Strategia bezpieczenstwa narodowego z dnia 24 wrzesnia 2014 roku podpisana przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego zastąpiła strategie podpisaną za życia Jarosława Kaczyńskiego w 2007 roku . Zarządzenie nr 29/2010 Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego z dnia 17 grudnia 2010 roku w sprawie przeprowadzenia Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego. Zgodnie z deklaracją zawartą w przywołanym zarządzeniu celem Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego były „całościowa ocena stanu bezpieczeństwa narodowego Rzeczpospolitej Polskiej i sformułowanie wniosków dotyczących strategicznych celów i sposobów działania państwa w dziedzinie bezpieczeństwa oraz przygotowania systemu bezpieczeństwa narodowego”. Mimo przyjętego harmonogramu prac zawartego w „Regulaminie Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego” stanowiącego integralny załącznik do Zarządzenia nr 29/2010 prace nad końcowym dokumentem opóźniły się o ponad rok. Zamiast przewidywanego zakończenia prac w postaci opublikowania Białej Księgi Bezpieczeństwa Narodowego w kwietniu 2012 roku ostatecznie prace Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego zakończyły się dopiero we wrześniu 2012 roku, kiedy dokument przedłożono na ręce Prezydenta RP, który z kolei w czerwcu 2013 roku doprowadził do opublikowania Białej Księgi Bezpieczeństwa Narodowego RP. Przyjęty przez rząd 21 października 2014 roku dokument składa się ze wstępu, czterech rozdziałów: „Polska jako podmiot bezpieczeństwa”, „Środowisko bezpieczeństwa Polski”, „Koncepcja działań strategicznych. Strategia operacyjna”, „Koncepcja przygotowań strategicznych. Strategia preparacyjna” oraz zakończenia. We wstępie zaznaczono, że „Strategia w sposób całościowy ujmuje zagadnienia bezpieczeństwa narodowego oraz wskazuje optymalne sposoby wykorzystania na potrzeby bezpieczeństwa wszystkich zasobów pozostających w dyspozycji państwa w sferze obronnej, ochronnej, społecznej i gospodarczej.” W rozdziale pierwszym określono aktualne miejsce Polski w Europie i świecie, jej interesy narodowe i strategiczne, a także strategiczny potencjał bezpieczeństwa narodowego. W rozdziale drugim przedstawiono środowisko bezpieczeństwa Polski w wymiarze globalnym, regionalnym oraz krajowym. W rozdziale trzecim zarysowano strategiczną koncepcję działań obronnych, ochronnych, społecznych i gospodarczych w sferze bezpieczeństwa. W rozdziale czwartym opisano koncepcję przygotowań strategicznych, w niej podsystem kierowania bezpieczeństwem narodowym, a także podsystemy obronny, ochronny, społeczny oraz gospodarczy. W zakończeniu określono odpowiedzialność za realizację przyjętej strategii oraz zaznaczono w punkcie 153, iż treści przyjętej strategii będą rozwijane w Polityczno-Strategicznej Dyrektywie Obronnej Rzeczpospolitej Polskiej oraz Strategii Rozwoju Systemu Bezpieczeństwa Narodowego RP (dla porządku przypomnijmy jeszcze raz: tej którą przyjął rząd 9 kwietnia 2013 roku w trakcie przygotowań do opublikowania Białej Księgi BezpieczeństDokument nie wystrzega się wpływów biurokracji. Przykładem tego jest skuteczne lobby Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, któremu udało zamieścić się w nowej strategii laurkowy zapis o swoich działaniach następującej treści: „Ochrona infrastruktury krytycznej jest obowiązkiem operatorów i właścicieli, którzy są wspierani przez potencjał administracji publicznej. W Polsce wdrażane jest nowatorskie podejście w tym zakresie.” Ponadto w punkcie 132 zapisano: „Ochrona kluczowej infrastruktury państwa wymaga uporządkowania przepisów w celu stworzenia jednej kategorii obiektów infrastruktury krytycznej (…) Spójne przepisy zagwarantują podniesienie odporności wszystkich elementów infrastruktury, za co odpowiadać powinien powołany ustawowo organ do spraw ochrony infrastruktury krytycznej(…)”. To już krok do kolejnego rozmnożenia administracji i pogłębienia rozczłonkowania odpowiedzialności za obszar zarządzania kryzysowego, w którym ochrona infrastruktury krytycznej jest ważnym, ale co trzeba zaznaczyć, tylko jednym z jego elementów. Pomijam fakt, iż we wstępie nowej strategii w punkcie 1 zapisano, iż „Kluczową sprawą jest właściwa integracja w systemie bezpieczeństwa narodowego”. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego jest jednym z najważniejszych dokumentów tej rangi w państwie. Właściwa strategia przyczynia się do zapewnienia bezpieczeństwa kraju i obywateli, a tym samym gwarantuje stabilny rozwój kraju i pomnożenie bogactwa jego mieszkańców. Strategia nietrafna może wręcz sprowadzić zagrożenie na państwo. Przykład ostatnich kilku lat pokazał po raz kolejny, iż myślenie strategiczne o bezpieczeństwie Polski musi wystrzegać się życzeniowości, natomiast powinno kierować się osadzonym w realiach interesem państwa i Narodu, nawet gdyby Naród ze swojej perspektywy tych zagrożeń nie dostrzegał. Właściwe widzenie skali zagrożeń państwa jest powinnością jego elit.