Jest jednym z najbardziej znanych i rozpoznawalnych zabytków Florencji- katedra Santa Maria del Fiore. Jej budowę rozpoczęto pod koniec XIII wieku pod nadzorem Arnolfa di Cambio, a jej kolejnymi architektami byli Giotto di Bondone, Andrea Pisano, Francesco Talenti. Konsekracja kościoła nastąpiła w 1436. Nazwa pochodzi od złotego kwiatu ofiarowanego miastu przez Papieża Eugenio IV właśnie podczas konsekracji. Ten ogromny kościół (wnętrze ma długość 153m, szerokość od 38m) budowano przez prawie 600 lat z przerwami, a ostatnim jej budowniczym był Emilio de Fabris, który w 1887 roku zakończył prace nad fasadami katedry. Rzut bazyliki swoim kształtem przypomina plan krzyża, w prezbiterium umieszczono główny ołtarz, nad którym wznosi się potężne sklepienie. Osobny rozdział w tworzeniu świątyni stanowił projekt i wykonanie kopuły. Jej architektem jest Filippo Brunelleschi. Uważa się, że to właśnie wybudowanie tego elementu katedry, dało początek wielkiej rewolucji w architekturze, zwanej renesansem. W panoramie miasta z daleka jest widoczna czerwona kopuła wieńcząca wschodnią część kościoła. Goden uwagi są również freski zdobiące wewnętrzne ściany kopuły, obrazujące Sąd Ostateczny. Powstały w drugiej połowie XVI wieku za sprawą Vasariego i Zuccariego. W drugiej połowie XVI wieku zburzono zaprojektowaną przez di Cambio elewację, której budowy przez tyle lat nikomu nie udało się doprowadzić do końca. Rozpisano wtedy konkurs na projekt nowej fasady, jednak ta część budowanej świątyni okazała się być ewidentnie pechowa - przez 300 lat odrzucano napływające propozycje i dopiero w 1871 roku zaakceptowano neogotycki projekt Emilia de Fabris. Fasadę ukończono wreszcie w 1887 roku, kończąc tym samym trwającą bez mała 600 lat budowę katedry. Trzeba jednak dziś przyznać, że dzieło tak wielu pokoleń prezentuje się imponująco - ma wymiary 153 x 38 metrów, wznosząc się przy tym 90 metrów nad ziemią. Na tympanonie nad środkowym portalem znajduje się płaskorzeźba ukazująca Marię z patronami miasta, natomiast obok znajdziemy figury Miłosierdzia i Wiary. Obecny wygląd katedra zawdzięcza XIX wiecznym przeróbkom w stylu neogotyckim. Kolorowy kamień ułożony w geometryczne wzory zdobi wszystkie elewacje katedry. W południowej części warto obejrzeć Porta della Mandorla, z przepiękną płaskorzeźbą z XV wieku przedstawiającą Wniebowzięcie Marii. Również kolorowa marmurowa posadzka, wykonywana przez 135 lat zasługuje na uwagę.