Państwo unitarne to państwo wewnętrznie jednolite. Wszystkie jednostki administracyjno-terytorialne, wchodzące w skład państwa, są identycznie zorganizowane i podporządkowane organom centralnym, które określają ich właściwości i ustrój oraz sprawują nad nimi nadzór w zakresie legalności. Na całym terytorium państwa obowiązuje jednakowy system prawny oraz jednolite obywatelstwo. Panuje także jednorodny system organów wykonawczych, ustawodawczych i sądowniczych. Jest to najpowszechniejsza forma państwa we współczesnym świecie. Państwa unitarne dzielą się na scentralizowane oraz zdecentralizowane. W scentralizowanych władze centralne sprawują władzę zwierzchnią nad regionalnymi oraz wyznaczają ich urzędników (Holandia, Finlandia). Natomiast zdecentralizowane zawierają niezależne od rządu centralnego organy lokalne, które tworzą wysoko rozwinięty samorząd terytorialny o zasadniczych kompetencjach, a organy centralne podejmują tylko najważniejsze decyzje w kraju (Japonia, Wielka Brytania). Zalety: jednolity naród, język, kultura, historia, oraz tradycja, skuteczna kontrola oraz integracja państwa, wszyscy traktowani jednakowo, mało nieporozumień etnicznych. Wady: niska autonomia organów lokalnych, wolniejsze podejmowanie decyzji, kierowanie się głównie ogółem dobra całego państwa, a nie poszczególnych jednostek terytorialnych, niewielki wpływ ludności na wybór przedstawicieli jednostek administracyjnych w scentralizowanej strukturze państwa.