W dzisiejszym świecie możemy zauważyć zanik pewnych wartości, które jeszcze kilka lat temu były fundamentem dobrego, ludzkiego życia. Czy solidarność, zwłaszcza uczniowska, należy do zatracających się wartości? Moim zdaniem nie, a spróbuję to udowodnić w mojej pracy.

   Zacznę od ''Syzyfowych prac'' Żeromskiego. Przywołanie tylko tej lektury może zobrazować moją opinię o solidarności uczniowskiej, ponieważ powieść ta jest bardzo wyrazista w swym przekazie.  Uczniowie z gimnazjum w Klerykowie, byli bowiem znakomitym przykładem, że solidarność jednak istnieje. Wspólnie przeciwstawili się złej władzy, wspierali się nawzajem, w strajku. 

    Warto przytoczyć również film pt ''Ósmoklasiści nie płaczą''. Jest to idealny obraz, który pokazuje silną więź i solidarność między uczniami. Wartość ta była o tyle trudna, że uczniowie, a właściwie uczennica - musiała walczyć o życie z nowotworem. Jej klasa nie opuściła jej w bolesnych chwilach, a w zamian za to wspierała ją, napawała optymizmem, wierzyła w to,że wyzdrowieje. Każdy z nas chciałby mieć taką oddaną i zgraną klasę.

  Ostatni przykład - prosto ze szkolnego korytarza. Aż miło popatrzeć, jak bardzo obecna jest solidarność we współczesnej szkole. Uczniowie pomagają sobie wzajemnie, dopingują się w nauce, dzielą się nawet drugim śniadaniem. Zawsze można liczyć na drugą osobę, nawet.. na sprawdzianie. Licealiści chętnie dzielą się ze sobą notatkami a także podpowiadają w newralgicznych momentach, takich jak koniec semestru. Uczniowie w miły sposób pomagają sobie nawzajem przeżyć kolejny, dojmujący dzień w szkole.