Na początku utworu Raskolnikow jest nihilistą, ponieważ nie wierzy w Boga ani żadne normy etyczne. Jego świat wyraża się w obojętności do ludzi, braku empatii i współczucia. Bohater myśli wyłącznie o sobie i własnych potrzebach. Dużą wartością są dla niego dobra materialne, a dzięki lichwiarce chce on się wzbogacić. Jednak już po morderstwie można u niego zauważyc w sposobie myślenia i zachowania duże zmiany. Po dokonaniu strasznej zbrodni, odczuwa on wyrzuty sumienia, ma z tego powodu koszmary nocne. Ogarnia go strach i lęk. Przez co nie może on normalnie funkcjonować. To wlaśnie wyrzuty sumienia sprawiają, że zwierza on się Soni ze swoich makabrycznych czynów, ponieważ mężczyzna nie potrafi już sam poradzić sobie z ciężarem, który dotyczy popełnionej zbrodni. Za namową kobiety Raskolnikow przyznaje się do winy i odbywa karę więzienia. Tam następuje w nim wielka przemiana. Dużą zasługą jest tam obecność Soni, która kocha go, wspiera, troszczy się o niego, a przede wszystkim wierzy głęboko w jego zmianę w człowieka, który ma serce. Czułość, miłość i opieka kobiety sprawia, iz Raskolnikow zaczyna wierzyć w Boga i to, że może stać się innym człowiekiem. Ta przemiana Raskolnikowa, jego wiara w Boga pokazuje, że był on nihilistą, ale tylko na początku utworu.