Podstawę do kształtowania się kultury strategicznej stanowi percepcja zagrożeń bezpieczeństwa (bądź nawet szerzej – wyzwań) oraz użycie siły militarnej w razie zaistnienia zagrożenia [13]. Nie bez związku pozostaje poczucie odrębnej tożsamości narodowej i kulturowej. Zarówno kultura strategiczna, jak i polityczna (ta ostatnia w nieco mniejszym stopniu) jest trwała, ale ani jej poszczególne elementy, ani dana kultura jako całość nie są niezmienne. Ewoluują one prawie wyłącznie pod wpływem istotnych zmian w technologii wojskowej, zasadach funkcjonowania państwa lub w środowisku międzynarodowym [14].Podstawę do kształtowania się kultury strategicznej stanowi percepcja zagrożeń bezpieczeństwa (bądź nawet szerzej – wyzwań) oraz użycie siły militarnej w razie zaistnienia zagrożenia [13]. Nie bez związku pozostaje poczucie odrębnej tożsamości narodowej i kulturowej. Zarówno kultura strategiczna, jak i polityczna (ta ostatnia w nieco mniejszym stopniu) jest trwała, ale ani jej poszczególne elementy, ani dana kultura jako całość nie są niezmienne. Ewoluują one prawie wyłącznie pod wpływem istotnych zmian w technologii wojskowej, zasadach funkcjonowania państwa lub w środowisku międzynarodowym [14].Podstawę do kształtowania się kultury strategicznej stanowi percepcja zagrożeń bezpieczeństwa (bądź nawet szerzej – wyzwań) oraz użycie siły militarnej w razie zaistnienia zagrożenia [13]. Nie bez związku pozostaje poczucie odrębnej tożsamości narodowej i kulturowej. Zarówno kultura strategiczna, jak i polityczna (ta ostatnia w nieco mniejszym stopniu) jest trwała, ale ani jej poszczególne elementy, ani dana kultura jako całość nie są niezmienne. Ewoluują one prawie wyłącznie pod wpływem istotnych zmian w technologii wojskowej, zasadach funkcjonowania państwa lub w środowisku międzynarodowym [14].