XVIII w. w Europie kończył się pod znakiem wojen. Wydarzenia, które wtedy miały miejsce wpłynęły nie tylko na ówczesną sytuację w Europie ale także na dalsze lata rozwoju. A to wszystko za sprawą Napoleona Bonaparte, człowieka, który wybitnie zapisał się na kartach historii. Czas jego panowania był tak kluczowy, że nazywa się go epoką napoleońską. Jej początkiem był przewrót 9 XI 1799r. w wyniku którego Napoleon uzyskał władzę we Francji a skończyła się gdy w bitwie pod Waterloo 18 czerwca 1815 roku na terenie Belgii Napoleon został ostatecznie pokonany. Zmuszono go do powtórnej abdykacji i zesłano na Wyspę Świętej Heleny, w towarzystwie zaledwie kilku osób służby. Przebywał tam pod czujnym okiem angielskiego gubernatora wyspy i nie miał żadnej szansy ucieczki. Zmarł 5 maja 1821 roku. W zaledwie 22 lata zmieniło sie oblicze Europy, którego efekty widzimy do dziś. Bardzo ważnym czynnikiem jaki wprowadził Bonaparte są regulacje prawne. Jedną z nich było wprowadzenie Kodeksu Napoleona. Polska przywitała początek XIX w będąc pod zaborami. Napoleon postanowił utworzyć tam marionetkowe Księstwo Warszawskie, której konstytucja byłam wzorowana właśnie na francuskiej. Konstytucja Księstwa Warszawskiego wraz z Kodeksem wprowadziła olbrzymie zmiany w prawach panujących na ten czas. Obaliły one nierówność stanową wprowadzając tym samym nowy system państwowy. Głównym celem jego powstania było pogodzenie dawnych zasad panujących we Francji oraz zasad i praw dorobku filozoficznego rewolucji francuskiej. Wszystkie kraje będące w orbicie wpływów Napoleona otrzymały konstytucje wzorowane na konstytucji francuskiej z trójpodziałem władzy, swobodami obywatelskimi. W kodeksie wskazano również, że źródłem władzy jest lud: cesarz Francuzów, a nie cesarz Francji. Mimo iż z upływem czasu nastąpiło wiele zmian w mentalności i życiu społeczeństwa francuskiego i nie tylko, wprowadzony ponad dwa wieki temu, mimo wielu poprawek Kodeks obowiązuje do dziś. Jednym z najważniejszych wydarzeń okresu napoleońskiego jest z pewnością Kongres Wiedeński. Trwający od września 1814 do czerwca 1815 wiec doprowadził do znaczącej zmiany układu sił w Europie i zapoczątkował jej budowanie na nowo. W Kongresie brały udział w większości państwa europejskie ale najważniejszymi z nich były Anglia, Francja, Prusy, Austria i Rosja. Były to najsilniejsze państwa, można tu wręcz mówić o koncercie mocarstw. Kongres zaowocował wprowadzeniem trzech głównych praw międzynarodowych. Ze względu na efekty zakończonych wojen napoleońskich pierwszym postanowieniem była zasada kompensaty terytorialnej dla zwycięzców. Wynikiem tego m.in. było połączenie Belgii i Holandii w Królestwo Niderlandów, Austria otrzymała pieczę nad nowo utworzonym Związkiem Niemieckim a Norwegia dostała się pod panowanie Szwecji. Natomiast Rosja otrzymała Finlandię oraz Besarabię. Drugą zasadą był legitymizm. Głównym rzecznikiem tej zasady był Talleyrand. Uważał on, że władza monarchów pochodzi z woli bożej i z tej racji jest wręcz nienaruszalna. Według niego prawa monarchów stanowią jedyny punkt odniesienia, który organizuje porządek wewnętrzny i międzynarodowy. Przypisuje sie do tego również zasadę restauracji. Monarchowie obaleni przez Napoleona lub rewolucję mieli powrócić na trony. Trzecią zasadą była równowaga sił. W Europie miało to szczególne znaczenie gdyż imperialne ambicje Francji doprowadziły to ówczesnej sytuacji. Zasada ta zakładała, że nie można dopuścić do sytuacji gdzie jedno państwo europejskie przewyższa siłą inne. W wypadku takiego zdarzenia reszta państw miała prawo przeprowadzić interwencję zbrojną. Aby prawa ustanowione na Kongresie Wiedeńskim były przestrzegane oraz by niebezpieczne idee rewolucyjnie nie zaczęły się rozprzestrzeniać na nowo Rosja, Austria i Prusy zawiązały Święte Przymierze. W krótkim czasie przystąpiły do niego niemalże wszystkie państwa europejskie. Zaraz po zakończeniu obrad Kongresu trzy pastwa założycielskie podpisały akt łączący wszystkie państwa, które zechciały się przyłączyć. Stworzenie tego aktu było próbą połączenia państw europejskich, które miały się kierować ustalonymi zasadami w polityce międzynarodowej. Pisząc o znaczeniu epoki napoleońskiej nie można oczywiście ominąć zmian w wojskowości. Czytając uważnie o osiągnięciach wojskowych Napoleona nasuwają mi się pytania. Mianowicie jak jednemu człowiekowi udało się aż tyle osiągnąć? Jak w tak krótkim czasie dokonał czegoś czego nikt wcześniej nie był w stanie osiągnąć? Napoleon Bonaparte był bez wątpienia doskonałym przywódcą i strategiem. Jego charyzma sprawiała, że żołnierze chcieli go słuchać i chętnie rwali się do walki z przeciwnikiem w imię swojego przywódcy. Wprowadził on wiele nowych strategii i zmian w wojskowości, które przyczyniły się do jego sukcesów na polu bitwy. Wiele z nich jest znanych do dziś. Przykładowo jedną z koncepcji walki był głód bitwy. Brzmi to dość dosadnie i takie właśnie było. Ta koncepcja zakładała całkowite wyniszczenie sił żywych przeciwnika. Jednak nie na samym ataku strategia walki się opierała. Niemniej ważna była ekonomia sił. Oznaczało to przeznaczenie maksymalnej siły do działania głównego a minimalnego do pozostałych działań. To pozwalało na osiągnięcie najważniejszych celów nie zaniedbując tych mniej znaczących. Co za tym idzie zmieniły się również różnego rodzaju manewry, lepiej planowano działania, inaczej zarządzano zasobami. Krótko mówiąc Bonaparte stworzył całkiem nową sztukę wojenną. Epoka napoleońska była tak krótka a jednocześnie tak znacząca dla ówczesnych i współczesnych międzynarodowych stosunków wojskowych. A cała epoka zamyka się w jednym człowieku, który dosłownie był mały wzrostem a wielki duchem czego jak wszyscy wiemy dowiódł wielokrotnie. Czasy Napoleońskie pozostawiły trwały ślad w dziejach Europy, a nawet świata. Trwające przez lata wojny pochłonęły wiele ofiar i przyniosły zniszczenia. Rozpowszechniły się jednak idee równości ludzi i praw obywatelskich. Władcy nie byli w stanie ich zniszczyć. W późniejszych latach inspirowały one ludy Europy do walki o wyzwolenie spod władzy monarchy i szlachty.