Cier¬pienie, które¬go sprawcą jest blis¬ka oso¬ba, ra¬ni bar¬dziej i po¬zos¬ta¬wia po so¬bie zab-liźnione rany. Stajesz się zgorzkniały, tracisz zaufanie do ludzi, bo zawiódł Cię jeden człowiek. Oblewasz nienawiścią wszystkich, którzy odnaleźli swoje szczęście, bo Ty swoje zgubiłeś. Każdego z nas dotyka nieszczęście, każdy ma za plecami jakąś historię. Ludzie już tak mają. Kiedy raz się sparzą, boją się podjąć ryzyko. A przecież życie to ciągła walka. A walki trzeba wygrywać. Róża niestety nie była jedyną nieszczęśliwą osobą, obwiniała cały świat, mimo iż sama była sprawczynią swoich nieszczęść. Niegdyś wrażliwa, zagubiona, osamotniona nastolatka, która czekała na choćby odrobinę zainteresowania ze strony rówieśników. Później sześdziesięciopięcioletnia kobieta, pełna nienawiści, oschła, gardząca ludźmi, siejąca postrach wśród najbliższych. Jednym z kluczowych wydarzeń w życiu głównej bohaterki było odtrącenie jej przez mężczyznę, którego obdarzyła wielkim uczuciem. Michał Bądski – syn nauczyciela Róży który, rozbudza w dziewczynie namiętność , pożądanie oraz obdarza ją niezwykłym szczęściem, które bardzo szybko zabiera wraz ze sobą do Petersburga i oddaje je w ręce innej kobiety. To wydarzenie zaważyło na całym życiu skrzypaczki, pamięć o ukochanym jest tak bolesna i uciążliwa, że zupełnie nie pozwala skupić się na teraźniejszości, staje się balastem, który nie pozwala normalnie funkcjonować i odbiera jej wszystkie uczucia. Los przeszłości ciąży na niej z każdym dniem wzmacniając swoją siłę. W sercu dziewczyny rodzi się nienawiść, pragnienie zemsty na wszystkich, których napotka, chce zniszczyć im tak życie, jak Michał zniszczył jej. Zadaje ból rodzinie, ponieważ nie potrafi wyzwolić się od własnego cierpienia. Gdzie się podział jej rozsądek ? Im bardziej bezsilna się stawała, tym mocniej atakowała, przez co stała się ofiarą własnych intryg. Ucieczki w świat marzeń i wyidealizowaną miłość odbierały jej życie. Droga, którą się kierowała zrobiła z niej bezlitosnego tyrana, niezdolnego do jakichkolwiek uczuć prócz nienawiści. Dopiero przed śmiercią zrozumiała swoje postępowanie i wyraziła jakąkolwiek chęć pogodzenia się ze światem, a od bliskich otrzymała wybaczenie, na które moim zdaniem nie zasłużyła. Róża całe życie była zakochana resztkami bezsensownej miłości do Michała. Z premedytacją zniszczyła swoje życie, niszcząc przy tym emocjonalnie swoich bliskich. Im bardziej tęskniła, tym mocniej pragnęła, a ostatecznie wpadła w obłęd i stała się sprawczynią nieszczęść.