Na emigrację można patrzeć z różnych stron. Dla jednych osób może być to tragiczna konieczność, na przykład ze względu na zarobki. Inni mogą jednak to traktować jako szansa na lepszy byt i przyszłość. Moim zdaniem bardziej adekwatne jest jednak to pierwsze określenie. W podanym fragmencie występują Stanisław Wokulski oraz Julian Ochocki. Pierwszy z nich to główny bohater „Lalki” Bolesława Prusa. Cechuje się on patriotyczną postawą. Uczestniczył zresztą w powstaniu listopadowym. Ponadto jest nieszczęśliwie zakochany w Izabeli Łęckiej. Ochocki natomiast jest młodym arystokratą z zamiłowaniem do nauki i wynalazków. Marzył o zbudowaniu latającej machiny. Podczas analizy fragmentu można łatwo dostrzec, że jego poglądy wskazują na to, że Polacy wykorzystują wiedzę tylko dla własnego interesu, a nie na przykład w celu rozwoju bądź uczenia innych ludzi. Według Ochockiego, postawa społeczeństwa polskiego blokuje możliwość zbudowania nowych wynalazków. W związku z tym ostatnią nadzieją na dalszy rozwój jest wyjazd z kraju. W samym utworze można też dostrzec inne odniesienia do emigracji. Wokulski chociażby postanowił opuścić kraj ze względów uczuciowych. Mężczyzna uciekł bowiem od miłości do Izabeli. Dostrzegł, że kobieta nie doceniała i nie traktowała go zbyt poważnie. Był rozczarowany, że Łęcka nie dostrzegała jak bardzo jej pomaga. Główny bohater tej lektury się czuł się wobec tego bardzo zraniony, więc postanowił wyjechać, by zapomnieć o niej oraz zarobić trochę pieniędzy u swojego przyjaciela – Suzina. Również w „Ludziach bezdomnych” spod pióra Stefana Żeromskiego można dostrzec problem wspomniany wyżej. W osobę wyjeżdzającą z kraju wcielił się Wiktor Judym, czyli brat głównego bohatera utworu – Tomasza. Jego charakter był bardzo ciężki, a on sam wyróżniał się niepokornością i buntownictwem. Cechy te były widocznie, gdy nie potrafił się podporządkować swoim szefom. Taka postawa była efektem fatalnych warunków do pracy, bowiem wszędzie było brudno, ciasno, a pracownicy byli narażeni na różne niebezpieczeństwa. Mimo to zdecydowanie ich nie doceniano. Taka sytuacja zmusiła go do wyjazdu do Szwajcarii. Zdecydował się emigrację w celu zarobienia godnych pieniędzy. Następne dzieło, w którym wyraźnie poruszony jest motyw emigracji, to „Latarnik” autorstwa Henryka Sienkiewicza. Opowiada ono o mężczyźnie będącym tułaczem oraz uczestnikiem powstania listopadowego. Mieszkał i pracował w wielu krajach na świecie, jednak nigdzie nie mógł zagrzać na dłużej miejsca. Przez pewien czas błąkał się nawet w lasach, a następnie miał swoją fabrykę w Hawanie oraz zakład w Arkansas. Wszędzie czuł się jednak jak bezdomny i był zmuszony dalej podróżować. W końcu zakotwiczył Panamie, gdzie podjął się pracy przy latarni. Z tamtą posadą też musiał się niestety pożegnać. Utwór pokazuje ciężki los emigranta, który jest skazany na nieustającą i trudną tułaczkę w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. Podsumowując, jak pokazują powyższe przykłady, emigracja to przede wszystkim mus, jaki mogą w życiu napotkać ludzie. Często nie mają na to żadnego wpływu i muszą się dostosować do danych okoliczności. Wówczas pozostaje im już tylko wyjechać z kraju oraz czekać na dalszy rozwój wydarzeń.