1.3. Ogólna budowa i działanie karabinu Karabin składa się z następujących zasadniczych zespołów i mechanizmów:

• lufy , komory zamkowej z przełącznikiem i bezpiecznikiem, przyrządów celowniczych i kolby;
• pokrywy komory zamkowej;
• suwadła z tłokiem gazowym;
• zamka;
• urządzenia powrotnego z zatrzaskiem pokrywy komory zamkowej;
• rury gazowej;
• nakładki;
• łoża;
• mechanizmu spustowego;
• mechanizmu przerywacza serii; W skład wyposażenia karabinu wchodzą: magazynek, pas ramieniowy, dwójnóg, wycior składany, przybornik z przyborami, odrzutnik do strzelania amunicją ślepą, torba na magazynki, olejarka oraz komplet łódek do doładowywania magazynków. Działanie karabinu polega na wykorzystaniu energii części gazów prochowych odprowadzanych z przewodu lufy i ich parciu na tłok gazowy suwadła. Podczas strzału część prących na pocisk gazów prochowych przedostaje się przez otwór ściany lufy do komory gazowej, działa na przednią ściankę tłoka gazowego i przesuwa go wraz z suwadłem i zamkiem do położenia tylnego. W czasie ruchu do tyłu zamek otwiera przewód lufy, wyciąga łuskę z komory nabojowej i wyrzuca ją na zewnątrz, a suwadło ściska sprężynę powrotną i napina kurek (zatrzymuje go na zaczepie kurka). Do położenia przedniego suwadło z zamkiem wraca pod działaniem mechanizmu powrotnego. W tym czasie zamek wprowadza kolejny nabój z magazynka do komory nabojowej i zaryglowuje przewód lufy, a suwadło wyzębia zaczep spustu samoczynnego zza zęba spustu samoczynnego kurka. Zaryglowanie zamka następuje wskutek jego obrotu w prawo; jego rygle zachodzą wtedy za opory ryglowe komory zamkowej. Jeżeli przełącznik jest nastawiony na ogień ciągły (C), to trwa on tak długo, jak długo jest naciśnięty spust lub do chwili wystrzelenia ostatniego naboju z magazynka. Jeżeli przełącznik jest nastawiony na ogień pojedynczy (P), to po naciśnięciu spustu następuje tylko jeden strzał; w celu oddania następnego strzału należy zwolnić spust i ponownie go nacisnąć. Jeżeli przełącznik jest nastawiony na ogień seryjny po trzy strzały (S), to po naciśnięciu spustu następuje seria trzech strzałów; w celu oddania następnej serii trzech strzałów należy zwolnić spust i ponownie go nacisnąć. W celu użycia karabinu jako granatnika należy nastawić przełącznik na ogień pojedynczy (P).

1.1. Charakterystyka i przeznaczenie 5,56 mm karabin szturmowy wz. 96 (rys 1, rys 2, rys 3, rys 4) jest to nowoczesna indywidualna broń automatyczna, przeznaczona do zwalczania siły żywej nieprzyjaciela. Do walki wręcz wkłada się na karabin bagnet. Do karabinu stosuje się naboje kalibru 5,56 mm. Można prowadzić z niego ogień ciągły, pojedynczy i serią trzech strzałów. Zasadniczym ogniem jest ogień ciągły. Prowadzi się go krótkimi (do 5 strzałów), długimi (do 10 strzałów), seriami i bez przerwy. Karabin zasilany jest nabojami z magazynka łukowego o pojemności 30 nabojów. Najskuteczniejszy ogień z karabinu osiąga się na odległościach do 400 m. Odległość celowania wynosi 1000 m, a odległość strzału bezwzględnego do figury „popiersie” - 350 m. Ogień ześrodkowany do celów naziemnych prowadzi się z karabinu na odległościach do 800 m, a do statków powietrznych - do 500 m. Prędkość początkowa pocisku wynosi 910 m/s. Szybkostrzelność teoretyczna wynosi ok. 690 ± 20 strz./min, a szybkostrzelność praktyczna:

• ogniem ciągłym - do 100 strz./min;
• ogniem pojedynczym - do 40 strz./min. Masa karabinu bez bagnetu z załadowanym magazynkiem wynosi 3,9 kg, a bagnetunoża z pochwą - 0,5 kg. Na przedniej części karabin ma osadzoną nasadkę przeznaczoną do wystrzeliwania granatów nasadkowych. Do wystrzeliwania tych granatów używa się nabojów zwykłych załadowanych do magazynka. Ponadto karabiny mogą być wyposażone w zespół szyny szybkoodłączalnej do umocowania lunety lub noktowizora. Szynę szybkoodłączalną zakłada się nad pokrywę komory zamkowej i mocuje na obsadzie kolby z tyłu i podstawie celownika z przodu. 1.2. Dane taktyczno-techniczne: Kaliber 5,56 mm Nabój 5,56x45 mm Prędkość początkowa pocisku SS109 Vo=920 m/s Szybkostrzelność teoretyczna ok. 690 ± 20 strz./min. Szybkostrzelność praktyczna (ogień ciągły i pojedynczy) 100 strz./min. (ciągły) 40 strz./min. (pojedynczy) Pojemność magazynka 30 naboi Długość z kolbą składaną rozłożoną (wersja standard) 943 mm Masa broni bez magazynka (wersja standard) 3350 g Masa broni z załadowanym 30 nabojowym magazynkiem (wersja standard) 3900 g Masa bagnetu z pochwą 500 g

426. Wartownik na posterunku ma obowiązek:

1. czujnie strzec i zdecydowanie bronić powierzonego mu mienia (osób);
2. trzymać broń zabezpieczoną z dołączonym magazynkiem lub założoną taśmą (bez wprowadzonego naboju do komory nabojowej) w położeniu okre-ślonym w tabeli posterunków i nikomu jej nie oddawać;
3. nie opuszczać samowolnie posterunku, zanim nie zostanie zmieniony lub zdjęty, choćby jego życiu zagrażało niebezpieczeństwo;
4. udzielać pomocy wartownikowi na sąsiednim posterunku, nie przerywając ochrony powierzonego mu posterunku;
5. nie dopuszczać – na odległość mniejszą niż podana w tabeli posterunków – żadnych osób, z wyjątkiem tych, którym podlega oraz osób im towarzyszą-cych;
6. umieć posługiwać się technicznymi środkami łączności i sygnalizacji oraz sprzętem pożarniczym;
7. znać przypadki i zasady używania lub wykorzystania broni palnej i środ-ków przymusu bezpośredniego.

427. Wartownikowi na posterunku wolno:

1. oddalać się dla ratowania życia ludzkiego lub mienia, jednak na taką odle-głość, aby mógł nadal chronić powierzony mu obiekt; 60
2. odpowiadać tylko na pytania przełożonych, a także udzielać krótkich in-formacji innym osobom, jeżeli tak przewiduje tabela posterunków;
3. schronić się do budki wartowniczej lub pod „grzybek” (w razie niekorzyst-nych warunków atmosferycznych: deszcz, śnieg, itp.) – nie przerywając obser-wacji ochranianego obiektu;
4. pić napoje, które za zgodą dowódcy warty (pomocnika) lub rozprowadza-jącego może zabrać na posterunek.

423. Służba na posterunku wartowniczym jest wykonywaniem zadania bo-jowego. Polega ona na ochronie i obronie powierzonego mu obiektu (posterun-ku), osób i mienia.
424. Wartownik podlega dowódcy warty (pomocnikowi) oraz swemu rozpro-wadzającemu. Na posterunku jest osobą nietykalną, mającą szczególne upraw-nienia, w tym do wydawania rozkazów związanych z pełnieniem służby wszyst-kim osobom, z wyjątkiem swoich przełożonych ze składu warty.
425. Wartownik, który podjął decyzję o użyciu broni palnej, powinien postę-pować ze szczególną rozwagą, traktując broń jako środek ostateczny według zasad określonych w ustawie o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
426. Szczegółowe obowiązki wartowników określa tabela posterunków.
427. Jeżeli wartownik wprowadził nabój do komory nabojowej lub odciągnął zamek i nie oddał strzału, to doprowadza broń do pierwotnego stanu.
428. Zasady postępowania w następstwie użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej, określają przepisy stosownej usta-wy.
429. Wartownik wywołuje dowódcę warty za pomocą środków łączności lub sygnalizacji, a w razie ich niesprawności – poprzez oddanie strzału w bezpiecz-nym kierunku, w następujących przypadkach:

1. zatrzymania osoby na posterunku;
2. powstania pożaru na posterunku lub w przypadku wystąpienia zdarzenia losowego mającego znamiona klęski żywiołowej w pobliżu posterunku;
3. nagłego zachorowania (zranienia);
4. w innych przypadkach uzasadnionych względami służby, wymagających przybycia na posterunek dowódcy warty (pomocnika) lub rozprowadzającego