Juliusz Gajusz Cezar urodził się 12 lipca 100 roku p.n.e. pod nazwiskiem Gaius Iulius Caesar.Syn Gajusza Juliusza Cezara Starszego, którego kariera polityczna nie była imponująca i Aurelii Kotty. Po ojcu odziedziczył imiona.Jeden z członków stronnictwa popularów, spokrewniony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w 44 r.p.n.e. Przed śmiercią adoptował Oktawiana Augusta, wyznaczając go na swego spadkobiercę. Juliusz Cezar w wieku szesnastu lat, w roku 84 p.n.e., uzyskał dzięki Mariuszowi pierwszy urząd polityczno-religijny - tytuł kapłana boga Jowisza. Jednak już w 82 p.n.e. stracił go, gdyż odmówił spełnienia rozkazu Sulli, który narzucił mu rozwód z Kornelią Cynnillą. W 79 roku p. n. e., ku wielkiemu zaskoczeniu Cezara, z władzy rezygnuje Sulla, a jego następcą zostaje Marek Emiliusz, który jednak nie sprawdza się w roli przywódcy i umiera na Sardynii. Cezar decyduje się w roku 78 p. n. e., na wyjazd na wyspę Rodos. Powrócił do Rzymu dopiero w 68 roku p. n. e., na wieść o śmierci swojej córki – Julii. W 65 roku p. n. e. został mianowany edylem kulturalnym. Zaciągnął wtedy wielkie długi i zorganizował igrzyska, dzięki którym zyskał poparcie i przychylność ludu. Dwa lata później wybrany został najwyższym kapłanem. Po ustąpieniu Cycerona z funkcji konsula, Cezar został mianowany pretorem. Jednak po wielu atakach na jego osobę utracił ten urząd, został natomiast mianowany namiestnikiem Hiszpanii.Po powrocie z Hiszpanii ze znacznym majątkiem ubiegał się o tytuł konsula spotkało się to jednak ze sprzeciwem senatu, więc w 60 roku p.n.e zawiązał porozumienie z Pompejuszem i Markiem Krassusem. W ten właśnie sposób słynny wódz, bogacz i kandydat na konsula zawiązali I triumwirat. Dzięki temu przymierzu w 59 roku p. n. e. Cezar został konsulem, a w 58 roku p. n. e., rozpoczął podbój Galii. Zamierzał zdobyć Galię głównie z powodu łupów wojennych. Aby jednak uzyskać dogodną pozycję strategiczną, w pierwszej kolejności wyparł Germanów, którzy również pragnęli opanować Galię a następnie dwukrotnie zaatakował Brytanię. Cezarowi udało się podbić Galię w ciągu siedmiu lat, podczas szeregu błyskotliwych kampanii. Dokończywszy dzieła podboju, zdecydował się pozostać w Galii na czele armii i zarządzać podbitą prowincją do czasu, aż otrzyma konsulat, co wprawiło w popłoch senatorów. Zdecydował się wówczas na krok, który oznaczał początek Republiki. Na czele swej armii przekroczył Rubikon, graniczną rzekę prowincji Galii, wypowiadając słynne słowa „ Kości zostały rzucone" i rozpoczął marsz, który doprowadził go do Rzymu. Działo się to w styczniu 49 roku p. n. e. Wydarzenie to doprowadziło do wybuchu wojny domowej. Aby usprawiedliwić swoje działania Cezar ogłosił, że występuje w obronie praw trybunów ludu, którzy zostali wygnani z Rzymu.Wojska Cezara, idąc na Rzym nie spotkały się prawie z żadnym oporem. Wręcz przeciwnie, oddziały Pompejusza albo rozpierzchały się w popłochu, albo stawały do walki u boku Cezara. Do najważniejszych zwycięstw należało zajęcie Korfinium i Dyrrachium, z którego Pompejusz razem z senatem uciekł za Adriatyk. Cezar w wyniku tych walk stał się panem całej Italii. Jednak to zwycięstwo nie zadowalało jego ega i wraz z legionami ruszył do Hiszpanii, gdzie Afraniusz i Paterejusz zawarli z nim pokój. W ten bezkrwawy sposób zakończono wojnę z Hiszpanią.W początkach grudnia 49 roku p. n. e. Cezar wrócił do Rzymu i spędził w nim 11 dni. Tyle, bowiem wystarczyło, aby otrzymać ponowny wybór na konsula. Zaraz potem wyruszył na wschód gdzie stoczył szereg walk na terenie Grecji. Nie zamierzał rezygnować z podboju świata. Kontynuował wojny, a do swoich zwycięstw mógł zaliczyć pokonanie Farancesa – uzurpatora do władzy w królestwie Piemontu. Zwycięstwo to Cezar podsumował trzema słowami - „veni, vidi, vici” – przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem. W 46 roku p. n. e. pokonał wojska w Afryce Północnej, a w 45 roku p. n. e. pokonał pod Mudaną w Hiszpanii synów Pompejusza. Od 59 roku p. n. e. Cezar pięciokrotnie był wybierany konsulem i trzykrotnie dyktatorem. Ostatecznie w 44 roku p.n.e został mianowany dyktatorem wieczystym. Miał to być tytuł dożywotni i taki był. Cezar nie cieszył się nim długo. Około 60 senatorów pod przywództwem Kasjusza Longinusa, Katona Młodszego, Decymusa i Marka Barutusa zawiązało przeciwko niemu spisek. W idy marcowe 44 r.p.n.e. Juliusz Gajusz Cezar został zasztyletowany podczas obrad senatu. Juliusz Cezar odegrał ogromną rolę w dziejach Rzymu. Podbił oraz przyłączył do Rzymu Galię, opracował kalendarz julianski, został pierwszym dyktatorem, a także podjął prace przy rozbudowie Rzymu, podwyższył żołd żołnierzom zawodowym, wydał wiele ustaw przeciw nadużywaniu przez urzędników rzymskich władzy w prowincjach. To tylko niektóre z osiągnięć Cezara, który na zawsze odmieniły oblicze Imperium Rzymskiego.Patrząc na niego widzimy jednak nie tylko uzurpatora, ale również doskonałego organizatora i reformatora państwa. Cały twórczy wysiłek dyktatora kierował się ku uregulowaniu politycznego i gospodarczego życia Rzymu, które popadło w groźny rozstrój, spowodowany wieloletnią anarchią oraz późniejszą wojną domową. To wszystko ukazuje jak ważną postacią dla Rzymu był Juliusz Cezar, który po swojej śmierci zostawił inne państwo niż w momencie gdy dopiero objął władzę.