Okres modernizmu to niezwykle barwny czas w literaturze. ?Sztuka dla sztuki? to jedno z założeń światopoglądu tego okresu. Młodopolscy twórcy pragnęli by sztuka była wartością samą w sobie, by nie spełniała żadnej roli czy funkcji. W tym czasie żył i tworzył również jeden z najlepszych pisarzy polskiej literatury- Stanisław Wyspiański. Jego dzieła od zarania dziejów zachwycały i najprawdopodobniej dalej będą zachwytach kolejne pokolenia. Jednym z jego najbardziej znanych utworów jest ?Wesele?. Geneza utworu ma swoje źródła w dwóch faktach z kroniki towarzyskiej. Otóż w 1980 roku jeden z najznakomitszych krakowskich artystów, Włodzimierz Tetmajer, poślubił córkę gospodarza z Bobrowic, Hankę Mikołajczykównę. Wśród młodopolskich artystów zapanowała chłopomania, której największym zwolennikiem stał się Lucjan Rydel. Poeta urzeczony małżeństwem Tetmajera, zdobył serce młodszej siostry Haliny, Jadwigi. 20 listopada 1900 roku w Kościele Mariackim odbył się ich ślub, którego świadkiem był Stanisław Wyspiański. Po ceremonii goście zostali zaproszeni do dworu Tetmajerów, gdzie przez trzy doby świętowali. Utwór ?Wesele? w krytyczny sposób przedstawia wielu gości weselnych, a także poszczególne warstwy społeczne. Załączony fragment utworu to akt II, scena 9, dialog Poety z Rycerzem. Ukazane zostają tu róże postawy i marzenia Poety, który reprezentuje wszystkich młodopolskich artystów. Jak większość warstw społecznych także artyści zostali tu skrytykowani- głównie za swój egoizm, eskapizm i chłopomanię, która nie miała nic wspólnego z pomocą społeczną czy chęcią zrozumienia postawy tej warstwy. Poeta w utworze przedstawia swoją marzycielską postawę, żyje w obłokach, prezentuje pesymistyczny nastrój, dekadentyzm, a także w każdej rozmowie, w każdym obrazie szuka tematu na kolejny wielki poemat, który nie będzie pełnił żadnej funkcji, będzie kolejnym bez konkluzyjnym dziełem, niespełniającym żadnej roli, jednym z piękny choć całkowicie bezużytecznym dla zwykłego, mało uduchowionego chłopa. Zjawą w utworze prawdopodobnie jest średniowieczny rycerz Zawisza Czarny. Jest on symbolem altruistycznej walki w obronie ludzkości, olbrzymiej odwagi, zdeterminowania, waleczności i poświeceń w obliczu zagrożeń. Jest tu przedstawiony w całkowitej opozycji do Poety, którym jest Kazimierz Przerwa- Tetmajer. Poeta jest nieprzystosowany do życia w realnym świecie, alienuje się od innych, jest egoistą, ucieka od problemów, a także jest tchórzem niepodejmującym żadnych działań, jak wszyscy artyści zafascynowany jest chłopomanią, ale niestety w mało pozytywnym tego słowa znaczeniu. Chłopomania wg Poety był to jedynie eskapizm, ucieczka do tego co proste, nieskomplikowane, płytkie, bez żadnej próby zrozumienia prostego, chłopskiego charakteru czy kultury, bez żadnej pomocy dla tej warstwy.