Czy inteligencja emocjonalna może być związana z naturalnym przywództwem? Sądzę, że tak. Nie chodzi tutaj o inteligencję związaną z wiedzą człowieka, którą w każdym momencie możemy nabyć, wykształcić ją. Inteligencja emocjonalna w moim odczuciu to cechy charakteru odpowiadające za sukces bądź porażki przywódcy – zaczynając od charyzmatycznych przemów motywacyjnych bądź po bycie przyjaznym szefem dla każdego z pracowników organizacji, a kończąc na niechęci do współpracowników i lekceważącego stosunku do wykonywanego projektu. Inteligencja emocjonalna dotyczy również zdolności analitycznych, intelektualnych oraz myślenia abstrakcyjnego (w tym myślenia wielowymiarowego). Przywódca musi sobie radzić nie tylko z swoimi emocjami związanymi z pracą bądź z życiem osobistym nie wpływając tym na pracę swojej grupy. Każdy przywódca ma swój wypracowany styl jak kreuje organizacją. Może być między innymi wizjonerem, który realizuje cel wspólnej wizji, zamysłu wpływając bardzo silnie na pracę swojej grupy. Przywódca w tym przypadku tworzy wyraźny i jednoznaczny kierunek działań organizacji. Kieruje się swoją ideą, wizją, którą przedstawia swoim pracownikom chcąc wpłynąć pozytywnie na ich proces myślenia zachęcając ich jednocześnie do wytężonej pracy i współpracy między sobą. Opis stylów przywódczych wg. D.Golemana, R.Boyatzis, A.Mckee (Naturalne przywództwo, Odkrywanie mocy inteligencji emocjonalnej): Styl przywódczy: Jak przywódca tworzy rezonans? Wpływ na atmosferę w organizacji: Kiedy styl przywódczy jest korzystny? Wizjonerski Przywódca namawia ludzi do wspólnej realizacji celu Pozytywny (10) Podczas gdy:

• potrzebny jest wyrazisty kierunek działania
• zmiany potrzebują nowych wizji Trenerski Scala cele organizacji z potrzebami pracownika Pozytywny (9) Pracownik wymaga pomocy przywódcy: efektywność pracy można poprawić tylko dzięki nauce nowych umiejętności Afiliacyjny Tworzone nowe więzi międzyludzkie budują harmonię w organizacji (8) W trudnych momentach mobilizując do działania, bądź poprzez wzmocnienie poczucia więzi w organizacji bądź w celu usunięcia konfliktów miedzy pracownikami Demokratyczny Przywódca poprzez docenianie wkładu wnoszonego przez każdego pracownika osiąga poprzez uczestnictwo zaangażowanie (8) W trudnych momentach doprowadzając do zgody, bądź uzyskując wkład z strony pracowników lub podjęcia wspólnej decyzji Poganiacza Wyznacza inspirujące i ambitne cele dla swoich pracowników (2) Korzysta się z tego modelu w chwili, gdy wymaga się bardzo dobrych wyników od kompletnego i pracowitego zespołu Dyktatorski Wskazuje wyraźny kierunek działania w chwilach zagrożenia m.in. łagodząc lęki (2) Stosowany wobec pracowników, którzy sprawiają trudności bądź w chwili zmiany kierunku w organizacji/projekcie lub w sytuacjach kryzysowych 10 – bardzo silnie pozytywny 9 – bardzo pozytywny 8 – pozytywny 2 – bardzo negatywny Czy lider mając do wyboru dowolny z tych stylów przywódczych będzie kierował się inteligencją emocjonalną? Czy połączy swoją osobowość i posiadane umiejętności, aby efektownie zarządzać organizacją i swoimi podwładnymi? Moim zdaniem najbardziej odpowiednim modelem przywódczym jest styl demokratyczny (inaczej zwanym typ kierownika demokratycznego): zakładając, iż jest to system najbardziej produktywny w procesie porozumiewania się z podwładnymi (m.in. stosując system komunikowania góra – dół), ale również realizuje w swojej praktyce strategię otwartości (na nowe pomysły, ulepszenia) i sprężenia zwrotnego. Innowacyjny lider to moim zdaniem typ demokraty, ponieważ poprzez swoje działania w zakresie motywowania pracowników, wdrażania nowych projektów, nie ogranicza się tylko do swojej wizji, ale wysłuchuje swoich podwładnych (w tym ich pomysłów na poprawienie, jakości produktu), motywuje ich do wspólnego działania, nie naruszając przy tym osobistej integralności pracownika. Motywacja pracownika następuje w momencie, gdy zostanie on doceniony przez przywódcę bądź współpracowników na forum organizacji. Wysoka i pozytywna motywacja pracownika wiąże się z jego samooceną i akceptacją- może doprowadzić do zachęcenia do dalszego rozwijania i poszerzania swoich horyzontów lub też zdobywania dodatkowego wykształcenia. W organizacjach rola lidera nie ogranicza się tylko do zarządzania, motywowania i wyznaczania kierunku pracy. Ważnym zadaniem lidera jest organizowanie poprzez obudzenie w pracownikach przekonania i inicjatywy. Lider jest nie tylko szefem, musi również poznawać swoich pracowników, rozmawiać z nimi. Przywódca powinien wysłuchiwać swoich pracowników, ich pomysłów, rad, intencji dotyczących tworzenia nowego produktu bądź usługi. Jego „dodatkową” funkcją jest komunikowanie (bycie łącznikiem) pomiędzy kierownictwem, a grupą jego pracowników odpowiadających za tworzenie projektu. Każdy demokratyczny przywódca powinien posiadać trzy kompetencje związane z obszarem inteligencji emocjonalnej tj:
• wywierania wpływu na swoją grupę współpracowników,
• umiejętności pracy w zespole współpracowników
• zarządzania konfliktami. Lider słuchając się swoich pracowników dokonuje najsłuszniejszych wyborów. Sama umiejętność słuchania należy do najważniejszych cech i atutów demokratycznego lidera. Zaangażowany lider „żyje” pracą swojej grupy, angażuje się w współpracę, pomaga w swoim współpracownikom. Jeśli decyzja podejmowana jest wspólnie przywódca unika protesty i zażalenia swojej grupy. Zwraca również uwagę na negatywne wieści i sygnały płynące od grupy, usuwa problemy i rozwiązuje konflikty upłynniając tym pracę w organizacji. Pewny siebie lider pozwala na wykorzystywanie wszystkich swoich dobrych cech i atutów, takie osoby chętniej zajmują się trudniejszymi projektami, które wymagają zaangażowania lidera i jego grupy. Jest świadomy swoich pracowników, ich wartości, umiejętności jakie dają organizacji. Podejmuje również inicjatywę- stwarza okazję do samorozwoju swojego i swoich pracowników poprzez inspirację i motywację Lider poprzez swoje pozytywne nastawienie do nowego tworzonego projektu, potrafi dostrzec to czy projekt jest dobry czy nie. Dostrzega również to, że należy dbać o swoich pracowników i efektywnie rozwijać ich zdolności czy też zainteresowania. Otwartość lidera wobec innych przyczynia się do tego iż lider może przyznać się do wszystkich błędów i pomyłek. Zwraca on uwagę na nieetyczne zachowanie innych, zwraca uwagę na to aby być otwartym i jawnym. Przyjazny lider stwarza warunki do pracy zespołowej. Stara się on stworzyć w organizacji atmosferę przyjaznej pracy i koleżeńskości, dają przykład pomocy, szacunku i współpracy który okazują innym współpracownikom. Atmosfera panująca w organizacji wpływa na jakość i wydajność pracy, na motywację i chęć dzielenia się pomysłami i ideami, celami każdej jednostki. Ważne jest to jak każdy pracownik (w tym lider) adaptuje się w środowisku pracy, związane to jest z cechami charakteru, osobowością, poglądami. Im więcej osób w organizacji posiada te same cele i idee tym łatwiej jest im się porozumieć i dojść do kompromisu, unikając dzięki temu powstaniu konfliktu, który mógłby w niedalekiej przyszłości doprowadzić do zrezygnowania z projektu. Liderzy wprowadzający nowe zmiany potrafią się przyczynić do zaimplementowania zmian dostrzegają potrzebę wprowadzenia i innowacyjności zmian. Reprezentują zmiany, ukazują sposób przeprowadzenia ich, argumentuj dlaczego są przeprowadzane. Reprezentują również zmiany na forum organizacji, pokazują nowe produkty i usługi przyszłym klientom (utrzymują kontakt z klientami na właściwym poziomie), kontrolują opinie klientów o produktach, usługach. Lider powinien być skuteczny w swoich zadaniach, dostrzega okazję, nowe trendy, gustu klientów. Dostrzega również proces relacji społecznych i politycznych (nie tylko w organizacji czy też w przedsiębiorstwie, ale również wśród społeczności i subkultur). Lider wykorzystuje komunikacje społeczną w aspekcie reklamy zwłaszcza w mass mediach (Internet, radio, telewizja) aby zachęcić przyszłych klientów do zapoznania się z ofertą organizacji czy przedsiębiorstwa. Czy organizacja może funkcjonować bez lidera grupy? Uważam, że nie. Każda organizacja musi mieć swojego kierownika, twórcę, kreatora. Ktoś musi nadawać tempo i kierunek oraz kontrolować postęp pracy. Odpowiada za komunikację w grupie, za wymianę zdań, poglądów, idei, celów, za prowadzenie dyskusji. Jest przedstawicielem swojego projektu, reprezentuje go w organizacji i poza nią. Realizuje również koncepcje swoich pracowników, tworzy bądź unowocześnia produkty i usługi organizacji lub przedsiębiorstwa. Lider wywiera pozytywny wpływ na swoich pracowników, bądź też na inne organizacje – posiada autorytet w społeczeństwie, jego stanowisko jest prestiżowe przez co jest ważnym „elementem” struktury hierarchicznej w organizacji, którego nie można zastąpić przy opracowywaniu innowacyjnych projektów. Jego starania i praca jakie wykonuje jest inspiracją dla pracowników. Dotyczy to również sfery akceptacji lidera- poprzez docenienie jego zalet i starań w organizacji. Wykorzystuje predyspozycje intelektualne i emocjonalne swoich współpracowników osadzając ich i siebie w odpowiednich rolach w strukturze grupy. Wywiera również wpływ na otoczenie, nie tylko w organizacji. Lider uzyskuje najlepsze jak tylko potrafi wyniki, motywując w tym swoją samoocenę, ale również pokazuje swoim współpracownikom sens ich pracy i nakierowuje grupę na następne innowacyjne działania. Potrafi wyczuwać potrzeby swoich pracowników, angażuje się w ich życie. Wyczuwa również jakie zachowania międzyludzkie dzięki którym jego współpracownicy poddają się wpływowi lidera. Lider zapewnia również poczucie bezpieczeństwa w organizacji, wpływa na technikę pracy i zachowania współpracowników wobec siebie, wierzy w ich umiejętności i chęć do pracy, do tworzenia kreatywnych i innowacyjnych projektów. Podsumowując sądzę, że najważniejszą cechą inteligencji emocjonalnej lidera jest otwartość w organizacji. Otwartość nie ogranicza się do kontaktów międzyludzkich, ale również do otwartości intelektualnej (samorozwojowej i kreatywnej). Lider o charakterze przywódcy demokratycznego jest otwarty nie tylko na nowe pomysły, ale również na sugestie, rady nie tylko swoich pracowników, ale również przełożonych.