno-wojskowych.