Władysław Eugeniusz Sikorski urodził się 20 maja 1881 jako trzecie dziecko Tomasza i Emilii. Wychowanie i ogładę, wyróżniającą go z pomiędzy wiejskich rówieśników dała mu matka. W wieku 17 lat wysłany został do Rzeszowa, do seminarium nauczycielskiego. Odkrywając wybitne zdolności chłopca dyrektor szkoły wziął go do swojego domu, gdzie następnie ukończył ostatnią klasę gimnazjum we Lwowie, gdzie zdał maturę upoważniającą go do studiów na wyższej uczelni. Jesienią 1902 roku zapisał się na wydział dróg i mostów Politechniki Lwowskiej, gdzie wciągnął się od razu w ruch niepodległościowy i pracę społeczną. W roku akademickim 1904/5 przerwał studia aby odbyć obowiązkową służbę wojskową, która dla maturzystów ograniczona była w armii austro-węgierskiej do jednego roku. Ochotnicze odsłużenie służby po odbyciu późniejszych ćwiczeń otwierało mu drogę do stopnia oficerskiego. Latem 1906 roku odbył ćwiczenia wojskowe i uzyskał stopień podporucznika rezerwy. Do wykształcenia wojskowego przykładał szczególna uwagę: uważał, że każdy Polak powinien przysposobić się fachowo do przyszłej walki o niepodlegóść wykorzystując w miarę możliwości aparat szkoleniowy armii zaborczych. W 1907 roku ukończył Politechnikę. Przygotowując się do zdobycia dyplomu, wykładał jednocześnie elementarną taktykę piechoty na tajnych kursach piechoty PPS, w których uczestniczył również Józef Piłsudski. W wykładach tych brali również udział Kazimierz Sosenkowski, Aleksander Prystor i Walery Sławek. W 1908 roku uzyskał dyplom i wspólnie z kolegami założył nielegalną organizację niepodległościową – Związek Walki Czynnej, którą wkrótce oddał pod dowództwo Piłsudskiego. W dniu wybuchu Pierwszej Wojny Światowej kompania kadrowa wystawiona przez Krakowską organizację strzelecką i dowodzona przez Józefa Piłsudskiego przekroczyła granicę dwóch zaborów i zajęła Miechów. Porucznik rezerwy Władysław Sikorski powołany został do wojska austriackiego a następnie 9.08.1914 zameldował się w Miechowie u Piłsudskiego. Tegoż dnia wieczorem powołano w Wiedniu Naczelny Komitet Narodowy, który miał jednoczyć i skupiać polskie wysiłki i patronować politycznie Legionom. Mimo wielu ustępstw, koniecznych taktycznie uratowane zostały związki niezależnych, polskich sił zbrojnych. W Naczelnym Komitecie Narodowym Sikorski w stopniu podpułkownika objął szefostwo Departamentu Wojskowego. Od tego momentu rozchodzić się zaczęły drogi obu wybitnych osobistości. Piłsudski przeciwstawiał się rozbudowie Legionów o pułki jemu bezpośrednio niepodlegające, natomiast Sikorski postulował jak największą rozbudowę formacji polskich tak, aby mieć je gotowe w okresie zakończenia wojny. W 1921 Sikorski został Szefem Sztabu Generalnego z jednoczesnym awansem na Generała dywizji. W grudniu 1922 roku po zamordowaniu Gabriela Narutowicza objął na pół roku fotel prezesa Rady Ministrów i opanował sytuację, grożącą wybuchem wojny domowej. Od początku roku 1924 do listopada 1925 był Ministrem Spraw Wojskowych, przyczynił się wtedy w znacznym, stopniu do unowocześnienia polskiej armii i postawił ją w rzędzie najsilniejszych w ówczesnej Europie. Pilnie obserwował Niemców, postulował stworzenie sinej Marynarki Wojennej. Wpływy Piłsudskiego zdecydowały, że w listopadzie 1925 Sikorski opuścił Ministerstwo Spraw Wojskowych, odszedł na prowincję na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu VI we Lwowie, gdzie pozostał do roku 1928. Następnie został przeniesiony do tzw. dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych aż do wybuchu II Wojny Światowej nie otrzymując żadnej określonej funkcji. W tym czasie dużo pisał, wydał dzieło pt.: „Polska i Francja w przeszłości i w dobie współczesnej”. W roku 1934 napisał książkę „Przyszła wojna”, książkę wizjonerską, w której przewidział katastrofę wojny totalnej w przeciwieństwie do teoretyków militarnych wyrażając też troskę o los ludzkości dotkniętej tego rodzaju klęską. Dzieło to przełożono wkrótce na wiele języków. We wrześniu 1939 roku bezskutecznie próbował dostać się do marszałka Rydza- Śmigłego, aby uzyskać jakiekolwiek dowództwo liniowe. 28 września 1939 w sytuacji obezwładnienia w Rumunii dotychczasowych władz Polskich wraz z Ignacym Mościckim, Naczelnym Wodzem Marszałkiem Edwardem Rydzem-Śmigłym, premierem Sławojem Składkowskim i Ministrem Spraw Zagranicznych Józefem Beckiem, ambasador Polski w Paryżu przekazał gen. Sikorskiemu dowództwo wszystkich oddziałów polskich we Francji. 30 września 1939 gen. Sikorski został premierem Rządu Jedności i Obrony Narodowej zatrzymując dla siebie tekę Ministra /spraw Wojskowych. Z końcem października doprowadził do uzgodnienia zasad odtwarzania Lotnictwa polskiego we Francji i Wielkiej Brytanii, a 7 listopada po rezygnacji marszałka Rydza- Śmigłego został formalnie mianowany przez prezydenta Naczelnym Wodzem. W kolejnych miesiącach najwięcej czasu poświęcał na sprawy związane z odbudową wojska poza granicami kraju, nie zaniedbując jednocześnie spraw politycznych. Od pierwszych dni rezydowania w Anglii Sikorski przystąpił do umacniania pozycji Polski i na rzecz odbudowy Sił Zbrojnych. Ocalenie państwowości polskiej po katastrofie wrześniowej było dziełem nie tylko Sikorskiego ale także grupy wspierających go polityków, natomiast ocalenie państwowości polskiej po katastrofie francuskiej było dziełem samego Generała, który dowiódł że jest mężem stanu największego formatu. W kwietniu 1945 udał się do Kanady a następnie USA, gdzie pierwsze strony gazet uznały go za jednego z najwybitniejszych strategów współczesności. 30.07.1941 r. gen. Sikorski i ambasador ZSRR Iwan Majski podpisali układ polsko- radziecki, w którym obie strony zobowiązały się do udzielenia sobie wszelkiej pomocy w wojnie z Niemcami. Następnie w listopadzie 1941 udał się z wizytą do Związku Radzieckiego, gdzie wspólnie z Józefem Stalinem uzgodnił zasady rozbudowy Polskich Sił Zbrojnych o dalsze dywizje, dyslokacji całości sił w południowych republikach ZSRR oraz na wyprowadzenie kontyngentu 25 tys. żołnierzy w celu zasilenia jednostek formowanych w Szkocji i Palestynie. Uchylił się od rozmów ze Stalinem na temat polskich granic wschodnich. Ostatni rok życia generała mijał wśród coraz większych trudności politycznych. 29 listopada generał Sikorski rozpoczął swoją kolejną podróż do USA, podczas startu z lotniska w Montrealu omal nie doszło do katastrofy. W czasie wizyty mocno postulował rewindykacje terytorialne w postaci przyłączenia do Polski po wojnie Prus Wschodnich i ziem na zachód o dawnej granicy, postulował także uznanie Armii Krajowej za siły regularne. W związku z tym, że z bliskiego wschodu napływały wiadomości o niepokojach szerzących się w armii polskiej na wschodzie, udał się na Bliski Wschód celem uspokojenia sytuacji i przeprowadzenia inspekcji. Po inspekcji odbył w Syrii konferencję z szefami polskich palcówek dyplomatycznych na Bliskim Wschodzie. 3 lipca wyruszył w drogę powrotną z międzylądowaniem w Gibraltarze. Na pokładzie bombowca Liberator ze specjalnego dywizjonu do przewożenia VIP-ów, wystartował z Gibraltaru 4 lipca 1943 roku o godzinie 23:07. Tuż po starcie nastąpiła katastrofa, w której gen. Sikorski poniósł śmierć.