Zjawiska interferencyjne w rozpraszaniu cząstek.

Kwantowy opis ruchu cząstek zawiera w sobie takie zagadnienia, jak: dualizm korpuskularno-falowy; zjawiska interferencyjne w rozpraszaniu cząstek; hipoteza de Broglie’a fal materii; wykorzystanie właściwości falowych cząstek do badania struktury kryształów itp.   W fizyce kwantowej nie istnieje pojęcie toru cząstki (podstawowe w klasycznym opisie ruchu). Cechy falowe cząstek nie pozwalają na ich dokładne zlokalizowanie. Położenie i prędkość mikrocząstki mogą być określone tylko w pewnych przedziałach wartości. Jest to właściwość, którą wyraża zasada nieoznaczoności Heisenberga. Nie można dokładnie podać położenia cząstek kwantowych, dlatego można jedynie określić prawdopodobieństwo obecności cząstki w danym punkcie przestrzeni – za pomocą funkcji falowej.

Dyfrakcja jest zjawiskiem polegającym na uginaniu się fali , przechodzącej w pobliżu szczeliny, niewielkiej w porównaniu z długością tej fali. Zjawiska dyfrakcji występują dla każdego typu ruchu falowego, począwszy od optyki a skończywszy na rozpraszaniu cząstek elementarnych. Zgodnie z zasadą Huygensa, każdy punkt przestrzeni, do którego dociera fala płaska staje się źródłem elementarnej fali kulistej. Fale te za przeszkodą interferują ze sobą i powstaje nowe czoło fali. Interferencję można zdefiniować jako sposób, w jaki oddziałują ze sobą dwa lub więcej ciągi falowe. Interferencję najlepiej zaobserwować w eksperymencie z dwiema szczelinami. Fale świetlne przechodząc przez szczeliny interferują ze sobą, czyli nakładają się. Na ekranie powstaje charakterystyczny obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii…Czytaj dalej Słownik terminów literackich interferencyjny czyli układ jasnych i ciemnych prążków. Warunkiem uzyskania dobrze określonych prążków interferencyjnych jest spójność fal świetlnych - muszą mieć określoną, stałą w czasie różnicę faz. Zjawisko interferencji wykorzystuje się m.in. w interferometrach, do pomiaru długości fal lub własności ośrodków, w których się rozchodzą. Jeżeli nakładające się fale wychodzą ze skończonej liczby spójnych źródeł promieniowania to mówi się o interferencji. Natomiast, jeśli nakładające się fale otrzymuje się przez podział fali na nieskończenie małe, spójne źródła to zjawisko to nazywa się dyfrakcją.

Interferencja (łac. inter – między + ferre – nieść) – zjawisko powstawania nowego, przestrzennego rozkładu amplitudy fali (wzmocnienia i wygaszenia) w wyniku nakładania się (superpozycji fal) dwóch lub więcej fal. Warunkiem trwałej interferencji fal jest ich spójność, czyli korelacja faz i częstotliwości.

Interferencja a odbicie fali[edytuj | edytuj kod] Na obraz interferencyjny mają wpływ wcześniejsze odbicia fali, ponieważ faza fali padającej na granicę dwu ośrodków może zmienić się na przeciwną, czyli o π. W akustyce ma to miejsce wówczas, gdy fala dźwiękowa odbija się od ośrodka, w którym oporność falowa jest większa, niż w ośrodku, w którym fala się rozchodzi. W optyce dotyczy to sytuacji, gdy światło odbija się od ośrodka o większym współczynniku załamania (w którym światło ma mniejszą prędkość). Wówczas zamiast o zmianie fazy można mówić o zmianie drogi optycznej o pół długości fali. W przeciwnych sytuacjach (dźwięk odbija się od granicy z ośrodkiem o mniejszej oporności lub światło odbija się od ciała o mniejszym współczynniku załamania) zmiana fazy nie występuje.