Bajki uczą nas jak postępować w życiu, co jest dobre, a co złe, co ważne, a co nieważne. Każda bajka mówi o innych wadach i zaletach charakteru. Do wad najczęściej krytykowanych należą: gupota, przypisywanie sobie cudzych zasług (I. Krasicki “Kałamarz i pióro”, J. Brzechwa “Rzepa i miód”), kłótliwość(I. Krasicki “Wilczki”), egoizm i obłuda (I. Krasicki “Przyjaciele”). Potępione zostało cwaniactwo czapli, ale i naiwność ryb (I. Krasicki “Czapla, ryby i rak”). W bajce “Konik polny i mrówka” poeta staje wyraźnie po stronie konika polnego, który jest artystą i nie przywiązuje wagi do dóbr materialnych. Pracowitej mrówce wytyka skąpstwo i brak wrażliwości na nieszczęście innych. Jednocześnie te drobne utwory zwracają uwagę na cechy godne pochwały. Na przykład mrówki zostają pochwalone za pracowitość, wynikającą z chęci, a nie przymusu (I. Krasicki “Wół i mrówki”). Żółw zadowala się domkiem “ciasnym ale własnym”, nie szuka pałaców. Woli być u siebie, chociaż w skromnych warunkach (I. Krasicki “Żółw i mysz”). Mnie najbardziej poruszyła bajka Leonarda da Vinci “Figowiec”. Jest w niej mowa o tym, że kiedy człowiek spełni już swoje zadanie i “wyda owoce”, inni do zniszczą i złamią. To jest przerażające. Nie chciałbym, żeby to była prawda. Z bajek możemy się nauczyć wielu mądrych rzeczy. Między innymi tego, że trzeba być człowiekiem skromnym, pracowitym, uczciwym, chętnym do pomocy, ale nie wolno być naiwnym i łatwowiernym, bo wtedy zostaniemy wykorzystani.