Portrety matek. Omów temat na podstawie załączonych fragmentów Dziadów części III Adama Mickiewicza i fragmentów powieści Zofii NałkowSymbol matki od zawsze obecny był w literaturze i sztuce. To ona cierpi podczas porodu, a potem stara się wychować dziecko na dobrego człowieka. Często rezygnuje z wielu przyjemności, aby polepszyć życie potomka. Niestety, nie zawsze los okazuje się przychylny. Autorzy często wykorzystują ten właśnie motyw. Najczęściej cierpi ona z powodu dzieci i choć zrobiłaby dla nich wszystko, jest bezradna. Oczywiście próbuje, ale jej starania nie przynoszą żadnego efektu. Można przytoczyć tu choćby postacie biblijnej Maryi, cierpiącej pod krzyżem, czy też matki Hassana z utworu “Giaur”.

Pierwszy wybrany fragment pochodzi z III części “Dziadów” Adama Mickiewicza i przedstawia postać Pani Rollisonowej, cierpiącej z powodu syna, który został pojmany i osadzony w więzieniu. Drugi pochodzi z powieści “Granica” Zofii Nałkowskiej i opowiada o Władziowej, żyjącej w biedzie kobiecie, bez szans na poprawę swojego bytu. Oba teksty zestawione są na zasadzie kontrastu, a różnice pomiędzy nimi postaram się w tej pracy ukazać.

Rollison to młody chłopak aresztowany przez senatora Novosilcowa. Ten carski urzędnik przyczynił się do prześladowań młodzieży i środowisk literackich na terenach Królestwa Polskiego, będącego w tamtych czasach pod jurysdykcją rosyjską. Nazwisko Rollison po raz pierwszy w utworze pojawia się w trzeciej scenie części III “Dziadów”. W tym fragmencie diabeł wspomina Księdzu Piotrowi o młodym chłopaku, który chce popełnić samobójstwo w więziennej celi. Powodem tego są tortury, których doświadcza. Jego matka stara się odnaleźć i uratować syna, czego efektem jest audiencja u senatora opisana w scenie ósmej. Niewidomej matce towarzyszy Ksiądz Piotr. Błaga ona Nowosilcowa o łaskę dla jej syna. Słyszała wielokrotnie pogłoski o tym, że jest on torturowany w więzieniu. Ten jednak udaje, że o niczym nie wie. Wmawia płaczącej i niewidomej kobiecie, że nie ma pojęcia o żadnych torturach. Obiecuje, że zajmie się sprawą i będzie o chłopcu pamiętał. Jeśli go spotka, na pewno mu pomoże.

Sytuacja Rollisonowej jest bardzo ciężka. Niewidoma kobieta nie ma środków do życia. Utrzymywana była ze skromnych dochodów syna. Wspomina również, że młody Rollison był bardzo mądry. Uczył nawet swoich rówieśników. Wyostrzony słuch kobiety pozwolił jej usłyszeć głos syna zza murów klasztoru zamienionego na wiezienie. Senator zbywa jednak kobietę. Twierdzi, że bredzi ona jak w gorączce. Na pewno słyszała głos innego mężczyzny. Ta jednak zaprzecza. Wszędzie pozna głos swojego syna. Fragment kończy się zapewnieniem, że senator będzie pamiętał o synu Rollisonowej. Nowosilcow jednak zgadza się na wprowadzenie w życie planu doktora Bécu. Zakłada on upozorowanie samobójstwa młodego Rollisona poprzez wyrzucenie go przez okno wiezienia. Matka dowiedziawszy się o wypadku syna znów udaje się do senatora. Jest roztrzęsiona, pała rządzą zemsty. Chce rozerwać Nowosilcowa na strzępy. Jej uczucia spotęgowane są faktem, że jest przekonana o śmierci swojego jedynego syna. Ksiądz Piotr informuje ją, że jest on ciężko ranny, ale żyje. Rollisonowa porównuje senatora do Boga, który może stanowić o życiu lub śmierci. Jej wypowiedzi są przepełnione bólem. Po wypadku była pod murami więzienia. Nie mogła widzieć syna, jednak czuła jego krew. Twierdzi, że teskiej Granica. Zwróć uwagę na przejawy macierzyńskiej miłości.