W swojej pracy porównam poglądy Poety i Gospodarza na temat poezji narodowej oraz przedstawię sądy bohaterów o Polakach, z fragmentu „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego. Książka to pochodzi z epoki Młodej Polski i jest ona dramatem modernistycznym. Podany fragment pochodzi z aktu 1, sceny 24- domu weselne go w Bronowicach Małych pod Krakowem. Osobą mówiącą w podanym tekście jest Poeta pochodzący z miasta, a także gospodarz ze wsi. Jest to wesele Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny.

Poeta reprezentuje swoją osobą społeczeństwo inteligencji. Poprzez swoje dzieła chce pobudzić społeczeństwo do działania, czyli przyjmuje postawę tyrtejską. Chce stworzyć wielki utwór, który dotrze do narodu. Będzie on spełnieniem marzeń i pragnień. Jego zdaniem poezja powinna bawić odbiorcę, ale i wzruszać, smucić. Chce on w ten sposób wykreować ideał rycerski.

Gospodarz pochodzi ze wsi. Uważa, że każdy z nas chce czytać poezje i odczuwać radość jaki i smutek, a w poezji zbyt dużo jest dramatów, które nie dostarczają emocji. Poezja powinna być zrozumiała dla każdego zwykłego chłopa, jak i dla przeciętnego inteligenta. Powinna ona odzwierciedlać całe życie.

Poeta uważa chłopstwo za zbyt pospolite, pogrążone w marazmie. Marzy o powstaniu, ale jest zbyt mocno rozchwiani emocjonalnie, aby stanąć do walki. Twierdzi, że oni są marzycielami, którzy więcej mówią niż robią. Polacy są oderwani od rzeczywistości, są uśpieni.

Według gospodarza Polacy to porywczy naród, które wyznaje różne wartości i ideały. Uważa on także, że chłopi są najważniejsi, że bez nich już dawno by upadł, bo oni pamiętają o historii. Jeśli coś robią to wkładają w to całe serce i życie. „(…) Chłop potęga jest i basta.”

Poeta i gospodarz negatywnie przedstawiają Polaków i poezje narodową. Literatura wciąż usypia naród polski, nie pozwalając na powstanie. Obaj bohaterowie tkwią w podobnym marazmie i nie mogą się od niego odciąć. Okazuje się to silniejsze od nich.