Operacje wojskowe pod auspicjami organizacji. Priorytetowym zadaniem Sojuszu Północnoatlantyckiego jest kolektywna obrona, jednak obecnie najwięcej zasobów NATO pochłania reagowanie kryzysowe i realizacja operacji poza tzw. obszarem traktatowym . NATO aktywnie włącza się w międzynarodowe działania z zakresu zarządzania kryzysowego. Można wyróżnić następujące rodzaje operacji realizowanych przez Sojusz: działania z zakresu budowania, wymuszania i utrzymania pokoju, akcje ratownicze, humanitarne, budowanie zdolności w zakresie zarządzania kryzysowego. NATO prowadzi operacje autonomicznie lub wspiera operacje innych organizacji międzynarodowych. Unia Europejska prowadzi operacje w ramach Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony . Są to zarówno operacje wojskowe, jak i misje cywilne. Ich zakres geograficzny obejmuje Bałkany, Kaukaz, Bliski Wschód, państwa afrykańskie (Kongo, Róg Afryki, Sahel) i Afganistan. UE prowadzi swoje operacje lub misje autonomicznie lub we współpracy z innymi organizacjami. Traktat o Unii Europejskiej wskazuje w art. 42, że UE może realizować misje utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom oraz z zakresu wzmacniania międzynarodowego bezpieczeństwa, zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych . Katalog możliwych misji (wyszczególniony w art. 43 TUE) obejmuje: wspólne działania rozbrojeniowe, misje humanitarne i ratunkowe, misje wojskowego doradztwa i wsparcia, misje zapobiegania konfliktom i utrzymywania pokoju, misje zbrojne służące zarządzaniu kryzysowemu, w tym misje przywracania pokoju i operacje stabilizacji sytuacji po zakończeniu konfliktów. Wszystkie ww. misje mogą przyczyniać się do walki z terroryzmem, w tym poprzez wspieranie państw trzecich w zwalczaniu terroryzmu na ich terytoriach. Przykładem operacji wojskowej pod auspicjami NATO jest Operacja Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa w Afganistanie (ISAF) została powołana w 2001 r. na mocy rezolucji RB ONZ nr 1386. Ma ona pomóc władzom afgańskim w: zapewnieniu stabilizacji politycznej, umacnianiu bezpieczeństwa, odbudowie kraju, reformowaniu sektora bezpieczeństwa oraz tworzeniu Afgańskich Sił Bezpieczeństwa (ASB) - armii i policji. Jej nadrzędnym celem jest niedopuszczenie do ponownej aktywacji grup terrorystycznych na tym terytorium, które stanowiłyby zagrożenie dla światowego bezpieczeństwa. Operacją ISAF od sierpnia 2003 r. dowodzi NATO. W szczytowym okresie zaangażowania uczestniczyło w niej ok. 130 tys. żołnierzy i personelu z 50 państw (w tym 28 z NATO). Obecnie, w operacji uczestniczy (stan na styczeń 2015) ok. 57 tys. żołnierzy z 49 państw. Najliczniejsze kontyngenty: USA - 38.000, Wlk. Brytania - 5.200, Niemcy - 3.000, Włochy – 2.100 i Gruzja – 1.500. W czerwcu 2013 r. zakończył się proces przekazywania stronie afgańskiej odpowiedzialności, obejmujący oprócz kwestii bezpieczeństwa także rozwój zdolności administracji państwowej do rządzenia krajem oraz polepszenie poziomu życia Afgańczyków i rozwój gospodarczy. Afgańskie Siły Bezpieczeństwa przejęły wiodącą rolę w prowadzeniu operacji stabilizacyjnych, a siły ISAF ograniczą się do ich wspierania. Polska traktuje udział w operacji ISAF priorytetowo. Polscy żołnierze wykonują zadania w Afganistanie od wiosny 2002 r. Obecnie (stan na styczeń 2015) Polski Kontyngent Wojskowy (PKW) liczy ok. 1000 żołnierzy w rejonie misji oraz 150 żołnierzy, jako odwód w kraju. W szczytowym okresie zaangażowania (2600 żołnierzy i 400 w odwodzie) był pod względem wielkości szóstym kontyngentem międzynarodowym w ramach ISAF. Operacją wojskową pod auspicjami Unii Europejskiej jest EUFOR ALTHEA BiHO, jest to największą operacją wojskową UE . Rozpoczęła się w grudniu 2004 r. UE przejęła wówczas odpowiedzialność za wojskową misję w Bośni i Hercegowinie od sił NATO. Do zadań tej operacji należy wspieranie władz BiH w utrzymaniu bezpieczeństwa oraz zapewnianie wsparcia ministerstwa obrony i rozwoju zdolności i szkolenia sił zbrojnych. Wraz z postępem procesów demokratycznych siły EUFOR były stopniowo redukowane z początkowych 7 tys. (2004) do obecnego poziomu ok. 900 żołnierzy. Sytuacja bezpieczeństwa w BiH pozostaje od dłuższego czasu stabilna, a władze państwowe są w stanie ją utrzymać. Tym niemniej, spowolnienie transformacji polityczno-gospodarczej BiH, częste kryzysy rządowe, a także pogorszenie warunków socjalno-bytowych obywateli może łatwo wywołać niepokoje społeczne na skalę trudną do opanowanie przez władze w Sarajewie. Polska jest aktywnie zaangażowana w operację. Zgodnie z postanowieniem Prezydenta RP liczebność polskiego wkładu do operacji wynosi do 50 żołnierzy .